ถึงเวลาข้าจะเขียนใบหย่าเอง

หวงจื่อหานทนไม่ไหวเดินเข้ามากระชากร่างบางเข้าหาก่อนจะตะคอก

"เจ้าช่างเป็นสตรีน่ารังเกียจยิ่งนักคิดเอาข้าไปเปรียบเทียบกับไก่ตัวหนึ่งมิหนำซ้ำยังจะทำป้ายวิญญาณให้สามีอีกหรือกล่าวเช่นนี้คิดแช่งข้าหรือไร"

"ใต้เท้าหวงท่านกล่าวอันใดกัน ท่านมิได้เข้าพิธีกับข้านะเจ้าคะอยู่ๆมาบอกเป็นสามีข้ารู้ถึงไหนอายถึงนั่นหวงจื่อหานราชครูแห่งแคว้นต้าเย่วแย่งภรรยาชาวบ้านไม่อายหรือเจ้าคะ"

หลี่จื่อหรูไม่สนใจสะบัดมือให้หลุดออกจากการบีบของเขา ไอ้บ้านี่จะแรงเยอะไปไหนวะสะบัดไม่หลุดจึงยกมือเขาขึ้นมาแล้วกัดลงไปทันที จนหวงจึงหานจับร่างบางออกสะบัดมือข้างที่โดนนางกัดเป็นรอยเขี้ยวแถมยังเลือดออกอีก

"เจ้าเป็นหมาหรือเที่ยวไล่กัดคนไปทั่ว"

อ้ายเซียงเซียงรีบวิ่งมาดู ก่อนจะปล่อยโฮร้องไห้ออกมา

"ฮือๆ พี่จือหานทั้งเจ็บหรือไม่เจ้าคะแม่นางหลี่เหตุใดเจ้าโหดเหี้ยมนักดูสิเลือดตกยางออกเชียวไปทำแผลนะเจ้าคะเดี๋ยวเซียงเซียงจะทำให้"

"แม่นางหลี่ ปกติเจ้ามิกล้าที่จะมองหน้าใครหรือที่ผ่านมาเจ้าเสแสร้งหรือ"

เฉินอี้เอ่ยขึ้นมา เขาสบสายตานาง แต่นางยกยิ้มมุมปากให้เขา ช่างเป็นยิ้มที่น่ากลัวนัก

"เสแสร้งหรือ อืม ดูเหมือนจะใช่แต่ว่าข้าคงเสแสร้งไม่เก่งเช่นคุณชายเยี่ยงพวกท่านกระมังคุณชายเฉิน อ้อใต้เท้าหวงท่านให้ข้าคัดกฎสกุล ห้าพันจบดูเหมือนว่าที่เรือนพักของข้ามิมีกระดาษกับพู่กันหรือน้ำหมึกอีกทั้งข้าไม่มีเงินอีกด้วยดูเหมือนการคัดกฎตระกูลในครั้งนี้คงทำมิได้แล้ว ขอตัวนะเจ้าคะ อื้อ .."

หวงจื่อหานไม่สนใจผู้ใดกระชากร่างมาจูบลงโทษรุนแรง หลี่เสี่ยวหรูผลักเขาออก คิดว่าเจ๊บินไปเรียนมวยไทยที่ภูเก็ตมาเป็นเรื่องเสียเปล่าหรือหลี่เสี่ยวหรูงอเข่ากระแทกคนตัวสูงทันที แต่เขาสูงกว่าร่างเดิมนี้มากนักเลยทำได้แค่กระแทกถูกต้นขาของเขา หวงจื่อหานปล่อยนางทันที หลี่เสี่ยวหรูไม่สนใจคนอื่นตวัดฝ่ามือใส่ใบหน้าหล่อเหลาทันที่เช่นกัน

เพียะ!!! หวงจื่อหานหน้าหันทันที กล้าตบเขาต่อหน้าขุนนางและบัณฑิตหรือ หวงจื่อหานบีบคอนางแต่หลี่จื่อหรูก็สู้กลับเช่นกัน แต่แม้นางจะมีทักษะต่อสู้สิ่งที่นางไม่มีคือพลังภายใน นางจึงถูกเขาบีบคอจนเกือบหายใจไม่ออกแล้ว หลี่เสี่ยวหรูพูดลอดไรฟัน

"อยากฆ่าเจ้าต้องฆ่าข้าให้ตาย หากข้ารอดจะเป็นเจ้าที่ต้องตายหวงจื่อหาน"

โจวจื่อหมิงก้าวมาหาหวงจื่อหานก่อนจะเอ่ย

"พี่จื่อหานพอเถอะ ฮูหยินสิ่งใดควรไม่ควรหากท่านไม่รู้ควรศึกษา การเถียงสามีเช่นนี้มิมีสตรีใดทำ พี่จื่อหานนางมาจากบ้านนอกชนบท จะไร้กาลเทศะมิใช่เรื่องแปลก ท่านอย่าโมโหนักเลย"

หวงจื่อหานปล่อยมือ หลี่เสี่ยวหรูกำต้นคอตนเองก่อนจะเอ่ยกับโจวจื่อหมิง

"คุณชายโจว คนบ้านนอกเช่นข้ารู้กาลเทศะหรือไม่ข้าไม่อาจกล่าว แต่เป็นบุรุษเช่นพวกท่านกลับหาเรื่องสตรีครั้งแล้วครั้งเล่าขอถามสักคำ อยู่ที่บ้านพวกท่านใส่กระโปรงหรือ"

"แค่ก แค่ก แค่ก" หยางหมิงเช่อสำลักน้ำลายตนเองทันที เมื่อวานเมียก็ด่าเขาเช่นนี้ในรถม้า มิน่าถึงเป็นสหายกันได้ปากคอเราะรายพอกันเลย