โดนถีบตกเตียง

หวงจื่อหานยังคงหงุดหงิด นึกถึงตอนที่จูบนางเขายิ่งยากลงโทษนางมากกว่าเดิม ถึงจะปากร้ายแต่ต้องยอมรับนางหอมหวานจริงๆ หรือคืนนี้เขาควรนอนเรือนข้างดีนะ คิดไปคิดมาเท้าก็พาเขามาอยู่ที่เรือนข้างเรียบร้อยแล้ว นางยังไม่นอนหรือแสงไฟจากในเรือนทำให้เขาตัดสินใจก้าวขาเข้าไปดู เห็นร่างบางนอนหลับฟุบอยู่กับโต๊ะเขียนหนังสือ

หวงจื่อหานเดินไปดูก็กัดฟันกรอดเด็กบ้านี้ให้เขียนกฎสกุลห้าพันจบแต่สิ่งที่นางเขียนคืออะไร เขานับได้สองร้อยแผ่นทุกแผ่นล้วนแต่เป็นใบหย่าที่นางลงชื่อเรียบร้อยแล้ว ขอเพียงเขาลงชื่ออีกคนใบหย่าก็สมบูรณ์ทันที สตรีคนนี้น่าตายนัก เขากำลังจะก้าวออกจากเรือนได้ยินเสียงครางจากร่างบางเบาๆ

หลี่เสี่ยวหรูที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่กับหลานชายคนที่สองในงานศพตนเอง เธอเห็นน้องชายร้องไห้จนตาแดง บรรดาแขกที่มาร่วมงานต่างปลอบใจเขา

"อาเหวิน อย่าเสียใจไปเลยพี่สาวนายเธอไปสบายแล้ว หากเธอรู้ว่านายเสียใจเพราะการจากไปของเธอจะทำให้เธอไปไม่สงบนะ"

"ใช่ๆ อาเหวินนายยังมีลูกมีเมียที่สำคัญเมียนายเพิ่งคลอดลูกคนเล็ก อาหรูเธอรักน้องสะใภ้กับหลานๆมาก นายอย่าทำให้พี่สาวต้องรู้สึกเสียใจเลยนะ"

หลี่เสี่ยวหรูร้องไห้ออกมาเรียกหาน้องชายตนเอง แต่เด็กน้อยวิ่งมาหาก่อนจะเรียกเธอ

"คุณป้ามานั่งทำไมตรงนี้ครับ ไปหาคุณพ่อกันเถอะคุณพ่อร้องไห้คิดถึงคุณป้ามากๆเลย"

"เป่าเป่าเด็กดี หนูเห็นป้าด้วยหรือ"

"เห็นสิครับคุณป้านั่งอยู่ตรงนี้ไง"

เธอดึงเอาหลานชายมากอด ได้เวลาที่ทุกคนต้องเคลื่อนศพไปยังสุสานของตระกูลแล้ว หลี่เสี่ยวหรูยืนลูบหัวน้องชายร้องไห้ออกมา