บทที่ 4 ทั้งคลั่งทั้งเกลียด nc

วูบหนึ่งเขาอยากจะก้มไล้เลียมันอย่างกระหาย แต่สติที่ยังคงมีอยู่ฉุดรั้งตนเองเอาไว้ เขารังเกียจชิงชังหญิงแพศยานี่เหลือเกิน จนมิอาจจะทำกับนางเช่นหญิงที่เขารักได้ เขาตั้งใจว่าจะไม่จูบนางไม่เล้าโลมนางดังเช่นสตรีที่เขาพึงใจและเต็มใจที่จะรับมาเป็นฮูหยิน เขายับยั้งตนเองเอาไว้ หญิงนางอื่นที่เป็นสตรีที่ดีงามอาจจะทำได้ แต่เขาจะไม่ทำกับหญิงแพศยาผู้นี้เป็นอันขาด

แม่ทัพหนุ่มรีบตัดสินใจยกเจ้าลูกชายที่พร้อมจะสู้รบแล้วสอดเข้าไปในร่องอวบที่ปริ่มน้ำของนางนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วค่อยๆดันมันเข้าไป แม้มันมีน้ำรักของนางเคลือบเอาไว้แต่ก็เข้าไปได้ยากเย็นยิ่ง “ เจ็บนะ เจ็บ ข้าเจ็บ เอาออกไปนะ ไม่อย่านะ อย่า ไม่ข้าไม่ได้รักท่าน ” เยว่ซินที่นอนทอดร่างระทวยอย่างอ่อนแรงตกใจยิ่งนักที่อยู่เขาก็ดันลำกายอวบใหญ่ของเขาเข้าไปในร่องอวบของนางอย่างรวดเร็ว นางยังเจ็บมาก ทั้งเจ็บทั้งแสบเหลือเกิน นางจึงได้พยายามดิ้นรนขัดขืนและร้องห้ามเขาออกมา โม่โฉวเหยียดยิ้มอย่างดูแคลน “ ข้าเองก็เกลียดเจ้า ยิ่งไม่มีทางจะรักสตรีแพศยาเช่นเจ้าได้ ” เขาตอบนางไปด้วยดวงตาวาบไปด้วยความชิงชัง

เยว่ซินเมื่อได้ยินวาจาของเจ้าบ่าวหมาดๆ ของนาง ก็ตกใจยิ่งนัก บุรุษผู้นี้กับนางเพิ่งจะพบหน้ากัน แล้วเขาจะมาบอกว่าเกลียดนางแถมยังกล้าเรียกนางว่าสตรีแพศยาอีกด้วย แต่เมื่อนางสบเข้ากับดวงตาคมที่แสดงความจงชังนางอย่างเห็นได้ชัด เยว่ซินก็ชะงักไป นางพยายามยกสะโพกอวบหนีเขา ความซาบซ่านจางหายไปกว่าครึ่ง แต่มีหรือมือหนาที่จับตรงขาขาวของนางเอาไว้จะยอมปล่อย เขาจับมันเอาไว้มั่นแล้วสอดลำกายเข้าไปอย่างรวดเร็วแต่มันเข้าไปได้แค่เพียงครึ่งลำ เพราะนางเกร็งไปหมดด้วยความกลัว และไม่ยินยอมพร้อมใจอย่างเห็นได้ชัด

แม่ทัพหนุ่มจึงหยุดเอาไว้เพียงแค่นั้น แล้วก้มลงมาอ้าปากครอบผลอิงเถาของนางอีกครั้ง เขาดูดดื่มมันอย่างเมามัน ทั้งดูดทั้งเลียไล้มันเช่นเดิมสลับไปมาทั้งสองข้าง ด้วยชั้นเชิงของชายที่เชี่ยวชาญกว่านางมาก แม้เขาจะไม่ใช่ชายเจ้าสำราญที่เห็นสตรีเป็นเครื่องเล่น แต่เขาก็ผ่านสตรีมาไม่น้อย ทั้งยามอยู่ในค่ายทหารก็จำต้องมีหญิงอุ่นเตียงเอาไว้คลายความเคร่งเครียดจากการสู้รบ เรื่องความสัมพันธ์ทางกายเช่นนี้ เขาจึงมีชั้นเชิงของชายที่เชี่ยวชาญกว่านางมาก

เขารุกเร้านางอย่างหนัก แม้ไม่อยากจะเล้าโลมสตรีผู้นี้ แต่ก็จำต้องทำเพราะบัดนี้เจ้าลูกชายมันกระหายในตัวของสตรีใต้ร่างจนทนแทบไม่ไหวเช่นกัน ภายในเวลาไม่นานสตรีน้อยที่ไม่เคยชายมาก่อนและเมื่อครู่ที่ผ่านมาก็เพิ่งผ่านศึกรักกับเขามาหยกๆ ทำให้ไฟสวาทที่ถูกปลุกเร้าด้วยชั้นเชิงชายก็พลันจุดติดขึ้นมาอีกครั้ง

เจ้าสาวหมาดๆ เคลิบเคลิ้มดิ้นพล่านเพราะความเสียวซ่านไปอีกครั้ง เขาจึงได้ค่อยๆดันลำกายอวบใหญ่ของตนเองเข้าไปช้าๆจนกระทั่งมิดลำกายแล้วแช่ตัวตนของเขาเอาไว้ครู่หนึ่ง ขณะที่ยกตัวขึ้นเขาอยากจะจูบริมฝีปากอวบอิ่มของนางอีกแล้ว มันอวบอิ่มและฉ่ำนัก จนอยากจะใช้ริมฝีปากหนาของตนเองบดขยี้ลงไป

มันเป็นบ้าอะไร ทำไมคอยแต่ร่ำๆอยากจะจูบนางใจแทบขาด ต้องคอยแต่ยับยั้งตนเองเอาไว้ให้ทัน มันบ้าอะไรกัน ทำไมเขาทั้งอยากจะจูบริมฝีปากอวบอิ่มนั่นที่บัดนี้มันเผยอออกร้องครวญครางไม่ขาดปากยิ่งทำให้เขาอยากจะจูบมันอย่างยิ่ง เขาด่าตัวเองที่มันบ้า มันทั้งอยากจะจูบนาง ทั้งอยากจะก้มลงไล้เลียร่องอวบและดูดเมล็ดดอกไม้ของนางใจแทบขาด มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากัน เขาด่าตนเองและพยายามหักห้ามใจเอาไว้ เขาไม่ได้รักนาง นางไม่ใช่สตรีที่เขาพึงใจ

เขาทำเช่นนี้เพียงแค่หน้าที่และอีกไม่นาน หากเรื่องของอี้หลานเสร็จสิ้นแล้ว เขาก็จะไสหัวนางให้ออกไปจากจวนของเขา เพราะเขากับนางไม่ได้มีหนังสือสมรสกันมันเป็นเพราะความตั้งใจของเขาที่วันนี้ไม่มาเข้าพิธีแต่งงานและถือโอกาสทำเป็นลืมเรื่องหนังสือสมรสไปด้วย ฉะนั้นหากจะเลิกรากันจึงทำได้ง่ายนัก แม่ทัพหนุ่มพร่ำเตือนสติตนเองไม่ให้เผลอไผลหลงไหลนางเข้าเสียเอง