บทที่ 5 ผืนพรมที่เร่าร้อน nc

ทั้งสองโยกเข้าหากันอย่างรุนแรง เร่าร้อนด้วยจังหวะรักเดียวกันอย่างไม่รู้ตัว ทั้งๆที่เป็นการเริงรักกันเป็นครั้งแรกแม่ทัพหนุ่มโยกขย่มเมียที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะรับเป็นเมียจนแทบจะจมไปกับฟูกหนานุ่มบนผ้าปูเตียงวิวาห์สีแดงเข้มที่เป็นผ้ามัันระยับ

เขารู้สึกว่าบนผ้าปูเตียงสีแดงเช่นนี้ มันทำให้ร่างเย้ายวนของเมียหมาดๆของเขา ยิ่งดูเร่าร้อน ร่านรัก จนเขาแทบจะหยุดยั้งตนเองไม่ได้ เสน่ห์ของนางช่างร้ายกาจเหลือเกิน และเขาไม่แปลกใจเลยสักนิด ว่าเรื่องที่เขาได้ยินว่ามีบุรุษมากมายหมายปองนางนั้นจะไม่ใช่ความจริง รวมทั้งเจ้าน้องเขยตัวดีที่คิดจะแต่งนางเข้าจวน จนน้องสาวของเขาวิ่งโร่มาหาเขาพร้อมกับน้ำตานองหน้า

ขณะที่ครุ่นคิด บั้นเอวสอบของเขาก็โยกไหวไม่พัก เสียงร้องครวญครางดังออกมาจากลำคอหนาดังกระหึ่มไม่ขาดระยะ และสตรีใต้ร่างของเขาก็ไม่แพ้กัน นางร้องครวญครางกระเส่า และเสียงของนางดังแม่แมวน้อยที่ร้องขู่เพื่อจะข่มขวัญเสือร้ายเช่นเขา และนางยิ่งถูกเสือร้ายกลืนกินอย่างดุดันยิ่งไปกว่าเดิม

แม่ทัพหนุ่มทั้งเหน็ดเหนื่อยและสุขสมอย่างที่ไม่เคยมาก่อนในชีวิตหนุ่มของเขา ลำตัวของเขามันวับไปด้วยเหงื่อ เสียงหอบหายใจเสียงดังอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่บั้นเอวสอบก็ยังไหวโยกอย่างรุนแรง

เขาไม่เคยสุขสมเท่านี้มาก่อนเลย ไม่มีสตรีใดทำให้เขาสุขจนถึงขีดสุดเท่านี้ เขาโยกขย่มนางอย่างรุนแรงจนกระทั่งแตกระเบิดอย่างรุนแรง เขาปลดปล่อยสายธารรักเข้าไปในร่องอวบของนางจนหมดสิ้น เขาสุขสมสุดๆ นางทำให้เขาคลั่ง ทำให้เขาโยกบั้นเอวอย่างบ้าคลั่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเลยในชีวิตหนุ่มของเขา

จนเมื่อเสร็จสมร่างหนาทรุดลงบนอกอวบของนาง เขาหอบหายใจอย่างแรง เพราะเพิ่งผ่านความสุขสมสุดๆ สุขอย่างไม่เคยมาก่อน เขาแทบจะไม่เชื่อตนเองว่าเรื่องบ้านี่มันจะเกิดขึ้น กับสตรีนางนี้ สตรีที่เขาไม่คิดจะต้องการเลยแม้แต่น้อย นางทำอะไรกับเขากัน แม่ทัพหนุ่มครุ่นคิดอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อตั้งสติได้แม่ทัพหนุ่มที่หลงลืมตนขย่มนางนานนับสองชั่วยาม ทั้งที่ตั้งใจจะมากระแทกนางให้เสร็จ ๆ แล้วกลับออกไป มันบ้า บ้าที่สุด เขาพึมพำแล้วค่อยยันร่างล่ำสันที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามหนั่นแน่นเช่นผู้ที่ฝึกปรือยุทธ์เป็นประะจำออกจากเรือนร่างเย้ายวนที่เขาแสนจะรังเกียจ รังเกียจเหลือเกิน

เขาจ้องมองร่างขาวผ่องที่นอนทอดร่างอย่างหมดเรี่ยวแรง อย่างชิงชัง แล้วค่อยลุกขึ้นจากเตียง พยายามไม่หันกลับมามองนาง แล้วเดินเข้าไปหลังฉากกั้น เข้าไปดึงเสื้อคลุมของตนเองขึ้นมาสวมแล้วโผเผออกไปจากเรือนเล็กหลังนี้ ไปให้พ้นจากนังแม่มดร้ายกาจที่นอนทอดกายระทวยอยู่บนเตียงนั่น

เขาออกมาจากเรือนเล็กนั้นแล้ว หลับตาลงพยายามสลัดภาพร่างอวบอิ่มขาวผ่องที่นอนทอดร่างอยู่บนผ้าปูเตียงสีแดงเข้มมันดูเย้ายวนจนเขาแทบจะกลับขึ้นไปร่วมอภิรมย์กับนางบนเตียงอีกครั้งอย่างอดใจไม่ไหว

สตรีนางนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก มิน่าเล่าอี้หลานถึงร้องห่มร้องไห้มาหาเขา เพราะนางเกรงว่าสามีของนางจะหลงไหลสตรีนางนี้จนโงหัวไม่ขึ้น และอีกไม่่นานเขาคงจะตัดสินใจรับสตรีแพศยานี่เข้ามาในจวน และอี้หลานบอกเขาว่านางจะปล่อยให้เหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นมาไม่ได้อย่างเด็ดขาด เพราะนางกลัว กลัวว่านางจะต้องเสียสามีที่นางรักไปในที่สุด