บทที่ 6 ย้ายไปอยู่เรือนที่ไกลที่สุด

เยว่ซินค่อย ๆ เดินโผเผไปที่หลังฉากกั้น แล้วเปิดหีบที่วางอยู่หน้าตู้เสื้อผ้านั้น ค้นหาอาภรณ์ออกมาหนึ่งชุด แล้วผ้าสำหรับเช็ดตัวอีกหนึ่งผืืนนำไปพาดเอาไว้บนราวใกล้ ๆ ถังน้ำใบใหญ่

ขณะนั้นหย่งหลิวก็ก้าวเข้ามาในห้องนอน นางกระวีกระวาดรีบมาช่วยคุณหนูของนางอาบน้ำ “ คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ บ่าวเข้ามาในห้องนี้หลายรอบแล้ว แต่ท่านยังไม่ตื่นบ่าวจึงไม่ได้ปลุกเจ้าค่ะ ” ขณะที่เอ่ยคำสนทนากับนายหญิงของตนเอง ดวงตาคู่กลมของนางก็เบิกกว้าง เมื่อเห็นร่องรอยแดงๆหลายจุดที่ร่างอวบอิ่มของนายสาว นางลงมือขัดถูอาบน้ำให้กับคุณหนูของนางดังเช่นปกติ

แต่เมื่ออดใจไม่ได้ก็เอ่ยถามขึ้นเสียงเบา “ เมื่อคืน….” เยว่ซินพยักหน้ารับ “ เขามาเข้าหอเมื่อคืน กลางดึกแล้ว ไม่รู้ว่ากี่ยามเหมือนกัน ” ใบหน้างามของนางแดงระเรื่อเมื่อยามบอกเล่ากับสาวใช้คนสนิท แล้วหย่งหลิวก็ไม่ได้ถามนายหญิงของตนต่อไปอีก แม้นางจะเห็นร่องรอยรักแดงระเรื่อหลายจุดนักบนร่างของนายหญิงของตนเอง เพราะผิวพรรณของนายหญิงบอบบางนัก ทั้งยังขาวผ่องนวลเนียนทำให้เห็นร่องรอยน้อยใหญ่พวกนั้นเด่นชัด

นางก้มหน้าก้มตาอาบน้ำให้จนเสร็จดังเช่นปกติ แล้วก็เช็ดกายอวบอิ่มของคุณหนูจนแห้งสนิท ลงมือทาเครื่องประทินผิวให้จนทั่วร่างงามแล้ว ขณะนั้นก็ครุ่นคิดว่า หากบุรุษใดได้มาเห็นเรือนร่างแสนงามของคุณหนูจะไม่หลงไหลก็ให้มันรู้กันไป คุณหนูไม่จำเป็นต้องง้อคนที่ไม่ให้เกียรตินางเช่นนี้หรอก หากไม่เพราะแม่เลี้ยงของคุณหนูที่เห็นแก่สินสอดก้อนใหญ่มาก และนายท่านก็ไม่กล้าขัดฮูหยินของตนเองเช่นเคย

น่าสงสารคุณหนูของนางนัก รักท่านพ่อมาก ไม่อยากให้บิดาลำบากใจ นางจึงยอมแต่งกับชายที่ไม่เคยพบหน้ากันเลยสักครั้ง จึงต้องมาทนอยู่ในจวนที่ไม่น่าอยู่เลยสักนิดแห่งนี้ ผู้คนก็ไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าที่หย่งหลิวไปพบเห็นมาทั้งในโรงครัวและตามรายทางเมื่อพบสาวใช้หรือบ่าวชายตามทางเดิน พวกเขาดูเฉยชา มึนตึงและไม่ค่อยอยากจะเสวนากับหย่งหลิวนัก แม้พูดด้วยก็พูดอย่างเสียไม่ได้ ยิ่งทำให้หย่งหลิวสงสารคุณหนูนักที่ต้องมาอยู่ในจวนที่ไม่ค่อยน่าอยู่เลยสักนิดแห่งนี้

เมื่อเครื่องประทินผิวที่ทาทั่วผิวกายของคุณหนูแห้งดีแล้ว หย่งหลิวก็หยิบอาภรณ์ที่พาดเอาไว้แล้วบนราวไม้ใกล้กับถังไม้ใบใหญ่ที่ใช้อาบน้ำ มาสวมให้นายหญิงของตนเองจนเสร็จเรียบร้อย ร่างงามจึงได้เดินมาที่โต๊ะเครื่องแป้งที่มีเครื่องประทินผิวกระปุกเล็กกระปุกน้อยของนางวางเอาไว้จนเต็มบนโต๊ะ มีคันฉ่องบานที่นำติดตัวมาด้วยจากบ้านเดิมวางอยู่ตรงกลางโต๊ะ นางทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ แล้วหย่งหลิวก็ลงมือเช็ดผมเผ้าของนางหญิงของตนแล้วจึงค่อยๆใช้หวีสางผมสีดำนุ่มสลวยที่ยาวจนเต็มแผ่นหลังช้าๆ

ส่วนเยว่ซินก็ค่อยๆ ลงมือแต่งเติมใบหน้างามด้วยตนเองช้าๆ นางพิศดูใบหน้างามที่ นวลปลั่งสดใส ดูอิิ่มเอบมากกว่าที่นางเคยเห็น แต่ใจของนางกลับกำลังหวนคิดไปถึงเมื่อยามค่ำคืนที่ผ่านมาในห้องนี้ บนเตียงสี่เสาที่อยู่ถัดไปไม่ไกล ภาพความทรงจำที่แสนจะเร่าร้อนระหว่างเจ้าบ่าวหมาดๆ ผู้มีใบหน้าบึ้งตึงและคอยแต่จะเหยียดยามนางด้วยวาจาเจ็บแสบ แต่จังหวะรักของเขาช่างดุดัน และเร่าร้อนตรงข้ามกับวาจาที่คอยเสียดแทงใจของนางอยู่หลายครั้ง นางยังจำเสียงครวญครางผสานกันของทั้งสองได้ดี และนางแทบไม่เชื่อว่าเสียงร้องครางราวกับแมวน้อยนั่นคือนาง ใบหน้างามพลันแดงระเรื่อ ขณะที่่หย่งหลิวกำลังเกล้าผมให้กับนายหญิงของตนเองและสังเกตุเห็นใบหน้าแดงระเรื่อของนางแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากกระเซ้า แต่แล้วก็พลันมีเสียงทุบประตูหน้าเสียงดัง

“ บ่าวไปดูก่อนจะเจ้าคะ ว่าใครมาร้องเรียกที่หน้าเรือน ” แล้วนางก็วางหวีลงบนโต๊ะ แล้วจึงได้เดินออกไปจากห้องนอนของนายตน ไม่นานหย่งหลิวก็กลับเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึงยิ่งนัก “ คุณหนูเจ้าคะ แม่ทัพจางให้สาวใช้มาบอกว่าให้คุณหนูย้ายออกไปอยู่ที่เรือนทางตะวันตกเจ้าค่ะ นางยกอาหารเช้ามาให้ด้วยแล้วบอกว่าถ้าคุณหนูรับอาหารเช้าแล้วจะให้บ่าวชายมาช่วยกันยกข้าวของๆ เราไปไว้ที่เรือนตะวันตกที่ว่านั่นเจ้าค่ะ ” นายสาวของนางกลับรับฟังด้วยใบหน้าเรียบเฉย