บทที่ 7 เหตุผลในการแต่งงาน

จึงเป็นที่มาของการปฏิบัติกับฮูหยินใหม่เช่นนี้ เริ่มจากเจ้าบ่าวไม่มาเข้าพิธีให้เจ้าสาวเข้าพิธีกับป้ายชื่่อของเขาและพออีกวันก็สั่งให้ย้ายเรือนไปอยู่เสียไกล เหมือนชิงชังรังเกียจนางนักหนา แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าตั้งคำถามกับเจ้าของจวนว่าเหตุใดเขาจึงย้ายภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ไปอยู่เสียไกลเช่นนั้น บ่าวชายและสาวใช้สองสามคนมาช่วยกันขนข้าวของๆเจ้าสาวหมาดๆ แล้วก็พากันกลับไป

เยว่ซินและหย่งหลิวพากันเดินสำรวจเรือนน้อยหลังใหม่ที่พวกนางเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ เรือนนี้แม้ไม่ใช่เรือนใหม่นัก แต่ก็พออยู่ได้ ยังไม่ต้องซ่่อมแซมสิ่งใด พ่อบ้านของจวนก็สั่งให้คนมาทำความสะอาดเอาไว้แล้ว ตุ่มน้ำหลังบ้านก็มีบ่่าวไปตักน้ำมาใส่จนเต็มทุกตุ่มแล้ว ครัวเล็กด้านหลังก็สามารถใช้ทำอาหารได้หากพวกนางต้องการ ห้องสุขาที่อยู่ด้านหลังเรือนอีกฝั่งหนึ่งของครัวก็ยังใช้งานได้ดี แต่ในห้องนอนของคุณหนูไม่มีถังอาบน้ำใบใหญ่ กับฉากกั้นสำหรับไว้แต่งตัว

“ คุณหนูเจ้าคะ แล้วคุณหนูจะอาบน้ำอย่างไร ในห้องไม่มีอ่างอาบน้ำนะเจ้าคะ หรือเราจะบอกให้พ่อบ้านนำมาให้ ” หย่งหลิวเมื่อเดินสำรวจจนทั่วเรือนแล้วก็หันมาถามนายหญิงของตนเอง

“ ไม่เป็นไร ข้าอาบที่ห้องน้ำด้านหลังก็ได้ เราเพิ่งย้ายมาอยู่และเจ้าของจวนเขาก็ไม่่ค่อยจะชอบข้านัก ข้าเดินไปอาบที่ห้องด้านหลังก็สะดวกดี หากตอนเช้าๆ หากไม่มีบ่าวมาช่วยเจ้ายกน้ำร้อน เจ้าก็จะเหนื่อยเกินไปอีก ข้าอาบในห้องด้านหลังก็ดีแล้วสะดวกดีทุกอย่าง ” เยว่ซินบอกกับสาวใช้แล้วนางก็เดินไปทรุดนั่งที่ตั่งตัวใหญ่ในห้องโถงเล็กหน้าเรือน แล้วหันมองสำรวจรอบๆห้อง

“ ตอนนี้ข้ายังไม่อยากจะให้มันวุ่นวายมากนัก เพราะก็ยังไม่รู้ว่าเราจะอยู่ที่นี่ไปได้นานอีกสักแค่ไหน เพราะข้าแต่งงานเข้ามาในจวนนี้ ไม่ได้เกิดจากความรัก เขาไม่ใช่บุรุษที่พึงใจต้องการแต่งข้าเข้ามาเป็นฮูหยิน แต่เขาไปสู่ขอข้าด้วยเหตุผลอื่น เราอยู่กันไปก่อน แล้วค่อยๆหาทางแก้ไขกันไป ข้าเองก็ยังไม่รู้ว่าจะอยู่ที่นี่ได้อีกนานแค่ไหน ” เยว่ซินบอกกับสาวใช้ของตนเอง

และคำตอบที่เยว่ซินข้องใจเรื่องที่บุรุษแสนจะเย็นชาและดูเกลียดชังนางมากเช่นนี้จะไปสู่ขอนางมาเพื่ออะไร และทำไมเขาถึงตัดสินใจไปสู่ขอนางทั้งๆที่ไม่เคยพบกันมาก่อนด้วยซ้ำ ก็เฉลยออกมาโดยที่เยว่ซินไม่ต้องรอคำตอบจากชายผู้นั้น

ตอนบ่ายของวันนั้น จางอี้หลานก็ย่างกรายมาที่เรือนหลังเล็กของฮูหยินหมาดๆ ของพี่ชาย นางเดินเข้ามาโดยไม่ได้ขออนุญาตและเมืื่อพบกับเยว่ซินที่นั่งเย็บผ้าม่านอยู่ที่โต๊ะกลมกลางห้อง นางก็เหยียดยิ้มอย่างเย้ยหยัน “ ในที่สุดเจ้ากับสามีของข้าก็มิอาจจะสมรักกัน ข้าล่ะสะใจจริงๆ ตอนนี้พี่เว่ยหลงไม่อยู่เขาออกไปพบลูกค้าที่ต่างเมือง คงจะยังไม่รู้ว่าชู้รักเปลี่ยนใจไปแต่งงานกับพี่ชายของข้าเสียแล้ว ข้าอยากจะเห็นหน้าของเขานักว่าจะเป็นเช่นไร ”

เยว่ซินชะงักมือที่กำลังทำงานง่วน นางพลันเข้าใจในทุุกเรื่องราวได้ทันที โดยที่จางอี้หลานไม่ต้องอธิบายความใดๆมากไปกว่านี้

“ เป็นเจ้าสินะที่ให้พี่ชายไปสู่ขอข้าทั้งๆที่เขาก็ไม่เคยพบข้ามาก่อน ” อี้หลานเหยียดยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบว่ากระไร “ ข้าจะบอกเจ้าอีกครั้งนะ ว่าข้าไม่ได้เป็นอะไรกับสามีเจ้า เราคบกันแค่เพียงสหายเก่าที่เคยรู้จัก เขากับข้ารู้จักกันมานานแล้ว ตั้งแต่เรายังเด็ก เขาพบกับข้าเพียงสนทนากันเช่นสหาย ไม่ได้สิ่งใดเกินเลย และมันไม่มีทางเปลี่ยนความจริงนี้ไปได้ ” เยว่ซินพยายามบอกกับจางอี้หลานมาหลายครั้งแล้ว หากนางไม่หึงหวงสามีจนหน้ามืดตามัวก็คงจะพอมีสติอยู่บ้าง แต่นี่นางไม่เคยเชื่อเลย แม้เยว่ซินจะพร่ำอธิบายอย่างไร

หลังๆ เยว่ซินจึงได้เลิกอธิบาย สตรีเช่นจางอี้หลาน เป็นสตรีที่ไร้เหตุผล เอาแต่อารมณ์และความรู้สึกของตนเองเป็นใหญ่นางคงจะรักเว่ยหลงสามีของนางมาก จนขาดสติ เขาใกล้ชิดและคบหากับสตรีใดก็มิได้ นางมักจะเอะอะอาละวาด จนทำให้สามีที่เคยรักใคร่นางกลับกลายเป็นเบื่อหน่าย แต่เยว่ซินก็มองออกว่าที่จริงแล้วเว่ยหลงรักภรรยา ไม่เช่นนั้นเขาไม่แต่งงานกับนางหรอก เว่ยหลงเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลา รูปร่างองอาจผึ่งผาย และฐานะร่ำรวย เขาจะเลือกสตรีนางอื่นก็ได้ แต่เขาเลือกจางอี้หลานก็คงเพราะรักนางนั่นแหละ