ตอนที่ 11 รอยัลบาร์

เมื่อโจนาธานลงมาถึงชั้นล่างก็ไม่เห็นโจเซฟีนแล้ว

ขณะเดียวกันแอนดรูว์ที่น่าจะจากไปพร้อมกองกำลังของเขาแล้วกลับรอเขาอยู่ที่ชั้นล่าง เมื่อเห็นโจนาธานเขารีบเข้ามาหาและทักว่า “ท่านผู้บัญชาการครับ”

“แซคคารีส่งนายมาคอยตามฉันเหรอ” โจนาธานถาม สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว

ใบหน้าของแอนดรูว์ซีดเผือดกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกจากร่างของท่านอาชูร่า รู้สึกราวกับดาบเล่มหนึ่งกำลังจะเชือดคอเขาอยู่ทุกขณะ

สายตาทะลุทะลวงของโจนาธานทำให้แอนดรูว์ก้มหน้านิ่ง

“ป-เปล่าครับ เราไม่ได้คอยตามท่านหรอกครับ ราชาแห่งสงครามส่งเรามาเพื่อคอยปกป้องท่านครับ” แอนดรูว์ตอบด้วยเสียงสั่นเครืออย่างกังวลใจและเกรงกลัวที่จะมองผู้บังคับบัญชาของเขาตรงๆ

“ปกป้องเหรอ” พอได้ยินคำตอบของเขาโจนาธานก็หัวเราะร่วน “ฉันจำเป็นต้องให้นายปกป้องเหรอ”

ได้ยินอย่างนั้นแอนดรูว์ก็ตัวแข็งทื่อ

อันที่จริงอาชูร่าทรงพลังพอที่จะพิชิตโลกได้โดยไม่พ่ายแพ้แม้แต่ศึกเดียว เขาจึงไม่จำเป็นต้องให้ใครปกป้อง

“ถ่ายทอดข้อความของฉันถึงแซคคารีด้วย ถ้าเขาขืนเข้ามายุ่งเรื่องของฉันอีกหนเดียว เขาจะได้กลับเข้าเรือนจำแดงแห่งทิศเหนือและอยู่ที่นั่นหนึ่งปี”

สีหน้าแห่งความกลัวย้อมผิวหน้าของแอนดรูว์จนขาวซีดเมื่อได้ยินคำพูดของโจนาธาน เขาคุกเข่าลงแล้วตอบว่า “ครับท่าน”

หลังจากมองเขาเป็นครั้งสุดท้ายโจนาธานก็หันตัวและเดินอาดๆ จากไป

ทันทีที่เงาร่างของเขาหายลับไปจากสายตาแอนดรูว์หยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาด้วยสองมือที่สั่นเทา เขากดหมายเลขโดยไม่ลังเลแล้วพูดว่า “ท่านครับ ท่านอาชูร่า-”

“เขาบอกว่าจะขังฉันในเรือนจำแดงแห่งทิศเหนือถ้าฉันเข้าไปยุ่งเรื่องของเขาอีกครั้งเดียวใช่มั้ย” แซคคารีพูดขัดก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค

“ท-ท่านทราบได้ยังไงครับ” ดวงตาของแอนดรูว์เบิกโพลงอย่างไม่เชื่อหู

ราชาแห่งสงครามติดตั้งเครื่องดักฟังไว้คอยสอดแนมฉันหรือไง

“เลิกมองหาเถอะ ฉันไม่ได้ติดตั้งเครื่องดักฟังบนตัวนายหรอก” ดูเหมือนราชาแห่งสงครามจะรู้ว่าแอนดรูว์กำลังคิดอะไรอยู่ขณะที่เขาหัวเราะร่วนก่อนจะอธิบายว่า “ฉันทำงานให้ท่านอาชูร่ามาสองปีแล้วและเราฆ่าศัตรูนับไม่ถ้วนมาด้วยกัน ฉันรู้จักเขาดี”

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขณะที่ออกคำสั่งว่า “นายไม่ได้รับอนุญาตให้กลับมา ซ่อนตัวซะแล้วคอยตามเขาต่อไป จำไว้ว่าอย่าปล่อยให้ท่านอาชูร่าตกอยู่ในอันตรายเด็ดขาด”

“แต่ท่านอาชูร่า-”

พอแอนดรูว์ทำท่าจะตอบแซคคารีก็ตัดบทเขาอย่างใจร้อนอีกหน “หุบปาก นี่นายตั้งใจจะขัดคำสั่งทางทหารเหรอ ต่อให้ท่านอาชูร่าจะถลกหนังฉันทั้งเป็น นายก็ต้องอยู่ในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรจากตัวเขา ถ้าเขาได้รับบาดเจ็บฉันจะฆ่านาย”

“ครับท่าน”

แอนดรูว์ไม่กล้าขัดคำสั่งทางทหารอยู่แล้ว

“ตอนนี้กลุ่มคนในเขตตะวันตกกำลังทำตัวมีพิรุธ ฉันสงสัยว่าพวกมันจะส่งคนมาทำร้ายท่านอาชูร่าหรือเปล่า ต่อให้ท่านอาชูร่าไร้เทียมทานเราก็ต้องวางแนวป้องกันให้แน่นหนาและอย่าปล่อยให้พวกมันมีโอกาสทำร้ายเขาได้ ได้ยินมั้ย”

“ครับท่าน”

แววตาอำมหิตปรากฏขึ้นในดวงตาของแอนดรูว์เมื่อเอ่ยถึงเขตตะวันตก

พวกเขตตะวันตกบังอาจมาก่อเรื่องในจาโซน่า พวกมันอยากตายนักหรือไง

หลังออกจากโรงแรมฟีนิกซ์อินเตอร์เนชั่นแนล โจนาธานตัดสินว่าจะไม่ตรงไปยังบ้านสมิธเพื่อตามหาโจเซฟีน เมื่อคิดดูแล้วว่าเขาเพิ่งทำให้เธอโกรธจัดไปหมาดๆ เธอคงไม่ยอมคุยกับเขาแต่โดยดีหรอกต่อให้เขาตามเธอไปก็ตาม

ถึงยังไงเขาก็หายตัวไปตั้งสามปี ไม่ว่าใครที่เผชิญสถานการณ์เหมือนกันคงมีปฏิกิริยาแบบเดียวกับที่โจเซฟีนทำ ดังนั้นเขาจึงเข้าใจได้ว่าทำไมเธอถึงเดือดจัดขนาดนั้นและไม่โทษเธอเลย

เขาถอนหายใจและบ่นพึมพำเบาๆ ว่า “ฉันติดค้างโจเซฟีนมากเหลือเกินในช่วงสองปีที่ผ่านมา ดูเหมือนฉันจะชดเชยความผิดพลาดของฉันได้หลังจากเธอสงบลงแล้วนั่นแหละ”