ตอนที่ 13 ทำไมแกถึงยังไม่ตาย

เอมเมอลีนไม่เคยลืมว่าพี่เขยของเธอไม่ได้เรื่องแค่ไหน เขาลอยชายไปวันๆ และไม่เคยใส่ใจที่จะหางานทำเลย นอกจากทำงานบ้านเช่นทำอาหาร ล้างจาน ดูดฝุ่นและซ่อมห้องน้ำแล้วเขาก็ไม่เอาไหนเป็นที่สุด

ไม่มีใครไร้ค่าและน่าขำเท่าเขาอีกแล้ว

เธอดูถูกดูแคลนโจนาธานตั้งแต่วันที่เขาแต่งเข้าตระกูลสมิธแล้ว

ฉันไม่เข้าใจว่าพี่สาวฉันเห็นอะไรในตัวเขา เขาทั้งน่าเกลียดและไร้ประโยชน์ ถ้าโจเซฟีนไม่สงสารเขา เขาคงเป็นโสดไปตลอดกาล

“พวกหนุ่มๆ ที่เธอดื่มด้วยวางยาในเครื่องดื่มของเธอ ฉันช่วยเธอไว้จากพวกมัน” โจนาธานรู้ว่าน้องเมียรังเกียจเขาดังนั้นเขาจึงตัดคำอธิบายให้กระชับขึ้น

แต่เธอไม่ยอมเชื่อเขา เธอจ้องมองเขาด้วยดวงตาเบิกโพลงแล้วตะคอกว่า “วางยาเหรอ นายบอกว่าพวกมันวางยาฉันเหรอ ดูเหมือนนายนั่นแหละที่อยากทำอย่างนั้นน่ะ”

ไม่มีทางที่พวกนั้นจะวางยาฉันหรอก ถ้าฉันถูกวางยาก็ต้องเป็นโจนาธานที่ทำอย่างนั้น

เพราะไม่มีอารมณ์จะสนุกกับข้อกล่าวหาของเธอโจนาธานกลอกตาแล้วตอบห้วนๆ ว่า “ก็แล้วแต่”

ถ้าไม่ใช่เพื่อโจเซฟีนเขาคงปล่อยให้เธอตายอยู่บนถนนแล้ว

“โจนาธาน โกลด์สทีน กล้าดียังไงถึงพูดกับฉันแบบนั้น” เอมเมอลีนคำรามอย่างเดือดดาลกับท่าทีของเขา

หลังจากแต่งกับพี่สาวฉันเขาก็สุภาพและหงอกับฉัน เขาไม่เคยกล้าขึ้นเสียงกับฉันเลยอย่าว่าแต่จะคุยกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะหยาบคายขนาดนี้หลังจากปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง

“เอมเมอลีนถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวเธอ ฉันคงปล่อยเธอไปตามยถากรรมแล้ว ถ้าฉันไม่ช่วยเธอไว้ไอ้พวกกุ๊ยนั่นคงรุมโทรมเธอในป่าไปแล้วล่ะ” โจนาธานจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา “ทีนี้ในเมื่อเธอฟื้นแล้วก็เลือกเองว่าจะกลับบ้านหรือไปดื่มต่อกับพรรคพวกของเธอ ทำตามใจตามสบายเลยเพราะมันไม่ใช่เรื่องของฉัน”

พูดจบเขาก็หมุนตัวแล้วเดินดุ่มๆ จากไป

เอมเมอลีนรู้สึกโกรธจี๊ดกับปฏิกิริยาของเขา “โจนาธานหยุดอยู่ตรงนั้นนะ” เธอตะโกน

โจนาธานยังคงเดินจากไปโดยไม่แยแสเสียงร้องของเธอ จนหายลับไปในบริเวณที่เงียบและมืดซึ่งไม่เห็นใครเลยสักคน เอมเมอลีนรู้สึกถึงความกลัวที่คืบคลานเข้ามาในใจเธอ “โจนาธานถ้านายไม่หยุดฉันจะโทรหาโจเซฟีนแล้วบอกว่านายวางยาฉัน” เธอกรีดร้อง

“เอมเมอลีน เธอต้องการอะไรของเธออีก” โจนาธานหยุดชะงัก สายตาของเขาไม่ทุกข์ร้อนอะไร

เขาติดค้างโจเซฟีนแต่นั่นไม่ได้แปลว่าเขาจำเป็นต้องดีกับคนตระกูลสมิธด้วยนี่นา

นั่นคือสาเหตุที่เขาซ่อนเร้นความรู้สึกไม่ชอบเอมเมอลีนไว้ไม่ได้ หล่อนดูถูกเหยียดหยามเขามาหลายครั้งหลายหนแล้ว

“ขับรถไปส่งฉันที่บ้าน” แม้ไม่ได้พบกันมาสามปีเอมเมอลีนก็ยังสั่งโจนาธานอยู่ดี

“เดินไม่เป็นเหรอ หรือเรียกแท็กซี่ไม่ได้” โจนาธานถาม เสียงของเขาเย็นชา

“มันมืดเกินไป ฉันกลัวน่ะ” เอมเมอลีนไม่พอใจ “โจนาธานนายจะขับไปส่งฉันที่บ้านหรือเปล่า เมื่อสามปีก่อนนายอยู่บ้านเรานะ ตอนนี้จะไปส่งฉันที่บ้านไม่ได้เหรอ นายแล้งน้ำใจขนาดนั้นเลยเหรอ”

ความขุ่นเคืองใจของเธอเพิ่มขึ้นเมื่อโจนาธานทำกับเธออย่างเฉยเมย

ทำไมเขาถึงจองหองขนาดนี้ เอมเมอลีนรู้สึกเดือดอยู่ข้างใน รอก่อนเถอะโจนาธาน ฉันจะสอนบทเรียนนายเมื่อเราถึงบ้าน

“มานี่” โจนาธานสั่ง

“ทำไมล่ะ” เอมเมอลีนสะดุ้งกับน้ำเสียงของเขา

“ฉันจะไปส่งเธอที่บ้านไง”