ตอนที่ 17 ทำตัวเองขายขี้หน้า

“หา แกล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย” มาร์กาเร็ตจ้องโจนาธานและคิดว่าเขาต้องบ้าไปแล้วที่พูดแบบนั้นออกมาได้หน้าด้านๆ “คนขี้แพ้อย่างแกจะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน ฉันไม่คิดว่าแกจะพบคุณแบล็ควู้ดได้ด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเอาเขามาขอขมาเลย”

เห็นได้ชัดว่าโจนาธานกำลังคุยโวโอ้อวด เพราะเขาไม่มีทางได้เข้าพบผู้นำตระกูลแบล็ควู้ดด้วยสถานะที่ต่ำต้อยของเขา ถึงอย่างไรผู้นำตระกูลแบล็ควู้ดอย่างแอนเดอร์สัน แบล็ควู้ดก็เป็นบุคคลสำคัญที่แม้แต่นายกเทศมนตรีของเจดโบโรห์ยังต้องนัดหมายล่วงหน้าเพื่อพบเขา

เธอกลอกตาเมื่อเห็นว่าโจนาธานยโสโอหังแค่ไหน

กล้านักนะที่มาโกหกพวกเรา เขาคิดว่าพวกเราเป็นคนโง่ที่จะหลงเชื่อคำโกหกโต้งๆ ของเขาหรือไง

“ขอเวลาผมหนึ่งวัน ถ้าผมทำไม่สำเร็จ ผมจะไปหย่ากับโจเซฟีนที่ศาลากลาง” โจนาธานพูดขณะจ้องตามาร์กาเร็ต “แต่ถ้าผมทำสำเร็จ คุณต้องรับปากว่าจะไม่บังคับให้โจเซฟีนหย่ากับผมอีกหลังจากนี้”

มาร์กาเร็ตหัวเราะออกมาอย่างถากถางก่อนแกล้งพูดว่า “ฮ่า ถ้าแกทำสำเร็จ จะให้โจเซฟีนแต่งงานกับแกอีกรอบนึงก็ยังได้”

เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังตามน้ำไปเพื่อกลั่นแกล้งเขาเพราะคิดว่าเขากำลังสร้างวิมานในอากาศอยู่

ฉันไม่คิดว่าประธานบริษัทแลงฟอร์ดกรุ๊ปที่มีทรัพย์สินหลายพันล้านจะกล้ารับปากอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ ไอ้ขี้แพ้นี่ตลกดีชะมัด เฮอะ เขาฝันกลางวันอยู่แน่ๆ

“เป็นอันตกลง” โจนาธานตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปมองโจเซฟีน “อีกหนึ่งวันหลังจากนี้ ผู้นำตระกูลแบล็ควู้ดจะมาขอโทษพวกคุณ รอดูแล้วกัน”

“พอได้แล้วโจนาธาน เมื่อไหร่จะหยุดเสแสร้งเสียที” โจเซฟีนตะคอก ความโกรธกำลังเข้าครอบงำความคิดของเธอไว้

สำหรับเธอแล้ว โจนาธานก็แค่พูดให้คนอื่นหลงเชื่อเท่านั้น

“ผมไม่ได้เสแสร้ง ผมเป็นคนคำไหนคำนั้น” โจนาธานยืนยันอย่างเรียบนิ่ง “สิ่งที่คุณต้องทำก็แค่เตรียมตัวเป็นเจ้าสาวอีกรอบก็พอ”

“โจนาธาน ถ้ามั่นใจเสียขนาดนั้น ทำไมไม่ไปแก้ปัญหานี้ที่งานเลี้ยงวันเกิดของแอนเดอร์สัน แบล็ควู้ดพรุ่งนี้ล่ะ” มาร์กาเร็ตเสนอขณะที่รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

บุคคลสำคัญทุกคนในเจดโบโรห์จะเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบเจ็ดสิบปีของแอนเดอร์สันในวันถัดมา หลังจากที่ฟังเขาโอ้อวดแล้ว เธอก็รอแทบไม่ไหวเพื่อจะดูว่าโจนาธานจะเข้าไปในบ้านตระกูลแบล็ควู้ดได้อย่างไร

“งานเลี้ยงวันเกิดของเขาจัดพรุ่งนี้เหรอ ได้สิ ไม่มีปัญหา” โจนาธานตอบกลับไปอย่างไม่ลังเล

ในเมื่อเขาสามารถแก้ปัญหานี้ได้เพียงแค่ยกหูโทรศัพท์เท่านั้น การไปแก้ปัญหานี้ในคืนวันถัดมาด้วยตัวเองก็คงไม่ต่างกัน

“ว่าแต่ ฉันลืมบอกว่าแกต้องได้รับบัตรเชิญเข้าบ้านพักตระกูลแบล็ควู้ดด้วยนะ” มาร์กาเร็ตเตือนเขา มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียดหยาม

“ผมไม่ต้องใช้บัตรหรอก” เขาไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของเธอ

ไม่มีบัตรเชิญแล้วยังไง ไม่มีใครกล้าห้ามฉันเข้าไปในบ้านพักตระกูลแบล็ควู้ดอยู่แล้ว

“มาดูกันว่าแกจะแกล้งทำตัวแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน ไอ้เด็กเวร” มาร์กาเร็ตถากถาง “อย่าให้ฉันเห็นว่าเธอโดนกักตัวไว้ที่หน้าประตูบ้านเขานะ”

โจนาธานเพียงตอบกลับไปว่า “ผมจะไปที่ไหนก็ได้ ไม่มีใครมีปัญญาหยุดผมได้หรอก”

เขามองโจเซฟีนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะก้าวเท้าออกไป หลังจากที่ร่างของเขาลับสายตาไปแล้ว โจเซฟีนก็มองมาร์กาเร็ตด้วยสีหน้าไม่พอใจ “แม่คะ แม่บอกให้เขาไปร่วมงานวันเกิดทำไมในเมื่อแม่รู้อยู่แล้วว่าเขาไปร่วมงานไม่ได้ถ้าไม่มีบัตรเชิญ” เธอร้องถาม