ตอนที่ 16 ตระกูลที่มีอิทธิพลที่สุดในเจดโบโรห์

“ไม่ว่ายังไงแม่ก็ห้ามโทรหาตำรวจนะคะ” เอมเมอลีนขอร้องขณะที่น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ

ตามคาด ใจของมาร์กาเร็ตอ่อนยวบเมื่อเห็นน้ำตาของผู้เป็นลูกสาว “ก็ได้ หยุดร้องไห้ได้แล้ว แม่ไม่โทรเรียกตำรวจหรอกน่ะ” เธอกล่าว น้ำเสียงของเธอมีทั้งความโมโหและความเมตตาผสมอยู่

แต่เมื่อเธอหันไปประจันหน้ากับโจนาธาน สีหน้าของเธอก็แปรเปลี่ยนไปเป็นแม่มดที่ชั่วร้าย “โจนาธาน ฉันคงโทรแจ้งตำรวจไปแล้วถ้าไม่ใช่เพราะว่าชื่อเสียงของเอมเมอลีนแขวนอยู่บนเส้นด้าย” เธอพ่นคำพูดออกมาขณะที่โทสะเดือดพล่านไปทั้งร่างกายของเธอ

“อะไรก็เหอะ” ความอดทนของโจนาธานกำลังจะถึงขีดจำกัด “ตกลงคุณจะโทรเรียกตำรวจหรือไม่โทรกันแน่ ถ้าไม่โทรผมจะไปแล้วนะ”

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ” มาร์กาเร็ตตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “พรุ่งนี้เช้าไปที่ศาลากลางพร้อมกับทะเบียนบ้านแล้วยื่นคำร้องขอหย่าซะ”

คำสั่งของเธอไม่เปิดช่องให้ใครได้เถียงอะไรทั้งสิ้นและความเด็ดขาดในน้ำเสียงของเธอกำลังเตือนไม่ให้โจนาธานดื้อแพ่งกับเธอ

มันเป็นน้ำเสียงทรงอำนาจแบบเดียวกับที่เธอเคยใช้สั่งโจนาธานในอดีต แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่จำเป็นต้องทำงานอะไรในบ้าน แต่เธอก็ยังใช้ให้เขาทำงานในส่วนของการดูแลบ้านและทำความสะอาด

“ผมไม่หย่า” โจนาธานปฏิเสธอย่างหนักแน่น

“แกต้องหย่า” มาร์กาเร็ตคำราม “ครอบครัวเรารับแกเข้ามาเป็นเวลาหนึ่งปีเต็มๆ แกยังหวังจริงๆ เหรอว่าเราจะรับแกกลับเข้ามาอีก”

“ผมไม่อยากให้พวกคุณทำแบบนั้น” โจนาธานตอบกลับอย่างใจเย็น “ผมกลับมาเพื่อชดใช้สิ่งที่ผมติดค้างไว้กับโจเซฟีน ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปผมจะชดใช้ให้เธอคืนเป็นร้อยเท่า”

“ร้อยเท่างั้นเรอะ” มาร์กาเร็ตหัวเราะราวกับเธอเพิ่งได้ฟังเรื่องตลกไร้สาระ “ชดใช้ด้วยอะไร โจนาธาน ฉันไม่อยากดูถูกแกหรอกนะ แต่คนแบบแกไม่มีวันประสบความสำเร็จไปชั่วชีวิตแน่นอน ไม่ต้องพูดถึงระยะเวลาสามปี แกเทียบชั้นแอลวินไม่ได้หรอก”

มาร์กาเร็ตไม่ได้พยายามปิดบังความดูถูกที่เธอมีต่อโจนาธานเลย แอลวินมาจากตระกูลทรงอิทธิพล แค่ค่าอาหารค่ำของเขาอย่างเดียวก็อาจมีมูลค่ามากกว่าที่เงินแกเคยหามาทั้งชีวิต แกไม่มีวันเทียบชั้นเขาได้หรอก

“แอลวินก็แค่คนธรรมดา แม้แต่พ่อของเขาก็เป็นแค่มดตัวนึงสำหรับผม” โจนาธานเย้ยหยัน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เคารพตระกูลแลงฟอร์ดเลยสักนิด

แม้แต่ผู้ว่าราชการของจาโซน่ายังต้องคุกเข่าลงต่อหน้าเขา นับประสาอะไรกับแค่เจ้าของแลงฟอร์ดกรุ๊ป

“พ่อของแอลวินเป็นแค่มดตัวนึงสำหรับแกงั้นเหรอ” มาร์กาเร็ตอดหัวเราะเยาะความคิดยโสโอหังของเขาไม่ได้ ขณะมองเขาราวกับว่าเขาเป็นคนโง่ เธอก็ถามต่อว่า “เมื่อเช้านี้แกโดนฟาดหัวมารึเปล่า คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ผู้ว่าการของจาโซน่าเหรอ หรือเป็นนายกเทศมนตรีของเจดโบโรห์ แกไม่รู้เหรอว่าพ่อของแอลวินเป็นใคร เขามีทรัพย์สินมูลค่าหลายพันล้านเลยนะ ฉันพนันได้เลยว่าแกไม่รู้หรอกว่านั่นมันมันมากแค่ไหน”

“หลายพันล้านเองเหรอ ผมก็ให้โจเซฟีนเป็นหมื่นล้านได้ถ้าเธอต้องการ” โจนาธานไม่สะทกสะท้าน

"อะไรนะ ลูกได้ยินมั้ย โจเซฟีน” มาร์กาเร็ตหันไปมองโจเซฟีนแล้วพูดว่า “แม่บอกลูกแล้วใช่มั้ยว่ามันเป็นคนบ้า แม่บอกให้ลูกเลิกรอมันแต่ลูกก็ไม่ยอมฟัง ทีนี้เชื่อแม่หรือยัง ดูซิมันขี้โม้เรื่องตัวเองอีกแล้ว ทำไมลูกถึงอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับคนขี้แพ้อย่างมันนะ แอลวินเป็นผู้ชายที่ดี แต่ไอ้ขี้แพ้คนนี้เป็นได้แค่กาฝากเท่านั้นล่ะ”

“พอได้แล้วค่ะ” โจเซฟีนระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างทนไม่ได้กับคำดูถูกเสียหายที่ไม่หยุดหย่อนจากปากแม่ของเธอ