ตอนที่ 15 คนโกหก

อะไรนะ มีคนมาฉวยโอกาสกับลูกสาวเราเหรอ

เมื่อได้ยินประโยคนั้น คอนเนอร์ก็วิ่งเข้าไปในครัวแล้วคว้ามีดเล่มหนึ่งก่อนจะเดินอาดๆ มาที่ประตู เมื่อเห็นโจนาธานเขาหยุดชะงักตัวแข็งทื่อ “โจนาธานเหรอ แกตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

ไอ้ขี้แพ้นี่ตายหลังจากหายตัวไปเมื่อสามปีก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ

“พ่อครับ ผมยังไม่ตาย...” โจนาธานอธิบาย

“ถ้าแกยังอยู่แล้วแกหายหัวไปไหนมาตั้งสามปี” คอนเนอร์ถามด้วยใบหน้าถมึงทึงราวกับฟ้าคะนอง เพราะเขาไม่เคยชอบลูกเขยของเขา เขาคิดว่าโจเซฟีนจะแต่งงานใหม่เข้าตระกูลเศรษฐีสักตระกูลหลังจากโจนาธานหายตัวไป

อนิจจา โจนาธานดันกลับมาเสียได้

“พ่อครับ ผม-”

โจนาธานขยับริมฝีปากจะอธิบายแต่มาร์กาเรตขัดขึ้นอย่างหยาบคาย “คอนเนอร์มัวทำอะไรอยู่ เชือดไอ้เลวนี่ซะ มันนั่นแหละที่ข่มเหงเอมเมอลีนแล้วก็ทำร้ายฉันด้วย”

“อะไรนะ มันทำงั้นเหรอ” คอนเนอร์จ้องมองภรรยาเขาอย่างไม่เชื่อหู เพราะเขารู้นิสัยของโจนาธานดี

เขาไม่เคยโต้เถียงหรือขัดคำสั่งของเราเลย ไม่มีทางที่เขาจะกล้าข่มเหงรังแกเอมเมอลีนหรอก

ไม่ว่าเขาจะเกลียดโจนาธานมากแค่ไหนแต่เขาก็ไม่ยอมเชื่อว่าฝ่ายหลังจะทำให้ลูกสาวของเขาแปดเปื้อนได้เป็นอันขาด

“คุณไม่เชื่อฉันเหรอคอนเนอร์” มาร์กาเรตสะอึกสะอื้น “ทำไมคุณถึงไม่อยู่ข้างเราเวลาที่ลูกสาวเราถูกข่มเหงรังแกล่ะ ฉันทนไม่ได้ พรุ่งนี้ฉันจะขอหย่า”

เธอทำท่าเหมือนหญิงปากร้าย ที่เอาแต่แผดเสียงและกรีดร้องถ้อยคำสบประมาท

คอนเนอร์ไม่มีทางเลือกได้แต่ยอมตาม ในฐานะสามีขี้หงอเขามักจะกลัวภรรยาของเขาโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอกำลังสร้างปัญหา เขาพูดอย่างระมัดระวังว่า “ที่รัก ฟังผมนะ-”

“ฉันไม่อยากฟัง คุณมันขี้ขลาดตาขาวสิ้นดีคอนเนอร์ สมิธ ทำไมถึงไม่แก้แค้นให้ลูกสาวคุณล่ะ คุณมันไม่ได้เรื่อง...”

แม้เผชิญกับคำประณามหยามเหยียดไม่จบไม่สิ้น คอนเนอร์ก็ไม่พูดอะไรจนกระทั่งโจเซฟีนเดินมาจากห้องนั่งเล่น “เกิดอะไรขึ้นที่นี่คะ”

“โอ้ โจเซฟีน” มาร์กาเรตโถมตัวเข้าหาอ้อมแขนของลูกสาวเธอก่อนจะสะอึกสะอื้น “เรียกตำรวจเร็วเข้า โจนาธานล่วงละเมิดทางเพศน้องสาวลูก เราปล่อยมันไปไม่ได้ เรียกตำรวจมาเอามันไปขังคุกตลอดกาลเลยนะ”

“อะไรนะ โจนาธานล่วงละเมิดทางเพศเอมเมอลีนเหรอคะ” โจเซฟีนหมุนตัวมาที่ประตู แน่นอนว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็คือโจนาธานที่เธอเพิ่งเจอเมื่อบ่ายนั้น

“โจเซฟีนฟังผมนะ” โจนาธานเริ่มอธิบาย “ผมเห็นเอมเมอลีนดื่มอยู่กับพวกกุ๊ยฝูงนึงที่บาร์ พวกนั้นวางยาเธอและผมคือคนที่ช่วยเธอไว้”

“เหลวไหล” มาร์กาเรตขึ้นเสียง “เอมเมอลีนไม่เคยเข้าบาร์”

“เอมเมอลีน เขาพูดเรื่องจริงหรือเปล่า” โจเซฟีนถามอย่างขึงขัง คิ้วของเธอย่นเข้าหากันแน่น