ตอนที่ 3 ผมไม่ตกลง

อีสโซเบลพูดเนิบๆ พร้อมกับยิ้มเหยียด “แน่ล่ะว่าที่เธอรอนายมาตลอดสามปีนี้ก็ใจดีเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ หรือนายหวังจะให้เธออยู่อย่างแม่ม่ายไปตลอดชีวิตที่เหลือของเธอล่ะ”

“พาผมไปหาเธอ” โจนาธานไม่มีเวลามาทุ่มเถียงกับหล่อน เพราะเขาแค่อยากพบโจเซฟีนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

อีสโซเบลส่งเสียงออกจมูกแล้วแสดงความเห็นว่า “จะอยากเจอเธอไปทำไม จะได้ตามเกาะตามตื๊อเธอไปไม่สิ้นสุดน่ะเหรอ แถมนายมีสิทธิอะไรจะไปพบเธอไม่ทราบ”

เธอดูถูกดูแคลนคนไม่เอาไหนอย่างเขาจากเบื้องลึกของหัวใจเธอจริงๆ

เขาแต่งเข้าตระกูลสมิธมาสามปีแล้วแต่เขาไม่เคยทำอะไรดีดีเพื่อครอบครัวเลย เขาแค่นั่งเฉยๆ และทำตัวสนุกไปวันๆ เหมือนพวกไม่เอาถ่าน ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลสมิธเลี้ยงดูเขาตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาคงอดตายไปนานแล้ว ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมโจเซฟีนต้องแต่งงานกับขยะไร้ประโยชน์อย่างเขาในเมื่อเธอทั้งหน้าตาดีและรูปร่างสมบูรณ์แบบขนาดนั้น

แล้วโจนาธานก็ประกาศอย่างสบายใจว่า “ไม่ต้องห่วง เพราะผมไม่ตามตื๊อเธอหรอก ถ้าเธออยากแต่งกับคุณแลงฟอร์ดนั่นจริงๆ ผมจะไม่ห้ามเธอเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้นเธอจะแต่งกับคนอื่นโดยไม่ผ่านขั้นตอนการหย่าขาดจากผมก่อนได้ยังไง”

“จริงเหรอ” อีสโซเบลยังรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

โจนาธานยืนยันด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ทำไมผมต้องโกหกคุณด้วย ผมจะปล่อยเธอไปแน่ๆ ถ้าเธอเจอคนที่ดีกว่าจริงๆ”

อีสโซเบลเตือนพร้อมกับส่งเสียงออกจมูกอย่างเยือกเย็น “อย่างน้อยนายก็รู้ตัวดีขนาดนั้น ขอเตือนนะโจนาธานว่าคุณแลงฟอร์ดจะทำให้นายเจ็บตัวถ้าขืนนายกล้าไปหาเรื่อง เขามีบอดี้การ์ดหลายคนอยู่กับเขาไม่ว่าเขาจะไปไหน ทางที่ดีก็ทำตัวดีดีล่ะถ้าไม่อยากตาย”

หลังจากพูดจบอีสโซเบลก็โบกมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง “ขึ้นรถ” เธอสั่งโดยไม่เหลือบแลเขาแม้แต่แวบเดียว

“ไปโรงแรมฟินิกซ์อินเตอร์เนชั่นแนลค่ะ”

เมื่อเธอบอกจุดหมายของเธอให้คนขับแท็กซี่รู้หลังจากขึ้นรถ แท็กซี่ก็บึ่งออกไป

ขณะเหลือบมองโจนาธานที่สมัครใจนั่งเบาะหน้าด้วยตัวเองแล้วอีสโซเบลก็ส่งเสียงฮึมฮัมในลำคออย่างเย็นชา แล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาและส่งข้อความถึงโจเซฟีนอ่านได้ว่า:โจเซฟีนฉันบังเอิญเจอโจนาธานระหว่างทาง

ทันทีที่ข้อความถูกส่งออกไป โจเซฟีนซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารของโรงแรมก็ตัวสั่นระริกขึ้นมาทันที

แม้แต่มือของเธอที่ถือโทรศัพท์อยู่ก็ยังสั่นนิดหน่อย

โจนาธานกลับมาแล้วเหรอ สามปีก่อนเขาหายตัวไปอย่างปริศนาและไม่มีข่าวคราวเกี่ยวกับเขาเลย เขาหายไปนานสามปีแล้ว ฉันคิดว่าจะไม่มีวันได้ข่าวจากเขาอีกตลอดชีวิตที่เหลือของฉันแต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีกหลังจากผ่านไปสามปี

เธอพิมพ์ข้อความตอบไปว่า: เขาอยู่ไหน

อีสโซเบลตอบทันทีว่า: เขากำลังไปโรงแรมฟินิกซ์อินเตอร์เนชั่นแนลกับฉัน

เมื่อโจเซฟีนเห็นเนื้อหาของข้อความสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

เขากำลังมาที่นี่เหรอ

“เป็นอะไรไปโจเซฟีน” แอลวิน แลงฟอร์ดซึ่งนั่งข้างเธอรีบแสดงความห่วงใยเมื่อสังเกตเห็นว่าสีหน้าของเธอดูจะไม่สู้ดี

“ไม่มีอะไร”

ดูเหมือนภายนอกโจเซฟีนจะสงบจิตสงบใจและไม่สะทกสะท้านแต่พายุอารมณ์กำลังก่อตัวขึ้นอย่างไม่สิ้นสุดภายในใจเธอ

“ไม่ต้องห่วง ทันทีที่คุณแต่งงานกับผม ตระกูลแลงฟอร์ดจะช่วยแก้วิกฤตที่ตระกูลสมิธเผชิญอยู่เอง” แอลวินเข้าใจผิดคิดไปเองว่าเธอกำลังกลุ้มใจเรื่องสถานการณ์ของตระกูลสมิธ “ถ้าคุณแต่งกับผมคุณจะเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลแลงฟอร์ด ถึงตอนนั้นใครจะยังกล้าตอแยคุณอีกในเจดโบโรห์ ใครจะยังกล้าตอแยตระกูลสมิธอีก”

เขาแสดงความเชื่อมั่นอย่างเต็มที่ต่อหน้าเธอ

ถึงเธอจะเคยแต่งงานมาแล้วเขาก็ไม่รู้สึกรบกวนใจเลยแม้แต่นิดเดียว

ถึงยังไงเขาก็ได้ยินมาว่าถึงแม้เธอจะเคยแต่งงานกับคนไม่เอาไหนที่ชื่อโจนาธาน โกลด์สทีนเมื่อนานมาแล้วแต่ชายคนนั้นก็ไม่เคยแตะต้องเธอเลยในช่วงสามปีที่ผ่านมา

เพราะฉะนั้นถึงตอนนี้เธอก็ยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่

“คุณแลงฟอร์ดคะ ฉัน-”

โจเซฟีนทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างแต่แอลวินตัดบทเธอว่า “เอาล่ะ เลิกคุยเรื่องนั้นต่อเถอะ นี่มันวันเกิดของคุณเพราะฉะนั้นร่าเริงหน่อย”

ขณะพูดอย่างนั้นแอลวินยกมือขึ้นแล้วดีดนิ้ว

ทันใดนั้นลูกน้องของเขาคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับกล่องของขวัญที่ดูจะหรูหราล้ำค่าเสียจนต้องประคองไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง