ตอนที่ 4 ของขวัญวันเกิด

ปัง

โจนาธานเตะประตูเปิดแล้วบุกเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัว

ทันทีที่โจเซฟีนเห็นเขาสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

โจนาธานเหรอ เขา...เขายังไม่ตาย...

หลังจากไม่เห็นเขามาสามปีแม้แต่เธอก็เริ่มค่อยๆ เชื่อข่าวลือเรื่องการตายของเขาแล้ว

“คุณไม่ตกลงเหรอ” แอลวินมองโจนาธานด้วยท่าทีแข็งกระด้างพร้อมกับวี่แววสบประมาทในดวงตาของเขา “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร คิดว่ามีสิทธิจะไม่ตกลงเรื่องการแต่งงานของผมกับโจเซฟีนเหรอ”

“ผมคือสามีของเธอ งั้นผมมีสิทธิจะไม่ตกลงมั้ยล่ะ” โจนาธานเย้ยหยันโดยไม่ตั้งใจจะเหลือบมองเขาแม้แต่แวบเดียว

แต่เขากลับเดินก้าวยาวๆ เข้าไปหาโจเซฟีน

“นานแล้วนะโจเซฟีน”

ในที่สุดคนอื่นๆ ก็รู้ว่าชายที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาคือโจนาธานซึ่งหายตัวไปนานสามปีแล้ว

โจนาธาน โกลด์สทีนเหรอ เขาตายแล้วไม่ใช่เหรอ

“ค-คุณมาที่นี่ทำไม” โจเซฟีนก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างจากโจนาธานโดยอัตโนมัติ

ความหมางเมินในดวงตาเธอฉายออกมาอย่างชัดเจน

“วันนี้เป็นวันเกิดของคุณ เพราะฉะนั้นผมต้องมาแน่นอน” โจนาธานยิ้มเจื่อนๆ ให้เธอ

ในวันนั้นเหตุผลที่เขาตัดสินใจออกจากเรือนจำแดงแห่งทิศเหนือเมื่อปีก่อนก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าวันเกิดของโจเซฟีนนั่นเอง

เขารอมานานสามปีก็เพื่อวันนี้

“งั้นคุณก็คืออดีตสามีของโจเซฟีนสินะ” ถึงตอนนั้นในที่สุดแอลวินก็สังเกตเห็นโจนาธานและเพ่งมองดูเขาอย่างพินิจพิจารณา โชคไม่ดีที่ท่าทีของการดูถูกดูแคลนฉายในดวงตาของเขาเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าของชายหนุ่มนั้นเป็นของถูกๆ ที่ราคารวมแล้วไม่ถึงร้อยเสียด้วยซ้ำ

แล้วแอลวินก็เย้ยหยัน “คุณคือลูกเขยกาฝากไม่เอาถ่านที่แค่เกาะผู้หญิงแล้วก็อาศัยตระกูลสมิธมาตลอดทั้งปีเหรอ คุณตายไปตั้งสามปีแล้วไม่ใช่เหรอ”

คนไม่เอาถ่านเหรอ

ถึงตอนนั้นและที่นั่นท่าทีดูถูกดูแคลนฉายผ่านดวงตาของผู้คนขณะที่พวกเขามองดูโจนาธาน

อันที่จริงเขาก็เหมาะสมกับชื่อเสียงในฐานะคนไม่เอาถ่านของเขาแล้ว ถึงจะผ่านไปสามปีเขาก็ยังดูเหมือนคนขี้แพ้ เสื้อผ้าอาภรณ์ทั้งหมดของเขาตีราคาได้ไม่ถึงร้อย เทียบกับแอลวินลูกชายคนเดียวของท่านประธานแห่งแลงฟอร์ดกรุ๊ปแล้ว เขาไม่มีอะไรเลยนอกจากก้อนดินก้อนโคลน ไม่สิเปรียบเขากับก้อนดินก้อนโคลนยังถือเป็นการสบประมาทดินโคลนเสียด้วยซ้ำ เขาก็แค่กากเดนของเน่าเสียเท่านั้นเอง

“ผมอาจจะยังมีชีวิตอยู่และดิ้นได้ถึงคุณจะตายไปแล้วด้วยซ้ำ” โจนาธานมองเขาอย่างเย็นชาก่อนจะเบนสายตาไปมองโจเซฟีนแล้วบอกว่า “ไป กลับบ้านกันเถอะโจเซฟีน”

“ไม่ ฉันไม่ไปหรอก” โจเซฟีนปฏิเสธโดยไม่ลังเล

วินาทีที่แอลวินได้ยินว่าเธอบอกปฏิเสธโจนาธานเขาก็หัวเราะขึ้นมาทันที “ได้ยินมั้ยล่ะ โจเซฟีนไม่อยากไปกับนายนะเจ้าโง่ ทางที่ดีนายจงไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันก่อนที่ฉันจะมีน้ำโหเถอะ ไม่อย่างนั้น...”

เขายื่นมือออกมาแล้วดีดนิ้ว ทันใดนั้นเหล่าบอดี้การ์ดหลายคนในชุดสูทสีดำก็ก้าวมาข้างหน้าและล้อมตัวโจนาธานไว้

ดูสถานการณ์แล้วพวกเขาคงรุมทุบตีโจนาธานทันทีที่ได้รับคำสั่งจากแอลวิน

“ไม่อย่างนั้นนายจะทำอะไร”

สายตาของโจนาธานเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยียบ

“โยนมันออกไปข้างนอก” แอลวินไม่มีอารมณ์จะคุยเล่นกับเขา

เพียงเขาโบกมือบอดี้การ์ดหลายคนก็ย่างสามขุมเข้ามาทันที หนึ่งในนั้นเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ใบหน้าของโจนาธาน

“นายวอนหาเรื่องเองนะ”

ขณะที่สีหน้าของโจนาธานเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบฝ่ามือของเขาก็พุ่งออกไป

เสียงตบดังแหวกอากาศแล้วฝ่ามือของเขาก็ฟาดลงบนใบหน้าของบอดี้การ์ดคนนั้น

ตุ้บ

ผลที่ตามมาคือเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

บอดี้การ์ดร่วงลงไปกองกับพื้นโดยไม่มีเรี่ยวแรงจะตอบโต้