บทที่ 17 เธอตายแล้วเขาจะเสียใจมั้ย

“ช่วยด้วย……..มีคนอยู่มั้ย………”

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ข้างหูก็ได้ขึ้นด้วยเสียงแหลมของผู้หญิง

เสิ่นเยว่ซีฟื้นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เธอกัดริมฝีปากล่างอย่างเต็มแรง ความเจ็บปวดทำให้สติของเธอกลับคืนมา

กำลังจะลุกขึ้น เธอพบว่ามือและเท้าของเธอถูกมัดด้วยเชือก และเธอรู้สึกปวดตื้อๆที่ท้ายทอย

เธอถูกลักพาตัว！

เมื่อรู้ตัวแล้ว เส้นประสาทของเสิ่นเยว่ซีก็เกร็งขึ้นมาทันที เธอส่ายหัวอย่างแรง พยายามให้ตัวเองมีสติมากกว่านี้ แต่เสียงกรีดร้องยังดังก้องอยู่ข้างหู ซึ่งทำให้เธอเจ็บแก้วหู

เสิ่นเยว่ซีที่หงุดหงิดเล็กน้อย “คุณไม่ต้องร้องแล้ว!”

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าก็หยุดร้องในที่สุด

เสิ่นเยว่ซีรู้สึกหูของเธอสบายขึ้นมาก อาการวิงเวียนก็ผ่อนคลายลง จึงได้มองไปทางผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงฝั่งตรงข้ามก็ถูกมัดมือมัดเท้าถูกทิ้งอยู่บนพื้นเช่นกัน หน้าตาเธอสะสวย ใบหน้าถูกแต่งไว้อย่างประณีตสวยงาม สวมชุดแฟชั่น แบรนด์เนมทั้งตัว เพราะถูกลักพาตัว ใบหน้าจึงซีดเผือด สีหน้าของเธอลุกลี้ลุกลนและหวาดกลัว

“คุณเป็นใคร ทำไมถึงถูกลักพาตัว?” เสิ่นเยว่ซีถามขึ้น เธอมีความสงสัยในใจ คนที่จับตัวเธอมา มีจุดประสงค์เพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือกู้หยุนเซิน

ตัวเองถูกลักพาตัว เสิ่นเยว่ซีนั้นเข้าใจได้ แต่ผู้หญิงคนนี้ เธอไม่เคยเห็นมาก่อน โจรจับตัวเธอมาทำไม?

“ฉันชื่ออู๋จิ้งหย่า เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เพิ่งออกมาจากสนามบินก็ถูกจับตัวขึ้นรถเลย พวกมันทุบหัวฉันจนสลบ ฉันตื่นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว ฉันก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร?”

อู๋จิ้งหย่าใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ยิ่งพูดยิ่งน้อยใจ น้ำตาไหลอาบแก้ม

เสียงสะอื้นทำให้เสิ่นเยว่ซีรู้สึกกังวลมากขึ้น เธอตะโกนอย่างหมดความอดทน “ไม่ต้องร้องแล้ว คุณร้องไห้แล้วจะมีคนมาช่วยเราเหรอ? น้ำตาของคุณมันจะทำให้เครื่องสำอางเลอะหน้าคุณ นอกจากนี้แล้วมันไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย”

อู๋จิ้งหย่าที่ถูกตำหนิ ก็หยุดร้องไห้ทันที น้ำตาตกค้างบนใบหน้า หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความอับอาย จ้องมองเสิ่นเยว่ซีอย่างไม่พอใจ

การจ้องนี้ ทำให้เธอเห็นถึงความผิดปกติ เธอมองสำรวจเสิ่นเยว่ซีตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แล้วพูดขึ้นในทันที

“ฉันรู้สึกว่าคุณเหมือนฉันมาก！”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา เสิ่นเยว่ซีก็เงยหน้าขึ้นทันที จ้องมองเธออย่างละเอียด

ประหลาดใจที่พบว่าอู๋จิ้งหย่า มีความคล้ายคลึงกับเธอพอสมควร โดยเฉพาะดวงตากลมโตคู่นั้น เหมือนกันอย่างมาก

ทันใดนั้นเหมือนเธอจะคิดอะไรได้ เสิ่นเยว่ซีหน้าซีดในพริบตาเดียว

ผู้หญิงคนนี้คือคนเดียวกับผู้หญิงในภาพที่อยู่ในกล่องของกู้หยุนเซินที่เธอบังเอิญเหลือบไปเห็น

……

ในเวลาเดียวกัน บ้านตระกูลกู้！

กู้หยุนเซินที่รอไปทั้งคือก็ไม่เห็นเสิ่นเยว่ซีกลับบ้าน ขณะที่เขากำลังจะส่งคนออกไปตามหา ทันใดนั้นเขาก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

เสียงปลายสาย ชายคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “กู้หยุนเซิน ถ้าหากแกอยากจะช่วยเมียแก ก็ให้มาที่โกดังที่อยู่ทางทิศตะวันตก ห้ามแจ้งความ ไม่อย่างนั้นแกต้องรับผิดชอบกับผิดชอบกับผลที่ตามมา”

ยังไม่ทันที่กู้หยุนเซินจะตอบกลับไป โทรศัพท์ก็ถูกวางไปแล้ว