บทที่ 18 ผมเลือกเธอ

ท่าทางของกู้หยุนเซินเกร็งขึ้นเล็กน้อย เอ็นที่อยู่หลังมือนูนขึ้นมาแล้ว

“ทำไมคุณไม่ร้องไห้ ไม่ร้องขอความช่วยเหลือ?” แม้แต่หว่างคิ้วยังไม่ย่นเลย จ้าวเว่ยหมิงรู้สึกไม่มีความหมายอะไรแล้ว

เสิ่นเยว่ซีมองเขา ในสายตาไม่มีประกายเลย “เขาก็บอกแล้วว่าไม่สนใจว่าฉันจะเป็นหรือตาย เมื่อเป็นเช่นนี้ ให้ฉันขอร้องเขา ไม่เท่ากับซ้ำเติมตัวเองเหรอ?”

เธอเพิ่งรู้เมื่อกี้ สุดท้ายแล้วตัวเองก็เป็นได้แค่เพียงตัวสำรอง

ถึงว่าทำไมเขาถึงอนุญาตให้ตัวเองอยู่ในบ้านตระกูลกู้ ถึงว่าทำไมตัวเองแตะต้องกล่องใบนั้นแล้วเขาถึงได้โกรธ

เสิ่นเยว่ซียิ้มเจื่อนๆ ความเจ็บปวดได้แพร่กระจายไปถึงหัวใจ

จ้าวเว่ยหมิงนิ่งเงียบ ทันใดนั้นก็ตกหน้าผากตัวเองไปหนึ่งที “ทำไมฉันลืมไปได้ ยังมีอีกคน!”

ขณะพูดเขาก็ปรบมือ อู๋จิ้งหย่าก็ถูกพาตัวออกมา เมื่อเธอเห็นกู้หยุนเซินที่อยู่ตรงข้ามเธอ ดวงตาของเธอเป็นประกายทันที และเธอก็ตะโกนในทันที “หยุนเซิน ช่วยฉันด้วย!”

วินาทีที่อู๋จิ้งหย่าถูกนำตัวออกมา กู้หยุนเซินก็ไม่ได้ละสายตาไปจากเธอเลย！

นาทีนี้ เสิ่นเยว่ซีก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว

เธอเม้มริมฝีปาก ไม่อยากจะเห็นภาพนี้ เธอก้มหน้ามองนิ้วเท้าของตัวเองอย่างเงียบๆ ขาข้างหนึ่งไม่ได้สวมรองเท้าเอาไว้

ก่อนหน้านั้นได้ยินเรื่องที่กู้หยุนเซินบาดเจ็บ เธอที่วิ่งมาอย่างรีบร้อนจนรองเท้าหลุดหายไปหนึ่งข้าง เท้าที่ขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยบาดแผล ก็เหมือนกับหัวใจของเธอในตอนนี้

“กู้หยุนเซิน คุณยังจำเธอได้ใช่มั้ย อู๋หย่าจิ้ง รักแรกของคุณ หน้าตาเหมือนกับภรรยาของคุณเลย ดูท่าหลายปีมานี้ ความชอบของคุณก็ไม่เปลี่ยนไปเลย”

“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!” กู้หยุนเซินพูดด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด ใบหน้าดุดัน ราวกับว่ามังกรโกรธจนกำลังจะพ่นไฟ

เมื่อเห็นว่าการแสดงออกของเขาไม่สงบอีกต่อไป จ้าวเว่ยหมิงยิ้มอย่างมีชัย “กู้หยุนเซิน ดูแล้วรักแรกที่อยู่ในใจคุณ มันสำคัญกว่าภรรยาของคุณมาก คุณเป็นห่วงเธอขนาดนี้ โดยไม่สนใจความเป็นความตายของภรรยาตัวเอง ไม่กลัวภรรยาของคุณจะเสียใจเหรอ?”

“อย่าพูดมาก ผมขอเตือนคุณครั้งสุดท้าย ให้ปล่อยอู๋จิ้งหย่าซะ เรื่องระหว่างเราให้มันจบกันไป ผมจะไม่เอาเรื่องคุณอีก คำไหนคำนั้น”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา เสิ่นเยว่ซีก็หัวเราะ น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้

กู้หยุนเซินบอกว่าตัวเองนั้นไม่ยอมรับการข่มขู่ ก็เป็นเพราะว่าสิทธิ์ของเธอนั้นยังไม่เพียงพอ ดูสิ อู๋จิ้งหย่าแค่ออกมา หลักการของเขาก็หายไปหมดเลย

“ตอนนี้ผมไม่ได้หวังที่อยากจะหนีเอาตัวรอดแล้ว กู้หยุนเซิน ตอนนี้ผมแค่อยากเห็นท่าทางที่ทุกข์ทรมานสิ้นหวังของคุณ”

จ้าวเว่ยหมิงให้คนคุมตัวพวกเธอเอาไว้ หยิบปืนออกมาจากกระเป๋าของเขา จ่อปากกระบอกปืนไปที่เสิ่นเยว่ซีที และอู๋จิ้งหย่าที เล็งไปเล็งมาเป็นเวลานาน มองจนหัวใจของลุงหลินเกือบจะวาย

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หันหน้ามองไปกู้หยุนเซินอย่างมีเลศนัย “ผมเปลี่ยนใจแล้ว กู้หยุนเซินผมจะเล่นเกมกับคุณ.

กู้หยุนเซินที่นั่งอยู่บนรถเข็น มองเขาด้วยสายตาที่เคร่งขรึม

จ้าวเว่ยหมิงเปิดที่ใส่กระสุนออก เทกระสุนออกมาทั้งหมด “ผมจะเหลือกระสุนไว้แค่หนึ่งนัด ผมจะให้สิทธิ์ในการเลือกกับคุณ คุณยิงตายหนึ่งคนก็สามารถพากลับไปหนึ่งคน ผมอยากรู้มากเลยว่าคุณจะเลือกใคร”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา อู๋จิ้งหย่าก็จ้องมองไปทางกู้หยุนเซินอย่างขอร้อง น้ำตาไหลอย่างน่าสงสาร “กู้หยุนเซิน คุณต้องช่วยฉันนะ ฉันยังไม่อยากตาย”

เสิ่นเยว่ซีที่ถูกเอาใจใส่มาตลอดกลับก้มหน้า ราวกับว่าได้ยอมรับชะตากรรมแล้ว

กู้หยุนเซินใบหน้าไร้ความรู้สึก และด้ามจับไม้เนื้อแข็งของรถเข็นถูกเขาบีบจนแตกไปแล้ว

เขาที่นั่งอยู่บนรถเข็นและตัวเตี้ยกว่าทุกคนที่อยู่ในนี้ แต่ไม่มีใครกล้าประมาทเขา คนของจ้าวเว่ยหมิงจับจ้องเขาอย่างเกร็งๆ และปืนในมือพร้อมยิงทุกเมื่อ

ตัวจ้าวเว่ยหมิงกลับไม่รู้สึกกังวล คนที่เขาพามาเยอะกว่า ล้วนแล้วแต่มีปืน และยังมีผู้หญิงที่เขาชอบเป็นตัวประกัน กู้หยุนเซินไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอย่างแน่นอน