บทที่ 18 ฝันร้ายเมื่อสองปีก่อน

“เข้าใจผิด?”

มือของธีภพมีพลังมากจนใบหน้าของสาริศามีรอยย่นด้วยความเจ็บปวด

“เข้าใจผิดที่ไหนกัน ให้ผมว่า ก็เพราะคุณเห็นไอ้กระจอกเมื่อสองปีก่อนที่วันนี้จู่ ๆ กลายเป็นบรรณาธิการที่มีอนาคตไกล คุณก็เลยเสียใจภายหลังแล้วมาบอกผมว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด?”

พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของธีภพเต็มไปด้วยไฟโกรษแค้น และเขาก็จับใบหน้าของสาริศาหันมาทางเขา “สาริศา ผมจะบอกคุณ ธีภพในวันนี้ไม่ได้หลอกง่าย ๆ แบบนั้นอีกแล้ว!”

สาริศามองไปที่ใบหน้าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นใบหน้าที่คุ้นเคยที่สุดตรงหน้าเธอ เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความเกลียดชัง และรู้สึกเพียงตกใจและเสียใจเท่านั้น

เธออยากจะอธิบายแต่เมื่อจะพูดออกไป คำพูดมันกลับไม่ออกมา

แล้วจะยังต้องอธิบายไปเพื่ออะไรอีก?

ถ้าหากธีภพเชื่อเธอจริง ๆ ตอนนั้นทำไมถึงจากไปโดยไม่ถามสักคำ?

ที่สุดแล้ว จากใจจริง เขาเชื่อไปแล้วว่าเธอเป็นผู้หญิงหน้าเงิน

แล้วยิ่งกว่านั้น ต่อให้เขาเชื่อคำอธิบายของเธอ แล้วยังไง?

เธอในวันนี้ แต่งงานเป็นภรรยาคนอื่นแล้ว ไม่ใช่สาริศาคนก่อนอีกแล้ว ทั้งหมดนี้มันไม่สามารถย้อนกลับไปได้อีกแล้ว...

“ธีภพ” เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งไม่ไหวติง “คุณพูดไม่ผิด เรื่องในตอนนั้น มันเป็นอย่างที่คุณรู้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่คุณผิดไป นั่นก็คือฉันในวันนี้ ไม่อยากจะมีอะไรกับคุณ คุณเป็นบรรณาธิการก็ดี ประธานบริษัทก็ดี ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน สาริศา สักนิด”

ทันทีที่พูดจบ เธอก็ไม่กล้าจะหันไปมองธีภพ แล้วออกไปจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว

สาริศาวิ่งออกมาจากสำนักพิมพ์ลงมาชั้นล่างแล้วพบว่าข้างนอกฝนตกหนัก และช่างบังเอิญเหลือเกินที่เธอก็ลืมร่มไว้ที่ออฟฟิศ

แต่เธอไม่มีความกล้าจะกลับไปหยิบร่ม ต่อให้รู้ว่าธีภพอยู่ในห้องทำงานตนเอง เธอก็ไม่กล้าพอที่จะขึ้นไป

เธอช่างขี้ขลาดเสียจริง

เมื่อเห็นฝนที่ตกกระหน่ำสาริศาเดิมทีต้องการนั่งแท็กซี่ แต่เดิมเป็นชั่วโมงเร่งด่วนหลังเลิกงานบวกกับฝนตกหนัก แอพฯ เรียกแท็กซี่ก็ไม่ค่อยสะดวก ในที่สุด เธอทำได้เพียงกัดฟันและใช้กระเป๋าบังบนหัวของเธอและรีบวิ่งไปที่สถานีรถไฟใต้ดินอย่างรวดเร็ว

เธอลากตัวเปียก ๆ ของเธอขึ้นรถไฟใต้ดินได้ในที่สุด เมื่อเธอออกจากสถานีรถไฟใต้ดิน เธอหวังว่าฝนหยุดตก แต่พระเจ้าคงจะต้องการทรมานเธอมาก และฝนยังคงตกอยู่

สาริศายังคงเรียกแท็กซี่ไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงยืนข้างสถานีรถไฟใต้ดินและรออย่างงก ๆ เงิ่น ๆ

เธอจำได้ เมื่อสองปีก่อนก็เป็นคืนที่มีฝนตกหนักแบบนี้ เธอสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไป: จากนั้น เธอก็เสียธีภพไป ผู้ชายคนนี้ที่เดิมทีเธอคิดว่าจะจับมือเธอไปพร้อมกับเธอจนแก่เฒ่า

ความรู้สึกสิ้นหวังเมื่อสองปีก่อน ดูเหมือนราวกับเป็นสัตว์เลื้อยคลานเหนียวๆ ปีนขึ้นมาทีละนิดบนหัวใจที่ชาชืดของเธอ