บทที่ 19 ฉันไม่ชอบให้ผู้หญิงของฉันเรียกชื่อผู้ชายคนอื่น

จิตสำนึกที่เลือนรางของสาริศาชัดเจนขึ้น และเธอพยายามลืมตาที่หนักอึ้งของเธอ และเงาของร่างที่คลุมเครือก็เข้ามาในดวงตาของเธอ

เธอพยายามดิ้นรนเพื่อผลักคนที่อยู่เหนือตัวเธอ แต่ผู้ชายคนนั้นแข็งแกร่งดั่งภูผาและไม่สามารถขยับได้เลยแม้แต่น้อย และสองขาก็ถูกแยกออกด้วยแรงมหาศาล...

“อา!” ทันใดนั้นความเจ็บปวดจนน้ำตาไหลทำให้เธอต้องกรีดร้อง

จากนั้นก็มีการโจมตีที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า

ความเจ็บปวด ความเกลียดชัง และความละอายที่ฉุดดึง สาริศาให้ดิ่งลง เธอต้องการที่จะดิ้นรน แต่เธอไม่มีแรงและทำได้เพียงทนยอมรับ...

หลังจากความมืดมิดและความเจ็บปวดไม่รู้จบ ฉากรอบ ๆ ก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ฝนกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องและฟ้าผ่า

สาริศาลากร่างที่ช้ำของเธอและจับเสื้อผ้าที่ฉีกเป็นชิ้นๆ แน่น เดินเซไปในพายุฝน ถือโทรศัพท์มือถืออยู่ในมือ โทรหาหมายเลขครั้งแล้วครั้งเล่าจนแทบบ้า

ภพ...

ภพ คุณอยู่ที่ไหน...

ฉันกลัวมาก คุณรีบมาช่วยฉันด้วย...

แต่ไม่ว่าเธอจะกดหาเบอร์นั้นเท่าไหร่ ก็ได้ยินเพียงเสียงเย็นชาของผู้หญิง——

“ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่ออีกครั้งภายหลัง”

สุดท้าย สาริศาก็ไม่อาจจะทนได้อีกแล้วล้มลงกลางสายฝน...

......

เมื่อมองไปที่สาริศาผู้ซึ่งเหงื่อออกตลอดเวลาอยู่บนเตียง ธนพัตอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและมองไปที่หมอที่กำลังหยดยาอยู่ข้าง ๆ เขา “เธอไม่เป็นไรจริงเหรอครับ?”

“คุณชายพัทไม่ต้องห่วงนะครับ คุณนายก็แค่เป็นไข้เพราะอากาศเย็น ตอนนี้คาดว่าคงจะฝันร้ายเท่านั้น”

คิ้วของธนพัตจึงได้คลายตัวเล็กน้อย

หลังจากหมอออกจากห้องธนพัตมองดูสาริศาที่ใบหน้าซีดขาวอยู่บนเตียง เมื่อคิดจะยื่นมือออกไปจับหน้าผากของเธอ แต่คิดไม่ถึงว่าตอนนั้นเอง จู่ ๆ สาริศาก็สั่น

“สาริศา?”ธนพัตอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วอีกครั้ง “เธอไม่เป็นไรนะ?”

เห็นได้ชัดนว่าสาริศายังไม่ได้สติ ริมฝีปากที่ซีดและแตกเป็นเสี่ยง ๆ ของเธอก็เผยอเล็กน้อย ราวกับว่าเธอกำลังพึมพำอะไรบางอย่าง

คิ้วของธนพัตขมวดแน่นขึ้น และเขาก้มลงเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ได้ยินสาริศากระซิบ——

“ภพ...ช่วยฉันด้วย...คุณอยู่ไหน... ภพ... คุณต้องเชื่อฉันนะ...”

ภพ?

ธนพัตลุกขึ้นพร้อมดวงตาที่มืดลง

เมื่อได้ยินว่าเป็นชื่อของผู้ชายคนหนึ่ง

เมื่อมองสาริศาที่อยู่บนเตียง ถึงแม้ใบหน้าจะซีดขาวและอ่อนแอ แต่ก็ยังไม่สามารถซ่อนความนุ่มนวลของคิ้วงามนั้นได้ โดยเฉพาะขนตาที่สั่นเทา ซึ่งเป็นจุดอ่อนที่ธนพัตไม่เคยเห็นมาก่อน

ธนพัตครุ่นคิด