บทที่ 23

สาริศายังไม่ทันได้ตอบโต้ จู่ๆก็ได้ยินเสียงตื่นตระหนก

เงยหน้าขึ้น ก็เห็นโศภิตาวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก

โศภิตารีบพยุงไรยาขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว

เวลานี้ ธีภพก็มาช่วยพยุงไรยาด้วย มองดูเธอท่าทางจนตรอกและตาแดงก่ำ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความโกรธ หันหน้าไปมองสาริศา “สาริศา คุณทำอะไรหน่ะ!

แตกต่างจากความอ่อนโยนของไรยา ถึงแม้สาริศาจะถูกไวน์แดงสาดอย่างจนตรอก แต่ก็ยังมีท่าทีดื้อรั้น “เธอเอาแต่พูดยั่วโมโหฉัน ฉันเผลอผลักเธอไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษด้วย”

“ไม่ได้ตั้งใจ?” เสียงของโศภิตาดังขึ้นอย่างกะทันหัน จ้องไปที่สาริศาอย่างเกลียดชัง “ไม่ได้ตั้งใจอะไรกัน ฉันดูก็รู้ว่าคุณจงใจ! คุณอิจฉาที่ไรยาของเราจะได้แต่งงานกับคนดีๆ คุณก็เลยอยากทำให้เธอเกิดอุบัติเหตุก่อนงานแต่งงาน ทำไมถึงมีพี่สาวอย่างเธอที่โหดเหี้ยมเช่นนี้!"

ข้อกล่าวหาของโศภิตา เปรียบเสมือนกระสุนปืนที่ยิงมาอย่างต่อเนื่อง สาริศาไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้โต้แย้ง ก็ถูกตั้งข้อหาไปโดยปริยาย

เธอสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธ “น้าตา คิดมากไปแล้ว ทำไมฉันต้องอิจฉาไรยาด้วย”

“คุณอิจฉาไรยามาตั้งแต่เด็กๆ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้!” โศภิตาพูดด้วยเสียงแข็งกว่าเดิม “ทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับผิด แม่เป็นคนแบบไหนลูกสาวก็เป็นคนแบบนั้นจริงๆ ทั้งคุณและแม่จอมจิ้งจอกหน้าไม่อายของคุณ ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!”

ในที่สุดสาริศาก็โกรธจนได้

“โศภิตา!” เธอพูดอย่างเย็นชา “ฉันเตือนคุณแล้ว คุณจะว่าฉันก็ได้ ฉันนับว่าคุณเป็นผู้ใหญ่ จึงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับคุณ แต่ถ้าคุณจะว่าแม่ของฉัน อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”

สาริศานัยตาสีแดงเข้ม ขู่จนโศภิตากลัวจนพูดไม่ออก จึงรีบมองไปที่สุวิทย์อย่างรวดเร็ว

สีหน้าของสุวิทย์ก็แย่มากในเวลานี้ จ้องมองไปที่สาริศาและตำหนิด้วยความโกรธ "สาริศา คุณพูดอะไร รีบขอโทษเดี๋ยวนี้!"

สาริศาตัวสั่นด้วยความโกรธ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ธีภพที่อยู่ด้านข้างก็พูดขึ้นมาอย่างเย็นชา

“คุณสุวิทย์ คุณควรอบรมสั่งสอนคนในบ้านของตัวเองด้วย เป็นแค่ลูกของผู้หญิงนอกสมรส ยังกล้าตะโกนใส่หน้าภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แบบนี้มันผิดไหม”

สาริศาตัวสั่นมองธีภพอย่างไม่เชื่อสายตา

ธีภพก็มองมาที่เธอ แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

สาริศาเป็นลูกสาวนอกสมรสของตระกูลธราภักดิ์ เรื่องนี้ธีภพรู้ตั้งแต่ตอนคบหากับเธอ จริงๆแล้วตอนนั้นเขาก็ถือสานิดหน่อย ถึงอย่างไรก็หมายความว่าแม่ของสาริศาเป็นมือที่สามที่ทำลายครอบครัวคนอื่น

แต่ตอนนั้นธีภพคิดเสมอว่า แม้ว่าสาริศาจะมีแม่ที่ไม่มีเกียรติ แต่ตัวเธอเอง ต้องแตกต่างไปจากแม่อย่างแน่นอน

แต่ต่อมา เขาเพิ่งได้รู้ว่าสาริศากับแม่ที่หน้าไม่อายของเธอ เหมือนกันไม่มีผิด

ต่อมาเขาจึงเกลียดชังความเป็นลูกสาวนอกสมรสของสาริศา เวลานี้เขาพูดแทงใจดำออกมา แทนที่จะช่วยไรยาแก้แค้น แต่กลับโกรธที่ตัวเองในตอนนั้นทั้งตาบอดและโง่เขลา

แต่เห็นได้ชัดว่าคนอื่นไม่รู้ความคิดของเขา

ได้ยินธีภพพูดแบบนี้กับสาริศาแทนตัวเอง ไรยาแปลกใจในตอนแรก แต่ไม่นานก็แสดงท่าทางซาบซึ้งและภาคภูมิใจ

"ภพ..."

และสุวิทย์แม้ว่าเขาจะเป็นผู้อาวุโสก็ตาม แต่ฐานะตระกูลกีรติเมธานนท์ที่ถูกวางไว้ที่นั่น เขายังโดนธีภพประณามจนหน้าซีดเล็กน้อย พูดอย่างเสียงต่ำว่า "ขอโทษด้วยครับ คุณชายเล็ก ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องน่าขันเช่นนี้ "

สาริศาที่เดิมที่ยังตกตะลึงอยู่ เพิ่งกลับมารู้สึกตัว มองสุวิทย์อย่างโกรธเคือง

“พ่อ! คุณหมายความว่ายังไง! คนอื่นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หรือคุณไม่รู้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้น! เห็นได้ชัดว่าตอนนั้นแม่—”

สาริศายังไม่ทันพูดเสร็จ สุวิทย์ ก็จ้องเธอด้วยความโกรธ ตะโกนลั่น "สาริศา หุบปาก! คุณจำไว้ว่านามสกุลของคุณคือสงกะสิริ ไม่ใช่ธราภักดิ์! ดังนั้น เธออย่ามาทำตัวจองหองในตระกูลธราภักดิ์!”

นามสกุลของคุณคือแซ่สุ ไม่ใช่ธราภักดิ์

คำพูดของสุวิทย์เหมือนกับใบมีดที่แหลมคม ทิ่มแทงหัวใจของสาริศาอย่างรุนแรง