บทที่ 24

ประตูรถเปิดออก จากนั้นก็มีแผ่นเหล็กตกลงมา ชายในเก้าอี้รถเข็นก็ค่อยๆเข็นลงมา

สาริศาตัวแข็งทื่อ แสงไฟจากรถก็กระทบกับด้านหลังของชายคนนั้น แม้ว่าจะมองใบหน้าของเขาได้ไม่ชัด แต่ภายใต้เงาจางๆ ก็ยังคงร่างโครงร่างที่สมบูรณ์แบบของใบหน้าของเขา นั่นคือ ธนพัต!

ขณะนั้น สาริศาแปลกใจมากจนพูดอะไรไม่ออก

รถเข็นของธนพัตหยุดที่หน้าสาริศา เมื่อเห็นเธอทำหน้างงๆ ก็รู้สึกว่าน่ารักนิดหน่อย

มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย แล้วกล่าว "ทำไม? ไม่ดีใจที่ได้เจอฉันเหรอ”

สาริศากลับมารู้สึกตัว และส่ายหัว “จะไม่ดีใจได้อย่างไร…”

พูดให้ถูกคือ น่าจะดีใจมากๆ

เมื่อไหร่ที่เธอหมดหนทางและหมดแรง ธนพัตก็จะมาปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกครั้ง ดึงเธอออกจากขุมนรกแห่งความสิ้นหวัง!

“จริงเหรอ” เมื่อได้ยินคำพูดของสาริศา มุมปากของธนพัตยิ่งลึกเข้าไปอีก “อย่างนั้นพวกเราไปกันเถอะ”

สาริศาพยักหน้า แต่เมื่อเธอกำลังจะขึ้นรถ รองเท้าส้นสูงของเธอก็ไปถูกับตุ่มพองที่ข้อเท้า เธอก็อดที่จะอ้าปากค้างไม่ได้

"มีอะไรเหรอ?"

ธนพัตสังเกตเห็นความผิดปกติของสาริศาได้อย่างเฉียบขาด เห็นว่าเธอขมวดคิ้วมองไปที่เท้าของตัวเอง

ธนพัตเลิกคิ้วเล็กน้อย ตาก้มลงที่ข้อเท้าของสาริศา และเห็นข้อเท้าที่โดนถูจนเลือดออก

“ไม่เป็นไรหรอก แค่รองเท้ากัด สาวๆหลายคนก็เป็นแบบนี้ พรุ่งนี้แค่แปะผ้าพันแผลก็หายแล้ว อ่า...คุณทำอะไรน่ะ?”

“ธนพัต คุณ...”

ใบหน้าของสาริศาแดงขึ้นทันที เพราะว่าธนพัตก้มลงเอามือไปจับข้อเท้าของเธอ

เมื่อธนพัตนั่งอยู่บนรถเข็น ก็จะอยู่ต่ำกว่าสาริศาเล็กน้อย เขาจึงก้มลงและยกเท้าซ้ายที่เจ็บของสาริศาขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ

นิ้วกรีดไปตามข้อต่อกระดูกที่แผลของสาริศา ธนพัตขมวดคิ้วแน่น “เลือดออกหมดแล้ว!”

มือของธนพัตที่มีความหยาบเฉพาะตัวของผู้ชาย เดิมทีบริเวณที่เจ็บของสาริศาก็อ่อนไหวมาก เวลานี้ถูกสัมผัส ก็รู้สึกแปลกๆ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน จู่ๆก็ดึงข้อเท้าและตัวของสาริศาเข้ามา

“เป็นแค่บาดแผลเล็กๆน้อยๆจริงๆ” สาริศารู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นเร็วขึ้น เธอพูดด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน

แต่ธนพัตดูเหมือนจะไม่ได้ยินเธอ จึงถอดรองเท้าของเธอออก

“ห๊ะ?” สาริศาอึ้งยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้เธออยู่ห่างจากรถไม่ไกล นี่ธนพัตจะทำให้เธอกระโดดไปหรือเดินเท้าเปล่าไป?

แต่เห็นได้ชัดว่าไม่มีคำตอบ

หลังจากถอดรองเท้าของสาริศาออก ธนพัตก็จับมือสาริศาอย่างแรง สาริศาก็ร้อง "อา"ออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว และตกลงไปในอ้อมกอดของธนพัต

ธนพัตนั่งอยู่บนรถเข็น ส่วนสาริศานั่งบนตักของเขา ร่างกายเขาทั้งสองแนบกันทันที

“ธนพัต คุณจะ...”