บทที่ 423 เป่าผม

กลับมาที่ห้อง เดิมทีสาริศาคิดจะหยิบผ้าห่มไปห่มให้เขา แต่คำพูดก่อนหน้านี้ของธนพัตก้ดังขึ้นข้างหูอีก “ริศา คุณเป็นห่วงผม ในใจคุณยังมีผมอยู่ใช่มั้ย”

จึงเอาผ้าห่มกลับไปวางไว้ที่เดิม สาริศาปิดประตูนอนหลับเลย ช่างเถอะ ตนเองอย่าไปยุ่งมากจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นคนเขาจะเข้าใจผิดเอาได้

พลิกตัวไปมาบนเตียง สาริศากลับไม่อาจที่จะนอนหลับได้เลย ภาพที่ธนพัตบังน้ำให้เธอเมื่อตอนกลางวันผุดขึ้นมาในหัวของเธอไม่หยุด

ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นมา สาริศาหยิบผ้าห่มที่อยู่ข้างๆเธอ เปิดประตูห้องไปที่ห้องรับแขก ก็ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณแล้วกัน มิเช่นนั้นถ้าเขาเป็นหวัดก็เป็นความผิดของตนเอง

เปิดไฟในห้องรับแขก สาริศาก็พบว่าธนพัตนอนขดตัวอยู่บนโซฟา จึงเดินไปไปข้างหน้าเขาเพื่อห่มผ้าให้ สาริศาก็เห็นว่าผมของเขายังเปียกอยู่ อีกอย่างใบหน้าเขาก็แดงก่ำผิดปกติ

เอามือไปแตะบนหน้าผากเขาด้วยความลังเล สาริศาสัมผัสได้ถึงความร้อนจนน่าตกใจที่ส่งมาที่มือ นี่เป็นไข้แล้วนี่นา!

เมื่อสาริศารู้ ก็ตื่นตระหนกทันที ร้อนขนาดนี้ ต้องมีไข้สูงแน่นอน ต้องกินยาถึงจะหาย ไม่เช่นนั้น เขาอาจจะแย่แน่

คิดมาถึงตรงนี้ สาริศาก็รีบหาโทรศัพท์ของธนพัต คิดจะโทรหาชรัณ ถามว่าเขาเอายาแก้หวัดและยาลดไข้มาหรือเปล่า แต่โทรศัพท์ของธนพัตกลับตั้งล็อกด้วยรหัสเอาไว้

สาริศาลองใช้วันเกิดเขา แต่กลับขึ้นว่ารหัสผิด ลองใช้วันเกิดท่านประเสริฐอีก ก็ยังไม่ถูก

เธออยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์เขาจริงๆ อยู่ดีๆจะตั้งรหัสผ่านทำไม หรือว่าในโทรศัพท์มีอะไรที่ให้คนอื่นเห็นไม่ได้

หลังจากสงบสติอารมณ์ตัวเองลง สาริศาก็ใส่วันเดือนปีเกิดตัวเองเข้าไปอย่างสิ้นหวัง แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะเปิดได้ เขา……

สาริศาหวั่นไหวในใจเล็กน้อย เขายังจำวันเกิดของตัวเองได้เหรอ

ไม่ได้มีเวลามาคิดอะไรมากนัก สาริศาหาเบอร์โทรของชรัณกดโทรออกไป ไม่นานก็มีคนรับสาย ปลายสายมีเสียงชรัณดังเข้ามา “คุณพัท มีเรื่องอะไรครับ”

“ชรัณ สาริศาเอง ธนพัตเป็นไข้ คุณมียาแก้หวัดกับยาลดไข้มั้ย” สาริศาถามอย่างร้อนใจ

“มีครับ คุณนายน้อย คุณรอเดี๋ยวนะครับ ผมจะเอายาไปให้เดี๋ยวนี้เลย” เสียงชรัณเองก็ร้อนใจอยู่บ้างเช่นกัน

“ได้ นายรีบมานะ เขาเหมือนจะมีไข้สูง ตัวร้อนจี๋เลย”

หลังจากวางสาย สาริศาก็วิ่งไปเอาผ้าขนหนูที่ห้องน้ำมาผืนหนึ่ง ช่วยธนพัตเช็ดผมที่ยังมีน้ำหยดอยู่

ตัวเองไม่สบายยังไม่รู้อีกหรือไง ขนาดผมยังไม่เช็ด ก็มานอนหลับอยู่บนโซฟาแบบบนี้ เช็ดผมของธนพัตไปพลาง สาริศาก็คิดด้วยความขุ่นเคือง

หลังจากเช็ดเสร็จแล้ว สาริศาก็กำลังเตรียมจะหยิบไดร์เป่าผมมา เพื่อช่วยเป่าผมธนพัตให้แห้ง ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างรีบร้อนดังมามาจากด้านนอก “คุณนายน้อย ผมเองครับ ”

รีบเดินไปเปิดประตู สาริศามองเห็นชรัณถือยาด้วยมือซ้ายยืนอยู่ด้านนอกประตู “รีบเข้ามาเถอะ”

“คุณนายน้อย คุณพัทไม่เป็นไรนะครับ” หลังจากเข้ามาแล้ว ชรัณก็ถามอย่างเป็นห่วง เมื่อมองเห็นธนพัตนอนขมวดคิ้วแน่นอยู่บนโซฟา

“น่าจะเป็นหวัดเพราะเล่นสาดน้ำในวันนี้ ให้เขากินยาก่อนเถอะ ถ้าพรุ่งนี้ไข้ยังไม่ลด ก็คงต้องพาเขาไปส่งโรงพยาบาล” รับยาในมือชรัณมา สาริศาก็อ่านคำแนะนำการใช้ยาอย่างละเอียด

“หลายวันก่อนคุณพัทก็อดหลับอดนอนเพราะเรื่องงานของบริษัท ยังไม่ทันจะได้พักก็รีบมาเที่ยวเลย น่าจะเพราะร่างกายรับไม่ไหวแล้ว คืนนี้รบกวนคุณนายน้อยช่วยดูแลเขาด้วยนะครับ ถ้าพรุ่งนี้ไข้ยังไม่ลด ยังไงขอให้คุณนายน้อยโทรหาผม ผมจะรีบจัดการเรื่องโรงพยาบาลทันที” ชรัณเอ่ย

เมื่อได้ยินว่าธนพัตไม่ได้พักผ่อนมาหลายวันแล้ว สาริศาก็สงสารเล็กน้อย “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะดูแลเขาให้ดี”