บทที่ 424 จะโง่อีกไม่ได้แล้ว

“ว้าย!”

ธนพัตถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกรีดร้อง เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ลืมตาก็มองเห็นว่าสาริศากำลังมองตนเองด้วยสีหน้าตื่นตกใจ

“ริศา อรุณสวัสดิ์” ธนพัตทักทาย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างอดไม่ได้ มือที่วางอยู่ที่เอวเธอรัดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่ส่งมาจากเอวของตนเอง สาริศาจึงรู้ตัวว่าท่าทางของพวกเขานั้นใกล้ชิดกันมากแค่ไหน

โซฟาสำหรับเธอคนเดียวนั้นเหลือเฟือมาก แต่เมื่อมีธนพัตเพิ่มเข้ามาก็เห็นชัดว่าแน่นมาก ดังนั้นร่างกายของพวกเขาสองคนแทบจะแนบชิดอยู่ด้วยกัน

เวลานี้เองที่สาริศามองเห็นได้อย่างชัดเจน ดวงตาที่ขยายใหญ่ของธนพัตแฝงด้วยรอยยิ้มปรากฏอยู่ตรงหน้าตนเอง ปลายจมูกของทั้งสองคนแตะกัน เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของธนพัตที่รดอยู่บนริมฝีปากของตัวเอง ความอุ่นที่แปลกประหลาดบางอย่างแผ่ซ่านออกมา ทำให้เธอรู้สึกจั๊กจี้ไปทั่วทั้งตัว

มือและเท้าออกแรงผลักธนพัตออก สาริศารีบลุกขึ้นมาจากโซฟา “ทำไมคุณมาอยู่ตรงนี้ได้ คุณคิดจะทำอะไร!”

ยืนด้วยเท้าเปล่าบนพื้น ธนพัตรู้สึกได้ถึงคงามเย็นที่ส่งมาจากส้นเท้า

“ริศา ผมไม่ค่อยสบายใจที่ให้คุณนอนโซฟาคนเดียว ตอนแรกคิดจะอุ้มคุณไปนอนบนเตียง แต่อาจจะเพราะเป็นไข้ ก็เลยไม่มีเรี่ยวแรง อุ้มคุณ……ไม่ค่อยไหว”

พูดมาถึงตรงนี้ ธนพัตยิ้ม นึกถึงเมื่อคืนตอนที่ตนเองพยายามจะอุ้มเธอขึ้นมา สาริศาส่งเสียงอู้อี้ๆ เหมือนกับเด็กๆที่ถูกรบกวนตอนนอนอย่างนั้น ทำให้เขาใจอ่อนในชั่วพริบตา กลัวว่าจะทำเธอตื่น เขาจึงได้แต่รีบวางเธอลง

“ดังนั้นผมก็เลยมานอนโซฟากับคุณ” ธนพัตพูดต่อ

“ใครให้คุณมานอนบนโซฟา!” สาริศาหน้าแดงด้วยความเขินอาย ดังนั้นเมื่อคืนนี้ธนพัตก็กอดเธอนอนหลับตลอดทั้งคืน ความระมัดระวังตื่นตัวของเธอก็ต่ำเกินไปมากเลยนะ ขนาดนี้ยังไม่รู้สึกตัวเลย!

“เมื่อวานคุณเองก็เปียกน้ำ ผมกลัวว่าคุณนอนบนโซฟา ถ้าเกิดเป็นหวัด เหมือนกับผมก็คงไม่ดี ดังนั้นก็เลย……” กลัวว่าสาริศาจะเข้าใจผิดว่าตนเองคิดจะฉวยโอกาสกับเธอ ธนพัตจึงรีบอธิบายสาเหตุที่ตนเองทำแบบนี้

“คุณไม่ต้องมายุ่งเรื่องคนอื่น!” พูดประโยคนี้อย่างโมโหและอายจบ สาริศาก็หมุนตัววิ่งเข้าห้องน้ำไป

ธนพัตอยากจะตามไปรั้งตัวสาริศามาอธิบายต่อ แต่พอเขาขยับกลับรู้สึกเวียนศีรษะขึ้นมาทันที ฝ่าเท้าก็หนักมาก

หลับตาลง ธนพัตเอามือมาจับที่หน้าผาก ขมวดคิ้วรอให้ความวิงเวียนนั้นสลายหายไป จนกระทั่งตอนที่ลืมตา ก็ไม่มีแม้แต่เงาของสาริศาในห้องรับแขกแล้ว

มองดูประตูห้องน้ำปิดลง ธนพัตรู้สึกปวดศีรษะเล็กน้อย ได้แต่รอให้เธอออกมาแล้วค่อยอธิบาย

สาริศานั่งอยู่บนชักโครก รู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นรัวมาก แทบจะหลุดออกมาข้างนอกอยู่แล้ว หน้าก็ร้อนผ่าว

เอามือมาประคองใบหน้าตัวเองเอาไว้ สาริศาสงสัยว่าตนเองคงไม่ได้เป็นหวัดจริงๆใช่มั้ย มิเช่นนั้น ทำไมเธอถึงรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว

แต่เธอก็ไม่ได้มีความรู้สึกว่าไม่สบายอะไรเลยนะ

เอามือมาวางตรงหัวใจตัวเอง สาริศาสัมผัสได้ถึงหัวใจของตนเองที่เต้นระรัว ความรู้สึกแบบนี้ เธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

จำได้ว่าตอนที่เพิ่งรู้จักกับธนพัต แค่เขาเข้าใกล้เธอเพียงเล็กน้อย ตนเองก็จะเกิดความรู้สึกแบบนี้ หรือว่า ตนเองจะหวั่นไหวกับเขาอีกครั้งแล้ว

พอตระหนักได้ถึงความคิดในใจตนเอง สาริศาก็ตกใจเล็กน้อย รีบส่ายหน้า ไม่ได้ไม่ได้! ตนเองจะหวั่นไหวกับเขาอีกไม่ได้เด็ดขาด ระหว่างพวกเขาสองคนเป็นอดีตไปแล้ว เป็นไปไม่ได้แล้ว

“สาริศา เธอจำเอาไว้ ตอนนี้เธอคือสาริศา นิธิธราสกุล บทเรียนเมื่อห้าปีก่อนยังไม่พออีกเหรอ เธอจะไปชอบเขาอีกไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด ไม่ได้……”