บทที่ 5 ไม่ต้องชัดเจนขนาดนั้น

“คุณสาริศา ผมรู้ว่าผู้หญิงแต่งงานก็ต้องคาดหวังของขวัญแต่งงานหรือแหวนแต่งงานอะไรต่าง ๆ แต่ขอโทษด้วย ผมไม่มีเวลาจัดการเรื่องพวกนั้น หากชอบแหวน คุณไปเลือกเองสักวง”

สาริศาเงยหน้าและหันไปมองดวงตาที่ลึกล้ำของธนพัต

“ไม่ต้องค่ะ” สาริศารีบโบกมือ “ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้”

เธอก้าวผ่านวัยที่ไล่ตามความโรแมนติกแล้ว ที่สำคัญกว่าคือถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นสามีในนามของตนเอง แต่เธอก็ไม่อยากจะมีความรู้สึกติดค้างอะไรเขา

“ไม่เอาแหวน”ธนพัตกล่าวเบา ๆ ทันใดนั้นก็เอื้อมมือไปจับข้อมือของสาริศาแล้ววางการ์ดลงในฝ่ามือของเธอ

ทันทีที่ผิวหนังสัมผัส อุณหภูมิของชายคนนั้นสูงกว่าของเธอเล็กน้อยแล่นผ่านผิวหนัง สาริศาก็ใจลอยเล็กน้อย

“เอาเถอะ” ท้ายที่สุดพวกเขาก็ยังถือว่าเป็น “คู่ข้าวใหม่ปลามัน” สาริศาไม่อยากจะหักหาญน้ำใจของเขาด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ จึงได้แต่รับบัตรมา

“ช่วงบ่ายผมมีประชุม คงจะไปส่งคุณไม่ได้”ธนพัตยังคงมีน้ำเสียงเรียบเฉย

“ค่ะ” สาริศาไม่ได้คาดหวังให้อีกฝ่ายปฏิบัติต่อตัวเองในฐานะภรรยาที่รัก ดังนั้นจึงไม่ได้รู้สึกสูญเสียอะไรในใจ

“ใช่แล้ว เกี่ยวกับที่อยู่ของผม” จู่ ๆธนพัตก็นึกขึ้นได้และพูดอีกครั้ง “เดี๋ยวผมจะส่งให้คุณ คุณสะดวกเมื่อไหร่ก็ย้ายเข้ามาได้เลย”

สาริศารู้สึกประหม่าเล็กน้อยและรีบพูด: “เรื่องนี้ไม่รีบค่ะ”

ถึงแม้คนสองคนควรจะอยู่ด้วยกันหลังแต่งงาน แต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะอยู่ใต้หลังคาเดียวกันกับชายแปลกหน้า

อาจจะเพราะน้ำเสียงของเธอที่ปฏิเสธอย่างชัดเจนเกินไปธนพัตเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและมองที่เธออีกครั้งซึ่งทำให้เธอรู้สึกเขินเล็กน้อยในทันใด

แต่ธนพัตก็ไม่ได้พูดมากอะไร เขาเพียงแค่กดปุ่มบนรถเข็นและเปลี่ยนทิศทาง “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมจะขอตัวก่อน”

สาริศาพยักหน้าและมองดูชายที่อยู่ข้างหน้าเธอค่อยๆ ออกไป และเธอก็พร้อมที่จะขึ้นรถกลับไปที่บริษัท

แต่ในตอนที่หันหลังนั้น ทันใดนั้นเธอก็นึกได้ว่าตนเองมาที่นี่ทำไมก็คือการเอาเงินมาคืนธนพัต

“ธนพัตรอก่อนค่ะ!”

เธอรีบเรียกชื่อเขาและรีบตามธนพัตไป