บทที่ 6 แหวนแต่งงาน

ขณะรอรถโดยสาร สาริศาโทรหาฝ่ายบุคคลของบริษัทและบอกอีกฝ่ายว่าอีกไม่นานเธอจะย้ายทะเบียนบ้านเข้าเมืองS

หลังจากยืนยันว่าบริษัทจะยื่นประกันสุขภาพในท้องถิ่นให้กับเธอและดำเนินการประกันสำหรับครอบครัวของเธอในที่สุด เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ถึงแม้ว่าการแต่งงานในวันนี้จะเป็นเรื่องฉุกละหุกเกินไป แต่อย่างน้อยในที่สุดเธอก็สามารถแก้ไขเรื่องที่เธอเป็นกังวลที่สุดได้แล้ว——ค่ารักษาพยาบาลของแม่ก็ได้รับการชำระแล้ว

สาริศาทำงานเป็นนักข่าวให้FS Magazine ตอนที่ไปถึงบริษัทยังไม่ถึงเวลาที่นัดสัมภาษณ์

อาศัยช่วงเวลาที่ว่างอยู่นั้น เธอหยิบบัตรเครดิตและไปที่ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ข้าง ๆ บริษัท และซื้อแหวนคู่หนึ่ง เธอเก็บวงหนึ่งไว้ และสวมอีกวง

หลังจากกลับบริษัท สาริศากำลังจะอ่านเอกสารเตรียมสัมภาษณ์ในตอนบ่ายเมย์และพี่จ๊าจ๋าที่อยู่ในออฟฟิศเลื่อนเก้าอี้ของพวกเขาเข้ามาด้วยดวงตาที่สดใสและถาม: “ริศา แหวนเธอนี่มันยังไงกัน?”

สาริศาผงะ ดวงตาของเธอเหลือบไปบนความวิบวับบนนิ้วของเธอ และเธอก็อดหัวเราะไม่ได้

“พวกเธอตาดีจริง ๆ” สาริศาเองก็ไม่มีความคิดที่จะปิดบัง ที่สุดแล้วแผนกบุคคลของบริษัทก็รู้เรื่องที่เธอแต่งงานกับคน เมืองSแล้ว คาดว่าอีกสักพักทุกคนก็คงรู้เรื่องแต่งงานของเธอ “ฉันแต่งงานแล้ว”

“ว้าว ทำไมกะทันหันแบบนั้น?” ดวงตาของพี่จ๊าจ๋าลุกวาวและรีบพูด “ริศา ยินดีด้วยนะ”

สาริศายิ้มและเมย์ที่อยู่ข้าง ๆ แทบรอไม่ไหวที่จะดูสไตล์แหวนบนนิ้วของเธอ

“พี่ริศา นี่คือแหวนที่พี่เขยซื้อให้เหรอคะ?” เมย์ก้มหัวของเธอไว้ใกล้มาก แต่หลังจากที่เห็นแหวนของสาริศาอย่างชัดเจน คิ้วของเธอก็ขมวดคิ้ว “ตายแล้ว ดูเหมือนเพชรจะเม็ดไม่ใหญ่เท่าไหร่นะคะ? เท่าไหร่คะ”