บทที่ 3 แหวนที่ไม่เหมาะสมก็เหมือนกับการแต่งงาน

เมื่อเบญญาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็อยู่ในห้องคนไข้ ในห้องว่างเปล่ามีแค่เธอคนเดียว

โทรศัพท์ไม่มีแบตแล้ว เบญญาไม่รู้ว่าตัวเองนอนไปนานแค่ไหน มองออกไปนอกหน้าต่างท้องฟ้าก็ยังมืดครึ้มอยู่

เบญญาลุกขึ้นมาสวมรองเท้าตัวเองเรียบร้อย ถือกระเป๋าพร้อมเดินออกไป เมื่อผ่านห้องผู้ป่วยนันท์นลินก็เห็นประตูห้องไม่ได้ปิด เธอหยุดฝีเท้าตัวเองอย่างควบคุมไม่ได้

คนที่อยู่ในนั้นคือนันท์นลิน คนที่อยู่กับหล่อนคือมรุเดชสามีในนามของเธอ

นันท์นลินทำหน้าเหมือนอยู่ในความรักแรกพบ สวมชุดคนไข้ลายขวางสีขาวฟ้าก็ไม่สามารถปกปิดบุคลิกสะอาดและสง่างามของเธอได้ ผิวขาวผ่องทำให้ดวงตาอัลมอนด์สว่างและเจิดจ้า เบญญาคิด บางทีมรุเดชอาจจะชอบนันท์นลินผู้ที่มีความบริสุทธิ์จากภายใน เมื่อเทียบกับตนที่เป็นคนน่ารังเกียจจิตใจชั่วร้ายทำให้คู่รักแยกทางกัน

มรุเดชปฏิบัติดีกับนันท์นลินทำให้เธอค่อนข้างอิจฉา มองอยู่นานกัดฟันจนเริ่มเจ็บ

คนที่ไม่รู้จักมรุเดช นึกว่าเขาเกิดมามีนิสัยเย็นชา แต่เบญญารู้ดีว่าที่จริงแล้วเขามอบความอ่อนโยนทั้งหมดให้นันท์นลิน ไม่ยอมแบ่งให้คนอื่นเลยสักนิด

แน่นอนว่า……ก่อนหน้านี้เมื่อนานมาแล้วเคยปฏิบัติกับเธอ แต่ตอนนี้มันไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว

“การแอบมอง” ของเธอในที่สุดก็ดึงดูดความสนใจของสองคนด้านใน นันท์นลินเห็นเธอก็ร่างกายสั่นสะท้านเหมือนกระต่ายน้อยสีขาว หลบด้านหลังมรุเดช

ใบหน้าเผยความขี้ขลาด เบ้าตาแดงฉาน เหมือนเห็นคนชั่วร้ายเลวทรามคนหนึ่ง

มรุเดชตบบ่านันท์นลินเบาๆ แววตาเย็นยะเยือกมองไป หลังจากเห็นเบญญาที่ยืนข้างประตู ในใจก็เกิดความหงุดหงิด

ความหงุดหงิดนั้นกลายเป็นความรังเกียจ เกิดขึ้นมาบนใบหน้าโดยไม่ปิดบัง แล้วกล่าวตำหนิว่า “เธอยืนเสแสร้งอยู่ตรงนั้นทำไม?”

เบญญายืนตรงประตูเห็นสองคนด้านในตัวติดกันเหมือนกาว ก็รู้สึกบาดสายตามาก เธอไม่อยากดูเลย แต่เธออดไม่ได้จริงๆ เพราะนั่นคือมรุเดชที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน คือมรุเดชที่เธอใฝ่หา

มองนานเข้า ดวงตาก็พร่ามัว……เจ็บมาก หัวใจเหมือนเถ้าที่ดับมอดไป

มรุเดชบังนันท์นลินไว้ด้านหลัง ดวงตาสองข้างจ้องมอง เห็นใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดของเบญญา จู่ๆ ในใจก็เกิดอารมณ์ซับซ้อน คิ้วเขาขมวดเข้าหากัน

“ไหนๆ เธอก็ตื่นแล้ว ก็กลับไปซะ”

เบญญาลังเลสักพัก แล้วถามขึ้นเสียงแหบพร่า “คืนนี้นายจะกลับมาไหม?”

เห็นความระแวงในแววตามรุเดช เบญญาก็ขี้เกียจอธิบายกับเขาแล้ว เธอคิดไม่ออกว่าปีที่ผ่านมาตัวเองทำเรื่องเลวร้ายอะไรลงไป มรุเดชถึงได้ระแวดระวังเธอเหมือนขโมย

หัวใจคนมันคือก้อนเนื้อ ถึงแม้เธอจะทำให้เขาไม่ได้คบกับนันท์นลิน แต่ในสี่ปีที่พวกเขาแต่งงานกัน เบญญาปรนนิบัติรับใช้เขาในชีวิตประจำวันเหมือนแม่นมเลย

ถึงแม้จะไม่ถึงขั้นครอบครัวรักใคร่กลมเกลียวการแต่งงานมีความสุขชื่นมื่น แต่ปีที่ผ่านมานี้เธอไม่เคยถามเรื่องเขากับนันท์นลินเลย

ก่อนหน้านี้มรุเดชหลีกเลี่ยงเพราะความกลัว แถมแอบรู้มาว่าหลังจากพุ่มเทียนเสื่อมถอยออกจากตระกูลมีอิทธิพล เธอก็ไม่มีการใช้อำนาจคุกคามสำหรับมรุเดชอีกต่อไป

เรื่องของเขากับนันท์นลินที่เปิดเผยและลับหลัง เรื่องพวกนี้เธอไม่เคยพูดถึง แต่จะให้บอกว่าไม่คิดเล็กคิดน้อยเหรอ? จะทำได้ยังไง?

คบกับมรุเดช เบญญากลายเป็นคนไม่เหลืออะไรเลย อย่าว่าแต่เป็นมะเร็งกระเพาะอาหารใกล้ตาย ยังจะช่วยคนซื้อชีวิตอีก ชีวิตตัวเองก็แทบจะไม่มีแล้ว จะมีใครคิดช่วยเธอซื้อได้บ้าง?

หัวใจเบญญาเจ็บเหมือนถูกเข็มล้านเข็มแทง เจ็บจนผ่านหลอดเลือดไหลไปทั่วทั้งร่างกาย แม้แต่ปลายนิ้วก็เจ็บจนสั่นระริก

เบญญาไม่โต้เถียงกับคำสั่งมรุเดชเลย ผ่านมาตั้งหลายปี ก็ถือว่าชินแล้ว จากการประจบเอาใจในตอนแรกสุดกลายเป็นความสงบเสงี่ยม กำหนดพื้นที่ในการกระทำเหมือนในทุกวันนี้