บทที่ 4 หย่ากับมรุเดชเถอะ

เบญญาเดินโซเซกลับไป ระยะทางสิบนาทีทำให้เธอใช้เวลาไปยี่สิบนาที ในคฤหาสน์ไม่ได้เปิดฮีตเตอร์ ในห้องขนาดใหญ่นั้นเหน็บหนาวเหมือนตายเลย

เบญญาเตะรองเท้าส้นสูงออก เดินโซเซเข้าไปในห้องน้ำเหมือนเมาเหล้า เธอเปิดน้ำร้อนในอ่างใส่ไว้ครึ่งหนึ่ง คนที่ยืนหยัดก่อนหน้านี้ ในตอนนี้ล้มตัวลงในอ่างเหมือนคนตาย น้ำร้อนแพร่ขยายไปทั่ว เธอเงียบขรึมไร้เสียง กระโปรงยาวสีแดงคลุมไปทั่วทั้งอ่าง ดุเลือดที่บาดสายตา ยิ่งขับให้เบญญาหน้าซีดเหมือนกระดาษนิ่มสีขาว

เธอหลับตาลง เอาหน้าจมลงไปในน้ำ น้ำค่อยๆ ท่วมเหนือศีรษะ ปิดผนึกอวัยวะความรู้สึกทั้งหมด หายใจไม่ออกในระยะเวลาสั้นๆ ทำให้หัวใจเธอชา หลังจากนั้นสักพัก เธอก็อ้าปากอย่างอดไม่ได้ น้ำร้อนเข้าไปในปาก ความรู้สึกคลื่นเหียนพุ่งออกมาจากในกระเพาะ

เบญญาลืมตาแดงก่ำโผล่ศีรษะออกมาจากในน้ำ เธอนอนคว่ำอยู่บนอ่างอาบน้ำ ร่างกายกำลังนอนหมอบ ในกระเพาะเหมือนมีมือข้างหนึ่งกำลังคว้าแล้วดึง เธอรู้สึกชาจนอ้าปาก ร่างกายด้านบนตะคริวกินอย่างควบคุมได้ยาก ไม่ได้กินข้าวหนึ่งวันสิ่งที่อาเจียนออกมาคือกรดสีเหลือง การเผาไหม้ทำให้เธอเจ็บคอ น้ำตาก็ไหลออกมา

อาเจียนจนถึงตอนสุดท้าย เบญญาขยี้ตาที่แสบบวมเห็นเลือดท่ามกลางเสมหะบนพื้น เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ยิ้มไม่ถึงดวงตา ในดวงตาเต็มไปด้วยความเงียบงันและเปล่าเปลี่ยว

เธอถอดกระโปรงสีแดงบนตัวมาเช็ดคราบเลือดที่พื้น เธอจะให้มรุเดชเห็นเลือดไม่ได้

ด้านนอกท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เบญญาเดินเท้าเปล่ากลับไปที่ห้องนอนตรงดิ่งไปที่เตียงทันที เธอนอนไม่หลับ ไม่รู้ว่าตอนที่ตัวเองเป็นโรคเธอยังเพ้อฝันถึงอนาคตอันรอคอยได้ไหม ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน การประคับประคองการตายเฮือกสุดท้ายมันก็ไม่มีผลกระทบ

สี่ปี เธอใช้เวลาสี่ปีสูญเสียตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ จากความรักเต็มอกไปสู่ความสิ้นหวังอันท้อถอยในตอนนี้

ในวันนี้ เธอเหมือนน้ำตาไหลไปหมดแล้วทั้งชีวิตนี้ เบญญาเอามือวางที่หัวใจ แล้วเยาะเย้ยอย่างขมขื่น: ทั้งๆ ที่กระเพาะมันเละไปแล้ว ทำไมเธอยังเจ็บ?

จู่ๆ โทรศัพท์ที่ใส่ในกระเป๋าก็สั่น เบญญาประคองตัวขึ้นมาโดยอัตโนมัติ เปิดกระเป๋าควานหาโทรศัพท์ออกมาให้เร็วที่สุด เมื่อเห็นข้อมูลผู้โทรบนหน้าจอ เธอก็เหมือนไร้เรี่ยวแรงไปทั้งร่าง

ไม่ใช่เขา……เบญญานี่เธอเพ้อฝันอะไรอยู่?

เบญญาจ้องมองโทรศัพท์อย่างเซ่อซ่าอยู่สองวินาที สุดท้ายนิ้วก็เลื่อนกดรับสายอย่างแข็งทื่อ

“ครรชิต” เสียงเบญญาแหบพร่ามาก เหมือนปลายมีดถูกับหินลับมีด มันค่อนข้างบาดหู

ครรชิตคือคนเพื่อนรู้ใจในวัยเด็กที่เติบโตมาพร้อมกับเธอ ทั้งสองไม่ใช่ญาติแต่เป็นมากกว่าญาติ ตอนเด็กๆ เธออยู่ที่ตระกูลศรีวิรัตน์เป็นเวลานานมาก สำหรับเบญญาแล้ว ครรชิตก็คือพี่ชายของเธอ

ในโทรศัพท์ ครรชิตถามอย่างกังวล “เบญ ทำไมเสียงเธอแหบแบบนี้? ป่วยใช่ไหม?”

“เป็นหวัดนิดหน่อย เพิ่งตื่นเสียงเลยแหบมาก……”

เบญญายังพูดไม่จบ ครรชิตในโทรศัพท์ก็ขัดจังหวะเธอ “เบญ แม้แต่ฉันเธอก็ต้องโกหกเหรอ? เธอลืมเหรอว่าฉันเป็นหมอ? เสียงที่เพิ่งตื่นกับเสียงเป็นหวัดหลังจากร้องไห้มาฉันแยกออกนะ”

ลำคอเธอสำลัก เหมือนมีหินแหลมคมติดอยู่ มันขูดช่องปากจนเลือดสดไหลออกมา พ่นออกไม่ได้กลืนไม่ลง เธอพูดอธิบายไม่ออกเลย สุดท้ายก็หัวเราะขมขื่นออกมา

ครรชิตถาม “เบญบอกฉันได้ไหมทำไมเธอถึงร้องไห้?”

เบญญาถือโทรศัพท์จ้องมองพื้นไม้ ไม่มีใครชอบเผยด้านที่ตัวเองอ่อนแอที่สุดออกมาหรอก เธอส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ได้”

ครรชิตอึ้ง เขารู้ว่าเบญญามีนิสัยยังไง พูดให้ดีหน่อยก็คือเข้มแข็ง พูดให้แย่หน่อยก็คือเป็นคนดื้อรั้น ถ้าเธอไม่อยากพูดถึงคุณจะเอาคีมเหล็กไปงัดก็งัดความจริงไม่ได้

ครรชิตทำได้แค่เปลี่ยนหัวข้อ “รายงานการตรวจร่างกายที่เธอไปเอาที่โรงพยาบาลวันนี้ผลลัพธ์เป็นยังไงบ้าง?”

เบญญาเม้มริมฝีปาก “สบายดีมาก”

ครรชิตพูด “เธอไม่อยากบอกก็ช่าง ฉันจะไปตรวจสอบที่โรงพยาบาลเอง รายงานผลการตรวจสุขภาพเธอฉันก็มีสิทธิ์ที่จะไปดู”