ตอนที่  4  พบเจออีกครา

“เจ้าพูดราวกับโตขึ้นแล้วสักสองสามปีอย่างนั้นแหละ รีบกินข้าวเถอะจะได้ไปส่งพี่เจ้าเข้ากรมพระคลัง วันแรกอย่าไปสาย”

“ท่านแม่ ข้าไปส่งพี่ใหญ่ที่กรมแต่ข้าไม่ไปงานเลี้ยงได้หรือไม่”

“ทำไมล่ะหลันเอ๋อร์ เจ้าไม่อยากไปงั้นหรือ”

“ข้ารู้สึกว่างานแบบนั้นมันช่างน่าเบื่อที่สำคัญก็มีแต่ขุนนางไม่เกี่ยวอะไรกับข้าดังนั้นก็เลยไม่ค่อยอยากไปเจ้าค่ะ”

ทั้งเสนาบดีเล่อและฮูหยินต่างก็มองนางด้วยสีหน้าที่แปลกใจ

“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า แต่วันนี้อย่างไรก็ไปส่งพี่เจ้าเข้าไปในวังก่อน”

“เจ้าค่ะ”

วังหลวงเหลียงโจว

เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ที่มาส่งบุตรชายของตนเองเข้ากรมที่สอบได้ร่วมแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า เล่อฮูหยินกับเล่อชุนหลันที่มาส่งเล่อจางหลง ซึ่งตอนนี้ได้เข้าไปด้านในเพื่อรายงานตัวก็เริ่มรู้สึกเบื่อ

“ท่านแม่เจ้าคะข้าขอตัวไปเดินเล่นในสวนหน่อยนะเจ้าคะ อยู่ตรงนี้เบื่อยิ่งนักกว่าพี่ใหญ่จะออกมาคงอีกสักพัก”

“อย่าเดินไปไกลนักล่ะที่นี่เป็นเขตในวัง อย่างไรก็…”

“ข้าทราบแล้วค่ะ แค่ออกไปเดินแก้ง่วงเท่านั้น”

ชุนหลันเดินออกมาจากห้องห้องโถงรับขุนนางใหม่ซึ่งอยู่ด้านใน เมื่อออกมาเดินเล่นที่สวนเช่นนี้นางเริ่มรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้างแล้วหลังจากนั่งอยู่ในห้องโถงที่แออัดนั้น

“น้องชุนหลัน”

นางหันไปตามเสียงเรียกเพราะรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้นเพราะมันเคยเกิดขึ้นมาก่อนเพียงแต่ว่าดูเหมือนว่ามันจะเร็วกว่าที่นางคิดเอาไว้มากไปหน่อย

“คุณชายมู่หรง”

“มู่หรงเฉิง” บัณฑิตหนุ่มสหายของพี่ใหญ่ของนางเข้ามาเอ่ยทักนาง เขาเองก็สอบติดและสังกัดที่กองพระคลังเช่นเดียวกับพี่ชายของนางเช่นกัน

“ยินดีด้วยคุณชายมู่หรง ในที่สุดท่านก็สอบติดพร้อมกับพี่ใหญ่เหตุใดท่านจึงมาช้านักล่ะ พี่ใหญ่เข้าไปด้านในแล้วเจ้าค่ะ”

“ข้าพึ่งเดินทางมาถึงน่ะ มิได้ ๆ ใครจะเก่งเกินกว่าจื่อหลงกันเล่า เขาน่ะสอบเข้ามาได้เป็นอันดับหนึ่งเชียวนะยอดเยี่ยมจริง ๆ”

“แล้วนี่ท่าน…”

“อ้อ ท่านลุงข้าอยู่ทางโน้นคุยกับขุนนางคนอื่น ๆ อยู่แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่ล่ะเบื่อสินะมีแต่พวกขุนนางกับญาติ ๆ”

“ข้ามาเดินเล่นเจ้าค่ะรอเฉย ๆ ก็เบื่อเลยเดินออกมารับลมหน่อย”

“เช่นนั้นเองหรือ…”

“ท่านอ๋องเสด็จ!!”

(“อะไรนะ!! ทำไมท่านอ๋องมาตอนนี้ล่ะ ข้าจำได้ว่าเขาต้องอยู่ในห้องโถงกับพวกขุนนางใหม่แล้วมิใช่หรือ”)

ชุนหลันมัวแต่ยืนคิดทบทวนอยู่ หรือว่านางจำเรื่องในอดีตไม่ได้ แต่ว่าเรื่องที่มู่หรงเฉิงเข้ามาทักนางก็ยังจำได้มิใช่หรือ

“หลัน…น้องชุนหลัน ถวายบังคมก่อน”

นางเงยหน้ามองพระพักตร์ที่เย็นชานั้นอีกครั้ง เมื่อมองไปยังบุรุษตรงหน้ากลับรู้สึกราวกับเรื่องราวทุกอย่างมันตีย้อนขึ้นมาจนนางแทบจะยืนไม่ไหวจนล้มลง มู่หรงเฉิงที่อยู่ใกล้ ๆ หันไปคว้านางกลับมาแต่ไม่ทัน

“เป็นอะไรไป เจ้ายืนไม่ไหวงั้นหรือ”

“มะ…ไม่เป็นไรเพคะหม่อมฉันสบายดี โปรด…ปล่อยหม่อมฉันเถิดเพคะ”

เล่อชุนหลันรีบถอยออกมาราวกับตกใจเมื่อถูกท่านอ๋องดึงเอาไว้ก่อนที่นางจะล้มลง นางเพียงตกใจเพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนนี้ไม่เหมือนกับที่นางเคยเจอในชาติก่อนที่นางไปพบเขาในห้องโถง

ครั้งนั้นจังหวะที่ท่านอ๋องถูกบรรดาขุนนางสอบถามเรื่องอภิเษกและนางก็เดินเข้าไปพอดี สุดท้ายจึงเหมือนกับเป็นการบีบบังคับ เพราะนางคือบุตรของเสนาบดีซึ่งเป็นขุนนางใกล้ชิดของฮ่องเต้ เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้เขาต้องยอมรับนางโดยไร้ทางเลือก และงานอภิเษกก็ถูกจัดขึ้นหลังจากนั้นอีกเพียงยี่สิบวัน

“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่”

“ไม่เป็นอะไรเพคะ หม่อมฉันสบายดี”

“น้องชุนหลัน คือว่าเจ้า...”

“เจ้าเป็นขุนนางใหม่ที่พึ่งถูกแต่งตั้งสินะ”