ตอนที่ 5
ตอนที่ 5 “หอจินเซ่อ”
November 4, 2026
ห้องโถงใหญ่
“ท่านแม่เสร็จแล้วหรือเจ้าคะ”
“ใช่เจ้าไปไหนมาพวกเรากำลังจะกลับกันแล้ว คืนนี้จะมีงานเลี้ยง… เหตุใดเจ้าถึงได้หน้าซีดเช่นนั้นเป็นอะไรไป”
“นั่นสิน้องรองเจ้าเป็นอะไรไปน่ะ ทำไมหน้าตาตื่นแบบนั้น”
“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เรารีบกลับกันดีกว่า”
เล่อชุนหลันใช้เหตุผลนี้ไม่ไปร่วมงานเลี้ยงในตอนเย็น นางรู้ว่าเหตุการณ์ในงานเลี้ยงตอนเย็นจะเกิดอะไรขึ้น
“จินถิงข้าอยากออกไปเดินเล่นสักหน่อย ไปเป็นเพื่อนข้าทีสิ”
“คุณหนูท่านบอกว่าอยากพักผ่อนนี่เจ้าค่ะ”
“เดินเล่นก็ถือว่าพักผ่อนมิใช่หรือ ที่สำคัญตอนเย็นข้าไม่ไปร่วมงานเลี้ยงแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเตรียมตัวอะไร”
“เจ้าค่ะ”
ตลาดเมืองเหลียงโจว
เล่อชุนหลันใช้เวลาเดินในตลาดและค่อย ๆ ซึมซับความรู้สึกที่หายใจโล่งมากขึ้นให้เต็มที่ นานแค่ไหนกันแล้วนะที่นางไม่ได้ออกมาเดินเล่นเช่นนี้ ก่อนหน้านั้นทั้งชีวิตนางเฝ้าเพียรแต่ร่ำเรียนจนมีทักษะที่ยอดเยี่ยมในทุก ๆ ด้านเพื่อให้เป็นสตรีที่เหมาะสมกับท่านอ๋องแม่ทัพแห่งดินแดนบูรพา ใครจะคิดว่าหลังจากอภิเษกไปแล้วนางจะกลายเป็นพระชายาที่ไร้ค่าอยู่ในตำหนักหลังที่เยือกเย็นนั่น
“ในเมืองยังคึกคักเช่นเดิม”
“คุณหนูวันนี้ท่านทำท่าทางแปลก ๆ นะเจ้าคะ”
“แปลกอย่างไรหรือจินถิง”
“ท่านพูดน้อยลงและดูโตขึ้นกว่าที่ข้ารู้จัก เมื่อคืนท่านฝันเห็นอะไรกันแน่เจ้าคะ”
“โตขึ้นงั้นหรือ นั่นสินะเมื่อมองเห็นทุกอย่างมากขึ้นย่อมโตขึ้นเป็นธรรมดา เอ๊ะนี่โรงละครนี่นาจำได้ว่าข้าเคยชอบมาก ไปกันเถอะจินถิง”
“เจ้าค่ะ”
พวกนางชอบดูละครมากแต่หลังจากเข้าตำหนักอ๋องที่เยือกเย็นนั่นแล้วก็ไม่เคยมีโอกาสได้ออกมาฟังละครอีกเลย เมื่อได้ที่นั่งแล้วทั้งคู่ก็นั่งฟังไปพร้อมกับจิบชาไปด้วยโดยไม่ทันได้สังเกตว่าที่นี่ในตอนนี้นางมิได้อยู่ลำพัง
“ท่านอ๋อง รายงานบอกว่าพวกมันจะมาที่นัดพบเพื่อลอบส่งข่าวกันนี่แต่กระหม่อมไม่ทราบว่าจะเป็นแขกหรือว่า…”
“คอยดูเงียบ ๆ สังเกตให้ดี ๆ ผิวของคนพวกนี้จะคล้ำกว่าปกติที่ไม่ใช่เพราะแดด สายตาแข็งกระด้างและพูดไม่ชัดหากพวกเจ้าเห็นจะรู้ได้ทันที”
""พ่ะย่ะค่ะ""
หยางอี้เหรินในใชุดลำลองสีขาวแบบรัดกุมนั่งอยู่อีกฝั่งของ “หอจินเซ่อ” ที่นี่เป็นโรงน้ำชาใหญ่ที่มักจะมีละครมาเล่นให้แขกฟัง เขามาที่นี่เพื่อจับตัวสายลับต่างแคว้นที่ลอบเข้ามาในเหลียงโจวตามรายงานลับที่ถูกส่งเข้ามาจากชายแดน
“เสิ่นปา”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“ให้คนของเราดูแลรอบ ๆ ให้ดีอย่าให้ผู้คนแตกตื่น หากพบตัวก็ให้เงียบเอาไว้และจัดการเงียบ ๆ”
“พ่ะย่ะค่ะ… ท่านอ๋อง นั่นบุตรีของท่านเสนาบดีเล่อพ่ะย่ะค่ะ”
“อะไรนะ เหตุใดนางจึงมาที่นี่!”
เขามองตามคำบอกขององครักษ์ทันทีเมื่อมองไปที่ชั้นสองฝั่งตรงข้ามก็เห็นเล่อชุนหลันที่นั่งฟังละครอยู่จริง ๆ
“เพิ่มการคุ้มกัน อย่าให้นางได้รับอันตราย”
“พ่ะย่ะค่ะ”
แม้ว่าจะสงสัยแต่เสิ่นปาก็มิได้ถาม เขาเดินไปและสั่งให้คนของตัวเองเพิ่มการคุ้มกันให้กับเล่อชุนหลันตามคำสั่งท่านอ๋อง
“ไม่เห็นสนุกเลย”
“คุณหนูท่านไม่ชอบหรือเจ้าคะ ปกติแล้วท่านชอบดูนี่เจ้าคะ”
(ข้าในตอนนั้นก็ไร้สาระใช้ได้เลยนะ นั่งฟังละครเช่นนี้ได้เป็นวัน ๆ)
“เรากลับกันเถอะ”
“เจ้าค่ะ”
นางให้จินถิงไปจ่ายเงินและค่อย ๆ เดินออกไปโดยไม่ได้สังเกตคนรอบ ๆ ท่านอ๋องเห็นว่านางกำลังจะเดินออกไปก็รู้สึกโล่งใจแต่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเสี่ยวเอ้อร์ของโรงน้ำชาที่กำลังเดินมาหาพวกนางนั้นทำตัวน่าสงสัย
“นี่เสี่ยวเอ้อร์ ค่าอาหาร”
คนผู้นั้นรับเงินของจินถิงไปทันทีจนนางนึกโมโหเพราะความไร้มารยาทนางจึงโวยวายขึ้น ชุนหลันได้ยินเสียงสาวใช้จึงหันมาดู
“นี่เจ้าเหตุใดจึงได้ดึงเงินไปจากมือข้าเช่นนี้ไม่เอาถาดมารับ ทำไมไร้มารยาทแบบนี้”
แต่คนผู้นั้นไม่พูดและเพียงแค่ก้มให้นางและจะเดินไป
“นี่!”
“จินถิง เกิดอะไรขึ้น”
“คุณหนู คนผู้นั้นเจ้าค่ะ”
“แม่นางทั้งสองเกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ”
เถ้าแก่ของร้านรีบเข้ามาในทันทีเพราะเขารู้จักเล่อชุนหลันที่เป็นบุตรีของเสนาบดีเล่อ
“คุณหนูเล่อเกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ”