บทที่ 1 คิดได้ก็สายไป [1]

[เรื่อง: หวนคืนอีกครานางร้ายขอกลับใจ]

อันหนิงสตรีขี้อิจฉาโมโหร้ายทั้งร้ายกาจในคนเดียวกัน นางมีปมในใจมากมายในวัยเด็กจึงเติบโตมาอย่างบิดเบี้ยว บิดา มารดาให้ความรักความสนใจน้องสาวตัวน้อยมากมาย นางผู้เป็นพี่สาวกลับถูกทิ้งขว้างไร้การโอบกอด บิดาก็เอาแต่ตำหนิต่อว่า ซ้ำร้ายถูกลงโทษด้วยการตี ยิ่งเห็นน้องสาวถูกพ่อแม่เอาใจปลอบประโลมมากเท่าไร อันหนิงก็ยิ่งรู้สึกเกลียดชังอันเล่อผู้เป็นน้องสาวมากขึ้นทวีคูณ

ทุกครั้งที่อันเล่อได้ความรักจากผู้อื่น อันหนิงก็มักจะจับจ้องอยากครอบครองสิ่งเดียวกัน โดยเฉพาะความสนใจที่ได้จากบุรุษนามว่าหวังเหล่ย อันหนิงก็มักจะแอบอิจฉาริษยาที่น้องสาวได้รับความรักจากเด็กชายตรงหน้า มากกว่าการที่ตนถูกมองและปฏิบัติด้วยความเห็นใจ

“อันเล่อตุ๊กตาผ้าพี่ให้” เด็กชายวัยสิบขวบปียื่นตุ๊กตาผ้าที่ได้จากแดนไกลให้เด็กสาวตรงหน้า ทั้งสองครอบครัวทำการค้าร่วมกันมานาน จึงค่อนข้างจะสนิทสนมกัน ยามบิดากลับมาจากตรวจร้านสาขาก็มักจะมีของเล่นแปลก ๆ ติดไม้ติดมือมาเสมอ เขาจึงเผื่อแผ่ของสิ่งนั้นมาให้น้องสาวด้วยเช่นกัน

“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่เหล่ย” เด็กสาววัยสี่ขวบรับมากอดไว้แน่น อันเล่อส่งยิ้มแฉ่งกลับไปให้พร้อมกับกล่าวคำขอบคุณ

กระนั้นเมื่อรับมาไม่นานจากความดีใจกลายเป็นใบหน้าที่เรียบเฉย เด็กน้อยรีบซุกตุ๊กตาผ้าที่ได้มาไว้ด้านหลัง พานทำให้หวังเหล่ยนึกสงสัยการกระทำลับ ๆ ล่อ ๆ แอบซ่อนด้วยเหตุใด ทั้งที่เป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่ง ขณะเดียวกันสายตาของเด็กชายเหลือบไปเห็นสาวน้อยอีกคน ซึ่งนางอายุห่างกับเขาเพียงแค่สามปี

อันหนิงเด็กสาวขี้โมโห ไม่เคยยิ้มสักครั้งยามเมื่อได้พบหน้ากัน

“ถ้าเจ้าอยากได้วันหลังข้าจะเอามาให้” แม้พยายามเข้าหาเอาของเล่นมาล่อ อันหนิงกลับวางท่าเมินเฉยใส่เสียทุกครั้ง