บทที่ 2 คิดได้ก็สายไป [2]

“ฮือออ ตุ๊กตาของลูก”

ผู้เป็นมารดารู้ได้ในทันทีว่านั่นคือฝีมือผู้ใด หลี่ฟางเหนียงรีบให้คนจับแยกตัวบุตรสาวคนเล็กออกไป ด้วยกลัวว่าอาการป่วยด้วยโรคหอบหืดของอันเล่อจะกำเริบ จากนั้นจึงได้หันกลับมาต่อว่าบุตรสาวคนโตเป็นการใหญ่

“อันหนิง นั่นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่” ฮูหยินหลี่หันขวับมองบุตรสาวคนโตด้วยสายตาตำหนิ เพราะเหตุการณ์เช่นนี้ไม่ได้เคยเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว แม้จะทำโทษอย่างไรบุตรสาวก็ไม่เคยหลาบจำ ยังคงกระทำอยู่เรื่อยมาทั้งนางและสามีก็จนใจ ไม่รู้จะดัดนิสัยร้าย ๆ นี่ได้อย่างไร

เด็กสาวนิ่งเงียบไม่ยอมตอบ ครั้งนี้นางก็เป็นคนทำจริง ๆ จึงไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำแก้ตัวอย่างไรเสียนางจะผิดหรือไม่ผิดท่านแม่ก็ตีอยู่ดี สายตาเด็กน้อยมีเพียงความว่างเปล่าไม่หลงเหลือความรู้สึกใด ๆ สภาพแวดล้อมมันสอนให้นางนึกถึงแต่ตนเอง ไม่สนวิธีการหากนางอยากได้สิ่งใดก็ต้องได้ ร่างเล็กถูกมารดาดึงให้ไปยืนหันหน้าเข้ามุม ก่อนที่ฮูหยินหลี่จะใช้ไม้เรียวในมือฟาดไปที่ก้นเด็กน้อยเพื่อหวังสั่งสอนให้หลาบจำ

ทุกวันในวัยเด็กต่างผ่านพ้นไปด้วยความเจ็บแค้น อันหนิงกลายเป็นสตรีสาวสวยวัยสะพรั่งอายุยี่สิบปี ต่างกันกับอันเล่อที่นับวันยิ่งผ่ายผอมตัวซีดเซียว นางไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับอันเล่อในระหว่างที่ถูกผลักไสให้ไปอยู่กับท่านตาที่นอกเมือง แต่น้องสาวกลับได้อยู่อย่างสุขสบายกับพ่อแม่ที่นางเฝ้าโหยหาอ้อมกอดเช่นเดียวกัน

ต้องขอบคุณอันเล่อหรือไม่ หากไม่เพราะน้องสาวกำลังจะแต่งงานกับบุรุษอันเป็นที่รัก นางก็คงไม่ได้กลับมาจวนหลังนี้อีกครั้ง ทว่าเพียงแค่เข้าจวนมาวันแรกหน้าบิดามารดาต่างพากันเบือนหน้าหนี ช่างเป็นเรื่องราวดี ๆ เสียเหลือเกิน

“ถ้าไม่อยากให้ข้ากลับมาเหยียบที่นี่อีก แล้วจะเรียกตัวข้ามาทำไมเจ้าคะ” นั่นคือคำแรกที่นางกล่าวทักทายคนในครอบครัว ก็แค่พูดว่ากลับมาแล้วหรือมันจะตายหรืออย่างไร

“อันหนิงพ่อส่งเจ้าไปอยู่กับท่านตาเพื่อหวังว่าจะขัดเกลานิสัยร้ายกาจของเจ้าให้ดีขึ้น พ่อคิดผิดจริง ๆ” นายท่านหลี่ถึงกับส่ายหน้า บุตรสาวคนโตก็ยังคงเป็นคนเดิมไม่มีเปลี่ยน