บทที่ 3 คิดได้ก็สายไป [3]

ก่อนจะถึงงานพิธีไม่กี่วัน อันหนิงได้กระทำเรื่องราวใหญ่โตขึ้นจนได้ นางวางแผนยัดเยียดสตรีอื่นให้หวังเหล่ยว่าที่น้องเขย หวังสร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้อันเล่อ ทว่ากลับกลายเป็นตัวนางเองที่ตื่นขึ้นมาบนเตียงกับหวังเหล่ย มันมิใช่เพียงแค่การจัดฉาก ร่องรอยและความรู้สึกเจ็บแปลบบอกได้ถึงค่ำคืนที่ผ่านมาได้เป็นอย่างดี จากนั้นเรื่องราวกลับตาลปัตรจากน้องสาวกลายเป็นพี่สาวต้องแต่งออก

ใช่ว่าชีวิตหลังแต่งงานอันหนิงจะสงบสุข มันกลับยิ่งกลายเป็นทุกข์แสนสาหัสเพราะการกระทำของตัวนางเอง

ไม่ได้คบชู้ก็เหมือนคบชู้ แม้ไม่มีความสัมพันธ์ทางร่างกายแต่ก็ได้มอบใจหลงมัวเมาไปกับคำป้อยอ โจวเชินไอ้ผู้ชายสารเลวนั่น มาหลอกให้รักให้หลง ใช้นางเป็นเครื่องมือทำลายชีวิตของสามีจนป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี ครอบครัวพังลงตรงหน้า หวังเหล่ยสิ้นเนื้อประดาตัวไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน

ขณะเดียวกันอันหนิงก็เพิ่งได้รู้ว่าการที่น้องสาวถูกประคบประหงมราวกับไข่ในหินนั้น เกิดจากร่างกายอ่อนแอไม่เหมือนใครตั้งแต่กำเนิด หลายครั้งผลจากการกระทำของตนก็เกือบทำให้น้องสาวต้องตาย นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมท่านพ่อจึงส่งนางไปอยู่กับท่านตา เพื่อแยกให้ห่างจากอันเล่อชั่วระยะเวลาหนึ่งเมื่ออาการป่วยทรุดลง เกรงว่าความไร้เดียงสาไม่เข้าใจถึงเหตุผลของอันหนิงอาจทำให้อันเล่อต้องตายไปจริง ๆ

นอกจากรู้สึกผิดที่มีต่อน้องสาวแล้ว สิ่งเลวร้ายที่อันหนิงได้กระทำกับอีกคนผู้หนึ่ง นั่นคือหวังเหล่ยบุรุษที่นางแยกคู่ยวนยางจากกันด้วยวิธีสกปรก แม้จะไม่ได้รักกันแต่หวังเหล่ยกลับไม่เคยประพฤติตนไม่ดีต่อนางสักครั้ง เขายังอยู่ในกรอบความดีงาม เป็นนางเองที่ก่อเรื่องให้ไม่หยุดหย่อน

ทว่าสิ่งเหล่านี้กว่าอันหนิงจะคิดได้ก็เมื่อทุกอย่างมันสายไปเสียแล้ว

ในตอนอันหนิงมองหาทางออกไม่ได้ ฟางเส้นสุดท้ายที่พอจะขอความช่วยเหลือได้ นางวิ่งโร่ไปขอร้องโจวเชิน ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายล่อลวงไปขาย ในตอนที่กำลังถูกบุรุษนับสิบรุมขืนใจนางได้ตัดสินใจปลิดชีพตนลง ณ ที่ตรงนั้น ยอมตายดีกว่าต้องถูกย่ำยี ปิ่นทองของขวัญวันครบรอบแต่งงาน นางใช้มันแทงเข้าไปที่คอหอย เลือดกระเซ็นติดเลอะเปรอะเปื้อน สิ้นลมด้วยความทุกข์ทรมาน

แม้ตายลงก็ใช่จะได้ตกนรกชดใช้กรรม นางกลับกลายเป็นวิญญาณล่องลอยไม่มีที่สิ้นสุด ติดตามเหล่าคนอันเป็นที่รักไปทุกแห่งหน ในตอนสำนึกได้ตนกลับเป็นแค่ดวงวิญญาณ ร่ำไห้ในทุก ๆ วันปิ่มขาดใจ