บทที่ 4 บุรุษปากหมา [1]

“เฮือก!”

ร่างบางสะดุ้งเฮือกราวกับคนขาดอากาศหายใจไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง ก่อนจะรีบกอบโกยเอาอากาศเข้าปอด เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มกรอบหน้า

อันหนิงกวาดตามองสิ่งรอบกายก่อนจะยิ้มออกมาราวกับคนบ้า พร้อมกับหยิกไปตามเนื้อตัวตนเอง เพื่อพิสูจน์ว่าตอนนี้นางมิได้ฝันไป

สวรรค์ ท่านให้โอกาสข้า

“คิดถึงชู้รักเจ้าอยู่หรืออย่างไร ถึงได้เอาแต่นอนยิ้มไม่พูดไม่จา หน้าตาก็ช่างน่าเกลียดนักหุบยิ้มเถอะข้ากลัว”

“ท่าน... เหตุใดไม่สวมเสื้อผ้า เดินโทง ๆ เช่นนั้นไม่อายผีสางบ้างหรือไร” อันหนิงหุบยิ้มหันขวับตามเสียง พร้อมกับต่อว่าคนข้างกายที่ไม่รู้จักอาย ลงจากเตียงไปทั้ง ๆ ที่ไม่ได้สวมใส่อะไรเลยได้อย่างไร

อันหนิงรีบดึงผ้าแพรขึ้นปิดหน้า แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามรับกับเอวสอบได้เป็นอย่างดี มองทีไรก็พานทำให้ใจสั่นไหว ทว่าสิ่งที่น่าอายก็คือรอยข่วนเต็มแผ่นหลังนั่น มันเกิดมาจากผู้ใดนางย่อมรู้อยู่แก่ใจดี

สวรรค์ท่านให้โอกาสข้าแก้ตัวก็จริง แต่ท่านส่งข้ามาผิดเวลาหรือไม่ เหตุใดไม่ส่งข้าไปก่อนแต่งงานเล่า

“เจ้าเองก็นอนเปลือยมาทั้งคืนเหมือนกันมิใช่หรือ แค่นี้ทำเป็นมองไม่ได้ คิดว่าข้าพิศวาสมากกระมัง” หวังเหล่ยไม่ได้สนใจภรรยา เขาคว้าเสื้อคลุมที่ตกเกลื่อนบนพื้นขึ้นมาสวมทันที ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้งแต่เช้าเมื่อต้องมาโต้เถียงด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง