บทที่ 5 บุรุษปากหมา [2]

อันหนิงหอบร่างสะบักสะบอมลงเตียงเพื่อชำระล้างร่างกาย ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยร่องรอยการร่วมรัก จะบอกร่วมรักก็คงไม่เต็มปากในเมื่อระหว่างนางและเขามิได้มีความรักต่อกัน รอยบนตัวพวกนี้หวังเหล่ยก็แค่ระบายมันลงไปกับร่างกายนางก็เท่านั้น

หญิงสาวใช้เวลาในการแช่น้ำนานพอสมควรเพื่อหลีกเลี่ยงการพบหน้าสามี ตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะพูดอะไรกับเขาทั้งสิ้น อยากจะขอเวลาปรับตัวสักนิด การที่อยู่ ๆ ตนเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่ว่าใครก็คงจะหลีกหนีและถอยห่าง ไม่พ้นคิดว่านางมีแผนกระทำไม่ดีอีกเป็นแน่

แค่หวังเหล่ยก็รับมือด้วยยากแล้ว หากไม่เตรียมตัวให้ดีเผลอทำตัวหน้าไม่อายเหมือนเดิมคงไม่ได้รับการให้อภัยง่าย ๆ ฉะนั้นนางจะต้องเข้าหาพวกเขาอย่างจริงใจ มิเช่นนั้นโอกาสที่ได้ย้อนกลับมาแก้ไขจะมีประโยชน์อันใด

อันหนิงถึงกับต้องนวดขมับปัญหาที่ตนก่อช่างน่าปวดหัวเหลือเกิน ครั้นจะตัดพ้อฟ้าดินที่ส่งมาผิดที่ผิดเวลาก็มิได้ ทุกอย่างนี้ก็ล้วนเป็นฝีมือตนสร้างขึ้นมาทั้งนั้น ดีแค่ไหนแล้วที่ได้กลับมาแก้ไขให้ทุกอย่างอยู่ในที่ถูกที่ควร

เวลาเดียวกันสาวใช้ที่ได้รับสั่งจากหวังเหล่ยให้ดูแลฮูหยินเข้ามาพอดี ทว่าพวกนางกลับมิได้ทำตามคำสั่ง ทำเพียงวางชุดที่ใช้เปลี่ยนไว้ให้เท่านั้น พร้อมกับพูดจาด้วยถ้อยคำดูหมิ่นดูแคลน

“พี่ตงตงนายท่านสั่งให้มารับใช้นายหญิง แต่ว่าเราวางของไว้แล้วจากไปจะดีหรือเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยสาวใช้คนใหม่สีหน้าดูไม่ดีนัก พวกตนเป็นแค่สาวใช้อีกฝ่ายเป็นถึงฮูหยินเชียวนะ ทั้งนี่ก็เป็นคำสั่งจากนายท่านให้มาดูแลฮูหยินด้วยแล้ว นางเพิ่งเข้ามาทำงานไม่กี่วันเกรงจะถูกไล่ออก หากว่าไปทำอะไรให้เจ้านายไม่พอใจเข้า ไม่เหมือนพี่ตงตงที่เป็นคนเก่าแก่ จะทำอะไรก็ดูง่ายไปหมดคงเอาตัวรอดได้