บทที่ 7 แค่คนเคยชอบ [2]

บทสนทนาระหว่างสามีภรรยาจบลงเพียงเท่านั้น ต่างคนก็ต่างกินไม่ได้สนใจกันและกันเหมือนดังเช่นเคยทำต่อกันอย่างที่ผ่านมา อันหนิงค่อย ๆ ละเลียดชิมไปทีละอย่างไม่เร่งรีบ ผิดกับอีกฝ่ายราวกับไปกินรังแตนที่ไหนมากันนะ ถึงได้ฉุนเฉียวอารมณ์ไม่ดีแต่เช้า

“นายท่านเหล่ยข้าขอกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมได้หรือไม่” จวนตระกูลหลี่อยู่ไม่ไกลกันนัก ตระกูลหวังตั้งอยู่ในย่านการค้า ส่วนตระกูลหลี่อยู่ท้ายตลาดไปอีกสองตรอก เดิมทีไม่ต้องขออนุญาตสามีก็ได้ทว่าหากคิดจะทำตัวเสียใหม่ ควรเริ่มจากการไปไหนมาไหนบอกกล่าวเจ้าของจวนไว้ เจ้าทำดีมากอันหนิง นี่สิถึงจะสมกับที่เจ้าคิดจะกลับตัว

“ไม่ได้ เอาไว้ข้าว่างเมื่อใดข้าจะเป็นคนพาไปเอง” ชายหนุ่มตอบปฏิเสธแทบจะทันที แม้เช้านี้อันหนิงจะดูแปลกไปมากก็ตาม แต่การที่นางไม่เหมือนทุกวันมันทำให้อดคิดไม่ได้ว่า เจ้าตัวจะต้องวางแผนอะไรไว้สักอย่างเป็นแน่ ไม่อาจจะไว้วางใจได้ในทันที โดยเฉพาะการแอบนัดพบกับโจวเชินชู้รักของนาง ให้อยู่ในสายตาจะดีกว่าปล่อยให้ออกไปไหนมาไหนคนเดียว

“บ้านเดิมข้าอยู่แค่นี้เอง ข้าขอไปไม่นาน หนึ่งชั่วยาม ข้าให้สัญญาข้าจะกลับมาภายในหนึ่งชั่วยามเจ้าค่ะ” ร่างบางวางตะเกียบลงทันที หวังเหล่ยไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย แค่ขอกลับบ้านก็มิได้หรือไร

“ไม่อนุญาตก็คือไม่อนุญาตอย่าให้ข้าต้องพูดมากความ ทำไมคิดถึงมันมากนักหรือถึงกับต้องหาวิธีออกไปให้ได้น่ะ” ชายหนุ่มกำตะเกียบแน่นวางถ้วยข้าวลงทันที คิดว่าพูดกันรู้เรื่องแล้วแต่อีกฝ่ายก็เอาแต่คอยจ้องจะหาทางไปเสียให้ได้

“ไม่รู้หรอกว่าท่านพูดถึงใคร ข้าเพียงแค่อยากกลับไปเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่บ้าง ไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านกล่าวหาเลยสักนิด” อันหนิงเริ่มทำหน้ามุ่ย ให้รอจนกว่าเขาจะว่างหรือ แล้วเมื่อไรจะว่างเล่า เห็นเอาแต่ทำงานไม่เคยว่างเลยสักวัน