บทที่ 8 ร้ายแค่ไหนข้าก็เลือก [1]

อันหนิงรอแล้วรอเล่าให้สามีว่างจากการทำงานแล้วพานางกลับบ้านเดิมบ้าง ทว่าตั้งแต่วันนั้นนางก็ไม่เคยได้พบหน้ากันจริง ๆ จัง ๆ สักที นอกจากตื่นนอนและกินข้าวเช้าด้วยกันทุกวันแล้ว ที่เหลือนางก็ไม่เคยเห็นได้เจอหวังเหล่ยอีกเลย

นี่มันเดือนหนึ่งเต็ม ๆ แล้วที่ต้องมานั่งรออย่างไร้จุดหมาย คิดอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกจากเขาตั้งใจแกล้งพูดเพื่อตัดปัญหา ในเมื่อไม่มีเวลานักถ้าเช่นนั้นนางก็จะไปเอง

อันหนิงออกจากจวนไปโดยไม่บอกใคร เพราะถึงอย่างไรคนที่นี่ก็มิได้สนใจนางแต่แรกอยู่แล้ว บ้านเดิมอยู่ไม่ไกลจากบ้านสามีนัก แค่เดินเท้าเปล่าใช้เวลาไม่ถึงสองเค่อก็ถึงแล้ว ไม่จำเป็นต้องเรียกรถม้าแต่อย่างใด

เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาภายหลังหญิงสาวใช้ผ้าผืนบางปกปิดใบหน้าครึ่งล่าง เขาเคยพูดว่ารู้การเคลื่อนไหวทั้งหมด เพื่อไม่ให้คนของหวังเหล่ยจับได้ว่านางแอบออกจากจวนโดยไม่ได้รับอนุญาต นางจึงไม่ทำตัวให้โดดเด่นสวมใส่ชุดที่แสนจะธรรมดา เดินปะปนไปกับชาวบ้านที่เดินทางสัญจรไปมาด้านนอกได้อย่างกลมกลืน

แต่แล้วเมื่อมาถึงหน้าจวนตระกูลหลี่นางกลับก้าวขาไม่ออก ไม่รู้ว่าจะทำตัวเช่นไรหากต้องเจอสายตารังเกียจเดียดฉันท์ของคนในครอบครัว เกรงว่าพวกเขาจะไม่ต้อนรับ ขับไล่ให้กลับบ้านสามี ทว่าหากนางถอดใจเสียแต่ตอนนี้ จิตใจอันแรงกล้าอ้อนวอนย้อนเวลากลับมาได้สำเร็จก็เป็นอันเปล่าประโยชน์ เท่ากับว่านางได้ทรยศความเมตตาของสวรรค์มิใช่หรือ

เมื่อเรียกความมั่นใจให้กับตนเองได้ จึงเคาะประตูจวนเรียกคนด้านในให้เปิดประตู ยังดีที่บ่าวรับใช้ในจวนนี้ไม่เหมือนบ้านสามี พวกเขายังพอเคารพนางอยู่บ้างในฐานะเจ้านาย ไม่แสดงความกระด้างกระเดื่องต่อหน้าให้รู้สึกรำคาญใจ

“ท่านพ่อท่านแม่อยู่จวนหรือไม่”

“อยู่เจ้าค่ะ นายท่านกับฮูหยินกำลังนั่งจิบชายามบ่ายอยู่เรือนรับรองเจ้าค่ะ”