บทที่ 1 ความทุกข์ระทมในอดีต (2/4)

“ไม่!!!” ชินอ๋องส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดและทำท่าจะกระโดดตามนางลงไปทำให้องครักษ์ต้องพากันจับตัวเอาไว้

เมื่อสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่ารอบกายนางมองใบหน้าของบุรุษที่ห่างออกไปก่อนจะหลับตาลงภาพที่ผ่านมาพลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิด

‘เจ้ารักนางก็ยอมรับมาเสียเถิด’

‘เจ้าคิดว่าข้าจะรักสตรีที่วางยาปลุกกำหนัดข้าเพื่อปีนป่ายขึ้นที่สูงเช่นนั้นหรือ สตรีชั่วช้าเช่นนี้หรือจะคู่ควรกับตำแหน่งพระชายาของข้า’

‘เจ้าบอกไม่ได้รักนาง แต่เจ้ากลับไปค้างคืนที่เรือนของนางทุกค่ำคืนตั้งแต่กลับตำหนักอ๋อง’

‘แล้วอย่างไร นางเป็นอนุฯ ของข้า นอนกับนางก็ดีกว่าไปปลดปล่อยอารมณ์กำหนัดกับนางโลม’

‘ที่แท้ในใจของเจ้า หลี่เย่หรงก็ดีกว่านางโลม’

‘เพียงเล็กน้อยเท่านั้น’ บทสนทนาของบุรุษทั้งสองทำให้หัวใจที่ปวดร้าวของนางแตกสลาย ก่อนที่เขาจะเหยียบย่ำความรู้สึกของนางด้วยการแต่งพระชายาเอกและชายารองเข้าตำหนักอีกสามนาง

ไม่รัก! นางพอเข้าใจแต่ทว่าสตรีที่เขาเลือกกลับเป็นเฉวียนซูลี่ที่เขารู้ดีอยู่แล้วว่าไม่ถูกกับนาง การถูกทำร้ายร่างกายและจิตใจตั้งแต่เริ่มเข้ามาเป็นอนุฯ ในตำหนักอ๋องก็ล้วนเป็นฝีมือของบุตรสาวฮูหยินรองตระกูลเฉวียนผู้นี้ คล้ายกับการจงใจทำให้นางทรมานทั้งเป็นหวังให้นางชดใช้ที่บังอาจปีนเตียงเขาที่ค่ายทหารในวันนั้น

หนึ่งปีกับการไร้ตัวตนในตำหนักอ๋องที่นางเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอติดตามเขาเอง และอีกหนึ่งปีกับการเป็นอนุฯ ที่ถูกทรมานทั้งร่างกายและจิตใจ

ความรู้สึกนางถูกเหยียบย่ำแตกสลายนับครั้งไม่ถ้วนเพราะเขา ยามนี้มลายหายไปเหลือเพียงความว่างเปล่าและรู้สึกผิดต่อลูกในท้อง

‘แม่ขอโทษที่ทำให้เจ้าไร้โอกาสในการลืมตาดูโลก’ แต่หากต้องเกิดมาแล้วทุกข์ทรมานนางก็ไม่ปรารถนาจะให้เขาเกิดมา ให้เรื่องราวทั้งหมดจบลงที่นางเพียงคนเดียว

เขาไม่รัก ก็ไม่ผิด ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นนางฝืนใจเขา เฉวียนซูลี่กล่าวถูกแล้ว บุรุษสูงศักดิ์และเก่งกาจเช่นเขาน่ะหรือจะโน้มกายลงมาหาบุตรสาวของขุนนางที่ถูกกล่าวหาว่าทุจริต

หากย้อนเวลาไปได้คงดีไม่น้อย...

พรึ่บ! สตรีในชุดนอนตัวในผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วดึงความสนใจของสาวใช้ที่กำลังช่วยมัดผ้าม่านล้อมเตียง

“ตื่นแล้วหรือเจ้าคะคุณหนู” เสียงของว่านเถาที่นางไม่ได้ยินมานานแล้วทำให้นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้างด้วยความดีใจ

“ว่านเถา เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย” หลี่เย่หรงพุ่งตัวเข้ากอดสาวใช้ข้างกายด้วยความคิดถึง

“ย่อมต้องเป็นบ่าวสิเจ้าคะ”

“ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก”

“คุณหนูคงไม่ได้คิดจะให้บ่าวปลอมตัวเป็นคุณหนูอีกนะเจ้าคะ” ตนรับใช้อยู่ข้างกายคุณหนูมานานเหตุใดจะไม่รู้เล่าว่าคุณหนูชื่นชอบชินอ๋องหม่าเซี่ยอวี้จนลอบไปมองอีกฝ่ายที่โรงประมูลอยู่บ่อยครั้ง จึงมักจะออดอ้อนขอให้นางปลอมตัวแสร้งพักผ่อนอยู่ในเรือนแทน