บทที่ 2 วาสนานี้ข้ามอบให้เจ้า (1/5)

2

วาสนานี้ข้ามอบให้เจ้า

หลังจากชินอ๋องได้นำหลักฐานที่เจ้ากรมโยธามามอบให้ไปปรึกษาหารือกับฮ่องเต้ที่มีสีหน้าซีดเผือดคล้ายกับร่างกายไม่ใคร่จะดี ก็ได้รับพระบัญชาให้เขานำกำลังไปล้อมจับขุนนางทุจริต

“เสด็จพี่ พระองค์ให้หมอหลวงมาตรวจพระวรกายหรือยังพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดพระองค์ถึงคล้ายคนไม่สบายเช่นนี้”

“ตรวจแล้ว ไม่พบสิ่งใด คงเป็นเพราะช่วงนี้ข้านอนไม่ค่อยหลับ” ยามอยู่กับน้องชายเพียงคนเดียวฮ่องเต้ไม่ถือพระองค์แม้แต่น้อย

“แต่ร่างกายของพระองค์ดูเหน็ดเหนื่อยกว่าที่ควรจะเป็นนะพ่ะย่ะค่ะ” ช่างคล้ายกับคนโดนวางยา

“เอาเถิด เจ้าไปจัดการเรื่องนั้นให้แล้วเสร็จเถิด แม้จะไม่อาจสาวไปถึงตัวการใหญ่ได้ แต่ทว่าก็สามารถตัดบ่อเงินบ่อทองของพวกนั้นได้” ไม่คิดเลยว่าหลักฐานที่เพียรพยายามหากันสุดท้ายแล้วจะถูกนำมามอบให้ถึงมือน้องชายของพระองค์

“เสด็จพี่ก็ดูแลตนเองด้วย แล้วกระหม่อมจะรีบกลับมา”

“เจ้าก็ระวังตัวด้วย จู่ ๆ หลักฐานส่งมาถึงมือง่ายดายเช่นนี้ใจหนึ่งข้าก็กลัวว่าจะเป็นกลลวง” แม้จะค่อนข้างมั่นใจว่าเจ้ากรมโยธาไม่ได้เป็นคนของไทเฮา แต่ทว่าการระวังตัวไว้ก่อนย่อมเป็นเรื่องดี

“กระหม่อมจะระวังตัวพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ” หม่าเซี่ยอวี้ คารวะพี่ชายคนเดียวก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

‘หวังเพียงเจ้าปลอดภัยกลับมา น้องพี่’ นัยน์ตาของฮ่องเต้หม่นแสงลง ร่างกายที่โรยราลงทุกวันทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้ายิ่ง แต่อย่างไรพระองค์ก็ต้องยืนหยัดเพื่อปกป้องน้องชายให้ถึงที่สุด

ส่วนเรื่องของสตรีใจยักษ์ผู้นั้น พระองค์กับชินอ๋องให้สัญญาต่อกันว่าจะต้องจัดการถอนรากถอนโคนคนพวกนั้นให้สิ้นซาก

ทว่าค่ำคืนก่อนถึงวันเดินทางไปเมืองหลัวตง จู่ ๆ เจ้ากรมโยธาก็ล้มหมอนนอนเสื่อไม่ทราบสาเหตุ ทำให้หลี่ฮูหยิน ร้อนใจสั่งให้คนรีบตามหมอเป็นการด่วน

“ท่านแม่ท่านพ่อเป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ” หลี่เย่หรงที่ได้ยินเสียงวุ่นวายรีบเดินตรงมาหามารดาที่เรือน

“พ่อของเจ้าจู่ ๆ ก็ล้มลงแล้วกระอักเลือดออกมา ตอนนี้หมดสติไปแล้ว เย่หรงแม่ใจคอไม่ดีเลย”

“ท่านแม่แล้วท่านหมอ...”

“แม่ให้คนตามมาแล้ว ท่านหมอกำลังตรวจอยู่ด้านใน”

“ท่านพ่ออาจจะเคร่งเครียดกับการทำงานเกินไปหรือไม่เจ้าคะ”

“อ่ะ! ท่านหมอออกมาแล้ว” หลี่ฮูหยินกล่าวก่อนจะรีบเข้าไปสอบถามจากท่านหมอ

‘ท่านพ่ออดทนอีกนิดนะเจ้าคะ’ คุณหนูหลี่คิด

“ท่านหมอเจ้าคะ สามีข้าเป็นเช่นไรบ้าง”