บทที่ 1 ความทุกข์ระทมในอดีต (4/4)

สามพ่อแม่ลูกมองหน้ากัน ยามนี้ทั้งสามคนจะต้องสามัคคีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เรื่องราวเลวร้ายในครั้งนี้จึงจะผ่านไปได้อย่างราบรื่น

ผ่านไปนานถึงห้าวันนอกจากจะพบบ่าวรับใช้ไร้ที่มาแน่ชัดถึงสามคนแล้ว เจ้ากรมโยธายังได้บัญชีและสมุดลับที่ลูกน้องคนสนิทในกรมโยธาของเขาทำแยกเอาไว้ เพื่อมอบเอาไว้ให้ใครบางคน

“เย่หรง พ่อควรทำอย่างไรต่อไป” หลี่จื่อห่าวไว้ใจลูกน้องคนสนิทของตนมากเพราะทำงานด้วยกันตั้งแต่ที่เขายังเป็นแค่ขุนนางตัวเล็ก ๆ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะหักหลังตนเช่นนี้

“ท่านพ่อควรขอเข้าพบชินอ๋องเป็นการส่วนตัวเจ้าค่ะ แล้วเขาจะพาท่านไปสนทนากับฮ่องเต้” อย่างไรเรื่องนี้ก็ควรยืมมือเขา เนื่องจากฮ่องเต้ไว้ใจน้องชายร่วมบิดามารดาคนนี้ที่สุด

“ได้! พ่อเชื่อวาจาของเจ้า เช่นนั้นพ่อจะรีบไปขอพบชินอ๋องที่ตำหนัก”

“ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะท่านพ่อ เพราะในตำหนักชินอ๋องก็ใช่ว่าจะไว้ใจได้ทุกคน”

“เหตุใดเจ้าถึงรู้เรื่องราวในตำหนักชินอ๋อง” หลี่ฮูหยินเอ่ยถามบุตรสาว

“เรื่องราวในราชสำนักแม้จะไม่มีใครกล่าวถึงแต่ทว่าย่อมไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเรื่องราวความขัดแย้งระหว่างไทเฮาและฮ่องเต้กับชินอ๋องนั้นเป็นเรื่องจริง ดังนั้นข้าจึงคาดเดาได้ไม่ยากว่าเพื่อจับตาดูในจวนของชินอ๋องหรือแม้แต่ตำหนักบูรพาของฮ่องเต้ย่อมมีคนของไทเฮาอยู่”

“นี่เจ้าจะบอกว่าเขาทำงานให้...” หลี่ฮูหยินเอ่ยเสียงดังด้วยความตกใจ

“ท่านแม่อย่าได้เสียงดังไปสิเจ้าคะ กำแพงมีหู พูดจาต้องระวัง”

“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าพ่อควรไปที่ใด จึงจะได้พบเจอท่านอ๋องด้วยตัวเอง”

“โรงประมูลเฉียนเหลยเจ้าค่ะ” ที่นั่นทุกคนล้วนเป็นคนของเขา ดังนั้นน่าจะปลอดภัยที่สุดหากท่านพ่อจะไปเอ่ยเรื่องสำคัญ

“ได้ พ่อเชื่อเจ้า”

“ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ”

คล้อยหลังหลี่จื่อห่าวไม่นาน หลี่ฮูหยินก็มองบุตรสาวอย่างครุ่นคิดก่อนจะทอดถอนใจออกมา

“ท่านแม่อย่าได้กังวลเลยเจ้าค่ะ ตราบใดที่เรารักใคร่กลมเกลียวกันเช่นนี้ย่อมไม่มีใครสามารถทำร้ายเราได้”

“แม่ก็หวังว่าเราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้อย่างปลอดภัย” ตนกับสามีหรือก็อายุมากแล้ว ห่วงก็แต่เพียงบุตรสาว หากตระกูลหลี่ไม่อาจหลีกหนีเรื่องนี้พ้น บุตรสาวที่ยังไม่ออกเรือนย่อมได้รับโทษไปด้วย แม้แต่ตระกูลจินก็อาจจะถูกดึงมาเกี่ยวข้องด้วย

‘ข้าสัญญาว่าจะทำให้ท่านพ่อท่านแม่ยังอยู่กับข้าเช่นนี้ไปอีกนาน’ หลี่เย่หรงกล่าวพลางนึกขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสนางได้กลับมาช่วยเหลือคนที่รักนางอย่างไร้เงื่อนไข

ชาติก่อนเอาแต่วิ่งไล่ตามบุรุษหวังให้เขาหันมามองเพียงครู่เดียวก็พอใจแล้ว ได้รับโอกาสเกิดใหม่อีกครั้ง นางจะไม่ทำเรื่องเสียเวลาเช่นนั้นอีก

“ท่านแม่ ท่านสอนข้าตรวจบัญชีร้านได้หรือไม่”

“หืม…เจ้ากินสิ่งใดผิดสำแดงมาหรือไม่ มิใช่เคยบอกว่าไม่ชอบ”

“อีกไม่นานข้าก็จะต้องเข้าพิธีปักปิ่นแล้ว ข้าตระหนักได้แล้วว่าอย่างไรเงินทองก็สำคัญที่สุด หากไม่มีเงินข้าจะหาซื้อของล้ำค่าที่ตนชอบได้อย่างไร”

“สุดท้ายไม่พ้นอยากใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย แต่ก็เอาเถิดถือเป็นเรื่องดีที่อยากหาเงินใช้จ่ายเอง”