บทที่ 3 รองเจ้ากรมพิธีการ (1/4)

3

รองเจ้ากรมพิธีการ

สตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้าแต่งกายสะอาดสะอ้าน อาภรณ์ที่สวมใส่เป็นอาภรณ์เนื้อดีเช่นที่สตรีของผู้สูงศักดิ์สวมใส่ แม้ใบหน้าจะซีดเซียวแต่ทว่ายังคงความงดงามและอ่อนหวานของสตรีวัยออกเรือน หานโมลี่ทรุดกายคุกเข่าลงตรงหน้าพลางหลั่งน้ำตาอย่างเงียบงัน ไม่มีเสียงร้องโวยวายคร่ำครวญขอความเมตตา ท่าทางเช่นนี้สามารถละลายความเย็นชาของบุรุษได้ไม่ยาก

“ที่เจ้ามาคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักของเปิ่นหวางหลายวันเจ้าต้องการสิ่งใด”

“หม่อมฉันเพียงอยากขอความเมตตาจากพระองค์ ขอให้พระองค์รับหม่อมฉันเข้ามารับใช้ในตำหนักได้หรือไม่เพคะ” เดิมทีนางพึงใจและเฝ้ามองชินอ๋องมานานหวังเพียงวันหนึ่งจะได้ปรากฏกายตรงหน้าเขา ไม่คิดเลยว่าจะต้องแลกมาด้วยชีวิตของบิดามักมากและมารดาโง่เขลาที่ไม่กล้าแม้แต่จะปีนป่ายตำแหน่งฮูหยินเอก

“เจ้าบอกเปิ่นหวางได้หรือไม่ ว่าเหตุใดเปิ่นหวางต้องรับเจ้าเข้ามารับใช้ในตำหนักด้วย” กล่าวจบเขายิ้มเย็นชา สายตาที่ทอดมองสตรีตรงหน้าฉายแววรังเกียจชัดเจน

“ยามนี้หม่อมฉันไม่เหลือใครแล้วเพคะ ท่านพ่อก็สิ้นชีพหลังจากรับธนูดอกนั้น ส่วนมารดาเมื่อทราบข่าวก็เสียใจจนตายที่หน้าประตูจวน”

“ในจวนของเจ้ายังมีฮูหยินเอกอยู่มิใช่หรือ เปิ่นหวางคิดว่านางคงสามารถหาคู่ครองที่ดีให้เจ้าออกเรือนได้”

“ที่ผ่านมาท่านแม่ใหญ่โกรธแค้นที่มารดาของหม่อมฉันได้รับความโปรดปรานจากบิดาทำให้ชีวิตยามอยู่ในจวนของหม่อมฉันและมารดาไม่ใคร่สุขสบายนัก ทว่าตอนนี้ไร้บิดามารดา หม่อมฉันมิอยากจะคาดคิดเลยเพคะว่าต่อจากนี้ชีวิตของหม่อมฉันจะเป็นเช่นไร” กล่าวจบน้ำตาที่เหือดแห้งไปก็เริ่มไหลรินอีกครั้ง ท่าทางราวดอกสาลี่ต้องฝนทำให้ชินอ๋องนึกชิงชัง

อันใดคือฮูหยินใหญ่ชิงชังฮูหยินรองที่ได้รับความโปรดปรานจากสามี แต่ฮูหยินรองและบุตรสาวกลับมีชีวิตที่ลำบาก ช่างขัดแย้งยิ่งนัก

“ด้วยเหตุนี้เจ้าจึงคิดกล่าวอ้างว่าบิดาเจ้ามีบุญคุณช่วยชีวิตเปิ่นหวางเพื่อให้เปิ่นหวางรับเจ้าเข้าตำหนักใช่หรือไม่”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ เพียงขอความเมตตาจากพระองค์ให้ช่วยเหลือ”

“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าบิดาของเจ้าทำเรื่องใดลงไปบ้าง”