บทที่ 2 วาสนานี้ข้ามอบให้เจ้า (5/5)

“เจ้าค่ะ” สตรีทั้งสองสวมกอดเจ้ากรมโยธาตอบ และโอบกอดกันไว้แน่นคล้ายไม่ยอมให้สิ่งใดหรือใครมาทำลายได้

และแล้วก็ถึงวันที่หลี่จื่อห่าวจะเข้าวังเพื่อขอพระราชทานลงโทษที่ละเลยหน้าที่ไม่อาจร่วมเดินทางไปกับชินอ๋องได้

“ไม่รู้ว่าฮ่องเต้จะกริ้วบิดาของเจ้าหรือไม่” หลี่ฮูหยินเดินไปมาไม่หยุดคล้ายกังวลยิ่งนัก

“ข้าเชื่อเจ้าค่ะ ว่าทุกอย่างต้องผ่านพ้นไปได้”

“แม่ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

“ท่านแม่พอจะทราบหรือไม่ว่าชินอ๋องที่หมดสติไปฟื้นขึ้นหรือยัง” แม้ว่าทางราชสำนักจะพยายามปกปิดแต่ทว่าเรื่องนี้กลับโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง

“แม่ไม่ทราบเรื่องนี้เช่นกัน แต่นี่ก็ผ่านไปหลายวันแล้วคงฟื้นขึ้นแล้วกระมัง แค่ล้มหัวกระแทกไม่น่าจะหมดสตินาน” วาจาของมารดาทำให้นางนิ่งคิด

การเปลี่ยนแปลงของนางคล้ายจะไม่ได้ส่งผลต่อชะตาชีวิตผู้อื่น เรื่องที่ควรเกิดขึ้นกับบิดาของนางก็ยังคงเกิดขึ้นอยู่ แม้จะแตกต่างตรงที่หานกั๋วชิ่งเป็นขุนนางทุจริตจริง แต่ทว่าอีกฝ่ายก็ถือว่ามีความดีความชอบที่ช่วยชีวิตชินอ๋อง ย่อมสามารถรับบุตรสาวของอีกฝ่ายเข้าตำหนักเพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ แม้รองเจ้ากรมโยธาหานผู้นั้นจะมีบุตรสาวหลายคนก็ตาม

‘หวังว่าเจ้าจะสามารถผลักตนเองเข้าสู่อ้อมอกท่านอ๋องแทนพี่น้องของเจ้าได้’ หลี่เย่หรงคิดพลางนึกถึงสตรีอ่อนหวานที่แท้จริงแล้วเป็นเพียงนางจิ้งจอกที่คอยยุแยงนางและเฉวียนซูลี่ให้โกรธแค้นกัน ส่วนตนเองก็ทำหน้าที่ชายารองที่แสนดีมีเมตตา

‘วาสนานี้ข้ามอบให้เจ้า หานโมลี่’ คนทั้งสองต้องขอบคุณนางให้มากที่ช่วยสานวาสนาให้ได้พบกันเร็วถึงเพียงนี้ จะได้ไม่ต้องเสียเวลารับสตรีโง่เขลาเช่นเฉวียนซูลี่มาเป็นชายาเอก

ด้านชินอ๋องที่ลืมตาขึ้นหลังจากศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนจนหมดสติไปนานถึงห้าวัน นัยน์ตาคมดุกวาดมองไปทั่วห้อง

“ท่านอ๋อง! พระองค์ฟื้นแล้ว ขอบคุณฟ้าดิน” ขันทีอาวุโสที่รับใช้ข้างกายตั้งแต่เขาจำความได้บอก

“ซุนกงกงหรือ?” มิใช่ควรตายไปแล้วหรือ

“พ่ะย่ะค่ะเป็นกระหม่อมเอง พวกเจ้ารีบส่งคนไปทูลรายงานฮ่องเต้และไทเฮาเร็วเข้า”

“ฮ่องเต้ ไทเฮาหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ ทั้งสองพระองค์ห่วงใยท่านอ๋องมาก รับสั่งไว้ว่าเมื่อใดที่พระองค์ฟื้นคืนให้รีบแจ้งข่าวโดยด่วน”