บทที่ 1 ความทุกข์ระทมในอดีต (3/4)

“ได้เจอพวกท่านข้าดีใจยิ่ง” หลังสิ้นบิดามารดา ชีวิตนางก็คล้ายจะสูญสิ้นตามนอกจากจะไม่ได้ทวงความยุติธรรมให้บิดาแล้ว ทรัพย์สมบัติยังถูกยึด เนื่องจากไม่เคยสนใจเรื่องในจวนจึงไม่รู้ว่าเงินทองของตระกูลหลี่มีมากมายเท่าใด เครื่องประดับล้ำค่าที่นางเคยมีก็ถูกใช้เป็นของกำนัลยามต้องขอความช่วยเหลือซึ่งแน่นอนว่ามันย่อมมีวันหมดไป สุดท้ายการได้เข้าใกล้บุรุษที่นางพึงใจกลับทำให้นางไม่หลงเหลือสิ่งใดเลย แม้แต่ชีวิต

“ดีใจถึงเพียงนั้นเชียว” หลี่ฮูหยินรู้สึกงุนงง

“พ่อก็ดีใจที่ได้เจอเจ้า ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง อยากได้สิ่งใดหรือไม่ พ่อจะหามาให้เจ้า” เนื่องจากตนเป็นเจ้ากรมโยธามักจะต้องเดินทางไปต่างเมืองอยู่บ่อยครั้ง ทำให้บุตรสาวคนเดียวของเขาได้มีของหายากและล้ำค่าอยู่ในครอบครองไม่น้อย

“ข้าอยากให้ท่านพ่อกับท่านแม่เลี้ยงข้าไปชั่วชีวิตเจ้าค่ะ” นางจะไม่ออกเรือน จะอยู่กับบิดามารดาหวงแหนช่วงเวลาที่ล้ำค่าเช่นนี้เอาไว้ให้นานที่สุด

“หากเจ้าไม่อยากออกเรือนพ่อย่อมไม่คัดค้าน” นายท่านของจวนกล่าวกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ได้อย่างไรกันเจ้าคะ เป็นสตรีก็ต้องออกเรือน ประเดี๋ยวคนก็เอาไปเล่าลือเสียหาย”

“หากลูกไม่อยากออกเรือนเจ้าก็อย่าบังคับเลย มาเถิดเย่หรง มารับสำรับกับพ่อและแม่เจ้า” หลี่จื่อห่าวประคองบุตรสาวให้ลุกขึ้นมานั่งเก้าอี้ข้างกายที่ว่างอยู่

“ท่านก็เป็นเช่นนี้ ชอบตามใจบุตรสาวจนนางแทบจะเมินเฉยต่อคำสั่งสอนของข้าแล้ว” จินเฟยจูบ่นอย่างไม่จริงจังนัก

“เรามีบุตรสาวคนเดียว หากนางไม่อยากออกเรือน ก็ไม่เป็นไร บุตรสาวคนเดียวข้าเลี้ยงได้สบาย”

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ” นางโผกอดบิดาด้วยความรู้สึกรักและคิดถึงอ้อมกอดอบอุ่น แม้จะเป็นเวลาแค่สองปีที่นางต้องทุกข์ระทมในตำหนักอ๋อง แต่ทว่ามันกลับเนิ่นนานเหลือเกินในความรู้สึก

“ข้าจนใจจะต่อว่าพวกท่านพ่อลูกแล้ว” หลี่ฮูหยินยกมือนวดขมับคล้ายจนใจ

“ท่านพ่อในจวนของเรามีผู้คุ้มกันหรือไม่เจ้าคะ” นางผละออกห่างก่อนจะเอ่ยถามบิดา

“ย่อมมี เพื่อความปลอดภัยของพวกเจ้าทั้งสอง จวนตระกูลหลี่จึงต้องมีผู้คุ้มกัน”

“แล้วผู้คุ้มกันเหล่านั้นมาจากที่ใดหรือเจ้าคะ สามารถเชื่อใจได้หรือไม่” สิ้นวาจาของบุตรสาว สองสามีภรรยาหันมองหน้ากันด้วยความสงสัย

“ผู้คุ้มกันเป็นคนที่ท่านตาของเจ้าชุบเลี้ยงเอาไว้ แม้ฝีมือจะไม่เก่งกาจเทียบเท่าองครักษ์หลวงแต่ทว่าก็ไม่อาจดูแคลนได้” เป็นหลี่ฮูหยินที่กล่าวขึ้น

“เช่นนั้นท่านแม่คิดว่าบ่าวรับใช้ในจวนของเราไว้ใจได้มากน้อยเพียงใด”

“เจ้าอยากบอกเรื่องใดกันแน่ พูดจาให้มันชัดเจนได้หรือไม่”

“ท่านพ่อท่านแม่ ข้าขอให้พวกท่านเชื่อในสิ่งที่ข้าจะบอกสักครั้งนะเจ้าคะ เมื่อทุกอย่างกระจ่างชัดข้าถึงจะบอกที่มาที่ไปของมัน”

“อืม” เจ้ากรมโยธามีสีหน้าเคร่งเครียดในทันที

“อีกสิบวันข้างหน้าสะพานที่เพิ่งสร้างเสร็จที่เมืองหลัวตงจะถูกน้ำป่าพัดพังเสียหายเจ้าค่ะ”

“เจ้าหมายถึงสะพานที่เพิ่งสร้างเสร็จไปเมื่อเดือนก่อน”

“เจ้าค่ะ”