บทที่ 3 รองเจ้ากรมพิธีการ (2/4)

“ไม่นะเพคะ ท่านอ๋องได้โปรดเมตตาหม่อมฉันด้วย หม่อมฉันผิดไปแล้ว” เสียงกรีดร้องของสตรีค่อย ๆ ห่างออกไปพร้อมกับอีกฝ่ายที่หายลับไปจากสายตา

นัยน์ตาคมดุแฝงความเย็นชาที่จ้องมองขันทีอาวุโสที่เคยอยู่ข้างกายมารดา ทำให้ผู้ถูกจ้องมองรู้สึกหวาดหวั่น

“ซุนกงกง จงกลับไปหาเจ้านายที่แท้จริงของเจ้าเสีย”

“ท่านอ๋อง นู๋ไฉ่มีท่านอ๋องเป็นเจ้านายเพียงหนึ่งเดียว หาได้คิดเป็นอื่นไม่”

“เปิ่นหวางเห็นแก่ที่เจ้าเคยรับใช้พระมารดาจึงไม่เอาเรื่องที่ผ่านมา รีบไปเสียก่อนที่เปิ่นหวางจะค้นพบเรื่องที่เจ้าทำลับหลังเปิ่นหวางเจอไปมากกว่านี้”

“ท่านอ๋อง! พระองค์ทรงเข้าใจผิดแล้ว นู๋ไฉ่ภักดีกับท่านอ๋องแต่เพียงผู้เดียวพ่ะย่ะค่ะ”

“ม่อฉางพาซุนกงกงออกไปจากตำหนักข้าเสีย”

“พ่ะย่ะค่ะ” ลูกน้องคนสนิทรีบทำตามรับสั่งในทันที เสียงขอความเมตตาจากขันทีอาวุโสค่อย ๆ ห่างออกไปก่อนจะเงียบหายไปในที่สุด

ซึ่งการขับไล่ขันทีคนสนิทออกจากตำหนักในครั้งนี้ทำให้บรรดาคนที่ถูกส่งเข้ามาเป็นหนอนต่างพากันเก็บหัวเก็บหางแสร้งตายคล้ายกลัวถูกจับได้ ภายหลังชินอ๋องจึงให้คนแสร้งปล่อยข่าวว่าที่ซุนกงกงถูกไล่ออกไปเป็นเพราะรับสาวงามเข้ามาพำนักในตำหนักอ๋องโดยพลการเพื่อไม่ให้เหล่าศัตรูได้ไหวตัวทัน เพราะวาจาของขันทีเฒ่าเพียงคนเดียวจะสู้ข่าวลือที่กระจายอยู่ภายในตำหนักได้อย่างไร

“ม่อฉิน ทางตระกูลหลี่เป็นเช่นไรบ้าง”

“ยามนี้ท่านเจ้ากรมโยธาหายดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้กำลังเข้าเฝ้าฮ่องเต้พร้อมขุนนางคนอื่น”

“เย่หรง...คุณหนูหลี่เล่า นางเป็นเช่นไรบ้าง”

“ในช่วงหลายวันมานี้คุณหนูหลี่คอยดูแลบิดาที่ถูกวางยาพิษจึงเหน็ดเหนื่อยอยู่ไม่น้อยพ่ะย่ะค่ะ” ก่อนหน้านี้เป็นเพราะต้องการสืบหาตัวคนวางยาพิษเจ้ากรมโยธาหลี่ เขาจึงสั่งให้คนเฝ้าจับตามองเอาไว้

“เรื่องคนวางยาพิษเจ้ากรมโยธาหลี่ไม่ต้องสืบหาแล้ว เจ้ารีบส่งคนไปแจ้งฮ่องเต้ หากเป็นเรื่องของเจ้ากรมโยธาหลี่จื่อห่าว อย่าเพิ่งตอบรับหรืออนุญาตให้แบ่งรับแบ่งสู้เอาไว้ก่อน”

“พ่ะย่ะค่ะ” ม่อฉินรับคำก่อนจะรีบไปทำตามคำสั่ง

“ดูเหมือนจะไม่ได้มีเพียงข้าสินะ ที่ได้รับโอกาสแก้ไข” หม่าเซี่ยอวี้กล่าว นัยน์ตาคมดุแฝงความเย็นชาเมื่อครู่หม่นแสงลงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นล้ำลึกยากจะหยั่งถึง

เรื่องราวที่คุณหนูใหญ่หานบุตรสาวคนงามของรองเจ้ากรมโยธาหานผู้สิ้นชีพถูกคนของตำหนักอ๋องพาตัวมาโยนทิ้งไว้หน้าประตูจวนตระกูลหานถูกเล่าลือไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว