ตอนที่ 2 เจียงชิงหว่าน

สาวใช้หยิบหมอนหนุนหลังให้หญิงสาวเอนหลังพิงหัวเตียง ชิงหว่านซึบซับการถูกเอาใจใส่พลางคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา

ชาติก่อนเป็นคณิกาอันดับหนึ่งของเมืองหลวงที่ผู้คนรู้จักในนามไป๋ลู่ ชื่อเดิมของนางคือชิงหว่าน เจ้าของร่างนี้ก็ชื่อเดียวกัน นางพบชิ่งหว่านที่แดนปรโลก หลังจากดวงวิญญาณของนางหลุดออกจากร่างของคณิกาไป๋ลู่ไปแล้ว หลุดพ้นจากความทรมานเพียงพริบตาก็มาสู่แดนปรโลก ดอกปี่อั้นสีแดงเลือดแบ่งบานต้อนรับวิญญาณทั้งหลาย นางเพียงถอนหายใจเบาๆ สำนึกผิดในสิ่งที่ตนเองทำไว้ เพียงเพื่อช่วยให้บุรุษผู้หนึ่งสมปรารถนา นางจึงยอมทำทุกสิ่งแม้ต้องใช้ร่างกายก็ตาม แม้นางคือหญิงคณิกาแต่หัวใจเพรียกหารักแท้ แต่สุดท้ายเขากลับส่งนางไปบำเรอกามขุนนางโฉดทรมานนางจนสิ้นใจ ซ้ำยังเอาศพไปทิ้งในป่าราวกับเป็นสัตว์ชั้นต่ำตัวหนึ่ง

นางทำผิดต่อผู้คนมากมาย แม้กระทั่งบุรุษที่ชื่อซ่งอวี้หาน แต่เขากลับเป็นคนที่ยอมสละเสื้อคลุมกันฝนคลุมร่างให้นาง ในชีวิตนางได้พบคนที่ดีก็เมื่อลมหายใจสุดท้ายมาเยือน

เพียงพริบตานางมาสู่แดนปรโลก ระหว่างที่จะไปนสะพานไน่เหอ ว่ากันว่าใต้สะพานจะเป็นแม่น้ำสีเลือดที่เต็มไปด้วยสัตว์พิษร้ายมากมาย คนชั่วอย่างนางคงถูกโยนลงแม่น้ำอย่างแน่นอน ทว่านางกลับพบร่างเล็กๆ นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ริมทางเดิน ไม่รู้เหตุใดนางจึงเข้าไปหาแล้วนั่งลงข้างๆ

“เด็กดีอย่าร้องไห้ไปเลย”

เด็กสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตางดงามเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา

“พี่สาว...ข้ากลัว”

“ข้าก็กลัว เจ้าไปพร้อมข้าดีหรือไม่”

เด็กสาวชะเง้อมองไปยังสะพานไน่เหอแล้วก็ขดตัวแน่นขึ้น

“ข้าต้องถูกจับโยนลงแม่น้ำเลือดอย่างแน่นอน”

“เจ้าอายุน้อยเพียงนี้ ทำผิดเรื่องใดกัน”

“ข้า...ข้าฆ่าตัวตาย” เด็กสาวร้องไห้อีกครั้ง “ข้าถูกคนชั่วจับตัวไป พวกมันกักขังข้าไว้ถึงเจ็ดวัน ข้าหลบหนีออกมาพร้อมกับสตรีผู้อื่นจนกลับมาถึงบ้านได้ แต่...แต่พอคู่หมั้นรู้ข่าว เขาก็ยกเลิกการหมั้นหมาย ผู้คนที่รู้เรื่องต่างนินทาว่าร้าย ข้าอับอายเหลือเกินที่ทำให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องเสียใจ ข้าจึง...กระโดดสระน้ำฆ่าตัวตาย”

“เด็กดี เจ้าไม่ได้ทำผิด เจ้าแค่คิดสั้นเท่านั้น” นางโอบไหล่เด็กหญิงอย่างปลอบโยน

“แต่คนฆ่าตัวตายเป็นบาปหนัก ข้ากลัว” นางพยายามกลั้นสะอื้น “ความจริงตอนนั้นข้ารู้สึกตัวแล้ว พยายามจะขึ้นจากน้ำ แต่ไม่สำเร็จ ข้าหมดแรงไปเสียก่อน...จึงได้ตายสมใจจริงๆ”

“วิญญาณเจ้าเพิ่งออกจากร่าง....เจ้าลองกลับไปดูร่างของตนดีหรือไม่ ข้าจำได้ว่ามีคนพูดว่า วิญญาณจะวนเวียนอยู่ในโลกมนุษย์เจ็ดวัน นี่อาจยังไม่สาย เจ้าลองกลับไปดูดีหรือไม่”

“ข้า...ข้ากลัว...” เด็กหญิงยกมือขึ้นปาดน้ำตา “คนพวกนั้น...พูดว่าข้าไม่บริสุทธิ์...ข้าจะใช้ชีวิตได้อย่างไร...”

โทษนางไม่ได้ อายุน้อยเพียงนี้คงไม่เคยเจอเรื่องเลวร้ายย่อมต้องหวาดกลัวเป็นธรรมดา ผิดกับนางที่กร้านโลกอยู่ในหอคณิกาตั้งแต่สิบขวบ จนอายุยี่สิบสี่ ผู้อื่นออกจากหอนางโลมไปแล้วแต่นางยังคงอยู่เพียงเพราะ...ทำเพื่อเอาใจชายผู้หนึ่ง นางใช้ฐานะหญิงคณิกาของนางเพื่อให้นางสืบข่าวต่างๆ และคอยช่วยเหลือเขา จนถึงบัดนนี้คนผู้นั้นได้เป็นองค์รัชทายาทแล้ว