บทที่ 9

ฉันจับจ้องสีหน้าของกู้จือโม่ มองดูความรังเกียจที่ผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วบนใบหน้าของเขาหลังจากที่ฉันพูดจบ เหมือนกับทุกครั้ง

เห็นไหม นี่แหละผู้ชาย

จริง ๆ ก็ไม่แปลกหรอก คนที่รักนายมาเนิ่นนาน ตื๊อนายชนิดแทบจะไม่เหลือศักดิ์ศรี แล้วจู่ ๆ มาบอกว่าไม่ได้รักนายแล้ว ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน

เพราะแบบนี้ เขาถึงได้ยอมรับการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของฉันไม่ได้ แล้วก็แสดงความรังเกียจออกมาตอนที่ฉันเพิ่งถามเขาว่า “นายเป็นใครสำหรับฉัน”

ทั้งที่มันเป็นแค่การลองใจเล็กน้อยเท่านั้น

ฉันยิ้มออกมาเบา ๆ พลางถอยหลังไปสองก้าว “เห็นไหม นายตอบไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?”

“ที่ฉันบอกว่าฉันไม่ชอบนายแล้ว มันเป็นเรื่องจริง ทุกสิ่งที่ฉันทำช่วงนี้ไม่ใช่เพราะฉันเล่นตัว”

“กู้จือโม่” ฉันเรียกชื่อเขาอย่างจริงจัง “เชื่อฉันเถอะ ฉันจะไม่ตามตื๊อนายอีกแล้ว”

“อีกแค่ห้าวัน อีกแค่ห้าวันเราก็จะจบการศึกษาแล้ว หลังจากจบการศึกษา เราจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป”

“เมืองนี้มันเล็กมาก เล็กจนถ้าเราตั้งใจหลีกเลี่ยงกัน เราก็จะไม่เจอกันอีกได้จริง ๆ”

พูดจบ ฉันก็ไม่ได้มองเขาอีก และหันหลังกลับ

“เธอไม่ชอบฉันแล้ว งั้นเธอชอบใครล่ะ?”

ฉันเดินไปได้สองก้าว กู้จือโม่ก็คว้าข้อมือฉันไว้แน่น ดึงฉันหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา

เขาจับไหล่ฉันไว้แน่น แล้วมองฉันด้วยความโกรธ “เธอชอบลั่วอี้ฝานใช่ไหม?”

กู้จือโม่หัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน น้ำเสียงดูถูกเหยียดหยาม “ได้ยินว่าเช้านี้ตระกูลลั่วส่งโครงการให้ตระกูลเฉียว”

พูดจบ กู้จือโม่ก็ปล่อยมือจากฉัน หันหลังจากไปอย่างเย็นชา “เฉียวซิงลั่ว เธอและคนในครอบครัวเธอนี่น่าสนใจดีนะ”

“ขายให้ตระกูลกู้ไม่ได้ ก็หันไปขายให้ตระกูลลั่วแทนสินะ?”

ฝนตกหนักขึ้นมาทันที เสียงฝนกระทบร่มดังเปาะแปะไปทั่ว

ในหูฉันมีแต่คำพูดของกู้จือโม่ที่ว่า “ขายให้ตระกูลกู้ไม่ได้ ก็ขายให้ตระกูลลั่วแทน” เท่านั้น

เฉียวเจี้ยนกั๋วทำอะไรลงไปอีก?

“ลั่วลั่ว เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

หลังจากที่เฉิงเฉิงมองดูจนกระทั่งกู้จือโม่จากไป เธอจึงกางร่มวิ่งมาหาฉัน

ฉันขยับริมฝีปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

สิ่งที่ฉันคิดถึงตลอดก็คือจะทำอย่างไรให้เส้นทางของฉันและกู้จือโม่แยกจากกัน จะทำอย่างไรไม่ให้ตัวเองต้องกลายเป็นเครื่องมือของตระกูลกู้ แต่ฉันกลับลืมไปว่า ถึงแม้ฉันจะสามารถแยกทางกับกู้จือโม่ได้ และไม่ชอบเขาได้

แต่สำหรับเฉียวเจี้ยนกั๋วแล้ว ฉันชอบใครนั้นไม่สำคัญเลย

ที่เขาสนับสนุนและช่วยเหลือฉันตอนที่ฉันชอบกู้จือโม่ เป็นเพราะกู้จือโม่เป็นลูกคนรวย ความชอบของฉันเป็นเหมือนกุญแจสำคัญที่จะไขประตูบานใหญ่นั้นได้ การที่ฉันชอบเขาจะช่วยลดปัญหาที่ไม่จำเป็นไปได้มาก แต่ถ้าฉันไม่ชอบเขา ในตอนที่ฉันยังไม่มีความสามารถ เขาก็สามารถควบคุมฉันได้อย่างง่ายดาย

ตระกูลกู้ไม่เห็นค่าในตัวฉันก็ไม่เป็นไร ยังมีตระกูลอื่น ๆ อีก เช่น ตระกูลฟาง ตระกูลหลิน ตระกูลหวัง

ตราบใดที่ฉันยังเป็นลูกสาวของเฉียวเจี้ยนกั๋ว และเป็นเฉียวซิงลั่ว เขาสามารถใช้ฉันแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ได้

หนาว

ความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านมาจากก้นบึ้งของหัวใจทำให้ฉันตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อเฉิงเฉิงเห็นฉันตัวสั่น เธอรีบโอบฉันเข้าไปในบ้าน “ไม่เป็นไร ลั่วลั่วไม่เป็นไร แค่ผู้ชายคนเดียวเองไม่ใช่เหรอ? ไม่เอาเขาแล้ว ก็ยังมีคนอื่นอีก”

“พรุ่งนี้ฉันจะแนะนำหนุ่มหล่อสิบคนให้เธอ เธอชอบใคร เราก็ไปเล่นกับคนนั้น”

“อืม” หลังจากเข้าไปในบ้าน ในที่สุดฉันก็มีสติขึ้นมาบ้างแล้ว จึงยิ้มให้เฉิงเฉิง

เหลือบมองกระดาษข้อสอบที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ฉันไม่มีอารมณ์ทำมันต่อแล้ว

“ฉันรู้สึกหนาวนิดหน่อย อยากไปอาบน้ำอุ่นสักหน่อย”

จริง ๆ แล้วตัวฉันไม่ได้เปียกเลย แต่กลับรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว

เฉิงเฉิงสัมผัสมือฉันแล้วรีบผลักฉันขึ้นบันได “เธอตัวเย็นมาก เร็วเข้า รีบไปอาบน้ำ อีกไม่กี่วันก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว อย่าให้ร่างกายมีปัญหาอะไรเชียว”

ขณะผลักฉัน เฉิงเฉิงตะโกนไปที่ห้องครัว “ป้าคะ ช่วยต้มซุปแก้หนาวให้ลั่วลั่วหน่อย เธอตัวเย็นมากเลย”