บทที่ 8

กู้จือโม่มาหาฉัน? ยังหาบ้านของเฉิงเฉิงเจอด้วยเหรอ?

ฉันรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง เขารังเกียจฉันขนาดนั้น จะมาหาฉันทำไม?

เมื่อคืนฉันไม่มีเงินติดตัวแม้แต่แดงเดียว ไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน พ่อของฉันยังไม่คิดจะมาตามหาฉันเลย

เขาคงมาหาฉันเพื่อให้ไปขอโทษเฉินเยวี่ยล่ะสิ

พอนึกถึงท่าทางที่เขาให้ฉันไปขอโทษเฉินเยวี่ยเมื่อคืน ฉันก็ยิ้มออกมา หยิบปากกาและข้อสอบขึ้นมาใหม่ “เขาอยากเจอฉัน ฉันก็ต้องให้เจอด้วยเหรอ? ถ้าเขาอยากรอ ก็ให้เขารอไปสิ”

คะแนนสอบจำลองก่อนปิดเทอมยังต่ำกว่าที่ฉันคาดไว้ตั้งสองคะแนน สองคะแนนในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยสามารถแซงคนไปได้ตั้งเท่าไหร่? ทำไมฉันต้องเสียเวลาไปกับคนที่ไม่สำคัญด้วย?

ฉันตั้งใจทำข้อสอบ แต่กลับเป็นเฉิงเฉิงที่นั่งไม่ติดแทน

เธอแอบมองฉันบ้าง ลุกขึ้นดื่มน้ำหรือไปเข้าห้องน้ำบ้าง

โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นไม่หยุด เฉิงเฉิงปิดเสียงอีกครั้ง แต่ในที่สุดก็ทนไม่ไหว หยิบปากกาและกระดาษข้อสอบของฉันไป “ที่รัก เธอไม่ต้องเขียนแล้ว บอกฉันทีว่าเธอคิดยังไงกันแน่?”

หลังจากจ้องมองกระดาษข้อสอบมาหลายชั่วโมง ดวงตาของฉันก็รู้สึกแสบและล้า เฉิงเฉิงหยิบปากกาและกระดาษข้อสอบไป ฉันจึงได้พักสายตา “คิดยังไงเรื่องอะไรเหรอ?”

ฉันหลับตาแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็ยังรู้สึกแห้งอยู่ดี

“เรื่องกู้จือโม่ไง” เฉิงเฉิงขยับเข้ามาใกล้ฉัน บังคับให้ฉันหันหน้าไปทางเขา “เธอจะยอมแพ้จริง ๆ เหรอ?”

“ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเธอขาดเขาไม่ได้”

ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนขาดเขาไม่ได้

ฉันทวนประโยคนี้ในใจอย่างเงียบ ๆ ทันใดนั้นก็มีความรู้สึกเจ็บปวดแล่นขึ้นมาในอก

ใช่แล้ว ฉันเคยขาดเขาไม่ได้จริง ๆ

แต่เฉิงเฉิง ถ้ามีคนทำร้ายเธอซ้ำ ๆ ต่อให้เธอรักเขามากแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ต้องปล่อยเขาไป

ฉันเคยผ่านการไล่ตามแบบนักพนันมาแล้วครั้งหนึ่ง ความรู้สึกนั้นมันเหนื่อยเกินไป

เหนื่อยมากจริง ๆ

ฉันไม่อยากจะสัมผัสความรู้สึกอ่อนแอที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายแบบนั้นอีกแล้ว

“จู่ ๆ ก็นึกออกแล้ว” ฉันมองตาเฉิงเฉิง “ก็เหมือนกับไอดอลที่เธอคลั่งไคล้เมื่อก่อนไง ไม่ใช่ว่าจู่ ๆ เธอก็เลิกคลั่งไคล้เขาไปแล้วเหรอ?”

เฉิงเฉิงแย้งว่า “ฉันแค่เจอเรื่องที่สำคัญกว่าที่ต้องทำต่างหาก”

“ฉันก็เหมือนกัน” ฉันยิ้มและยกมือขึ้นจัดผมข้างหูของเฉิงเฉิง “เฉิงเฉิง ฉันชอบการออกแบบเสื้อผ้า ฉันชอบความมั่นใจและความสดใสของผู้หญิงทุกคนที่ได้สวมใส่เสื้อผ้าที่เหมาะกับตัวเอง”

“ฉันยังอยากทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พอจะทำได้ เพื่อช่วยเหลือคนที่ต้องการความช่วยเหลือ”

“เรื่องคนรัก…” ฉันหยุดไปครู่หนึ่ง “เรื่องคนรักมันทำให้เราเหนื่อยมาก ฉันอยากเป็นตัวของตัวเอง”

หลังจากที่ฉันพูดจบ เฉิงเฉิงก็กอดฉันทันทีและพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดว่า “ได้ งั้นฉันหวังว่าลั่วลั่วจะเป็นตัวเองที่ดีที่สุดในชีวิตนี้”

“แน่นอน”

ฉันยิ้มและกอดเฉิงเฉิงตอบ

ในขณะที่ฉันกำลังจะบอกให้เธอทำโจทย์ต่อ คนรับใช้ที่บ้านของพวกเธอก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบและพูดว่า “คุณหนูคะ คุณชายจากตระกูลกู้กำลังปีนรั้วเข้ามาค่ะ”

“อะไรนะ?” เฉิงเฉิงปล่อยมือจากฉัน เบิกตากว้างมองออกไปข้างนอก “กู้จือโม่กำลังปีนรั้วบ้านของเราเหรอ?”

“ใช่ค่ะ คุณหนู”

เฉิงเฉิงตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนทันที พลางถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะออกไปข้างนอก “ลั่วลั่ว เธอรออยู่ที่นี่นะ ฉันจะไปไล่เขาออกไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

“ฉันไปเอง” ฉันจับเฉิงเฉิงไว้ มองออกไปข้างนอก เห็นเด็กหนุ่มสวมเสื้อยืดสีขาว กำลังปีนขึ้นไปบนกำแพงอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางสายฝนโปรยปราย

ในวินาทีที่ฉันมองออกไป เขาก็เห็นฉันพอดี สายตาของเราทั้งสองสบประสานกัน