บทที่ 7

เสียงของลั่วอี้ฝานดังขึ้นอย่างร่าเริงและเย้าแหย่ ฉันไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะหันกลับไป

ฉันไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับกู้จือโม่ และยิ่งไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาเลย

เขาเดินมาข้าง ๆ ฉัน กอดอกมองฉันอย่างไม่ปิดบัง ลูบคางแล้วพูดต่อ “เธอแตกต่างจากข่าวลือมากนะ ทุกคนบอกว่าเธอตามจีบกู้จือโม่ชนิดไม่ยอมปล่อย ทำไมเมื่อกี้ดูเหมือนรีบตีตัวออกห่างจากเขาล่ะ?”

พูดจบ ลั่วอี้ฝานก็เข้ามาใกล้ฉันทันที ลมหายใจของเขาพ่นลงบนแก้มฉัน “แผนใหม่เหรอ? ใช้กลยุทธ์แสร้งปล่อยเพื่อจับรึยังไง?”

ฉันเกลียดการเข้าใกล้ของคนแปลกหน้า จึงพยายามจะหลบตามสัญชาตญาณ แต่ก่อนที่ฉันจะขยับได้ ไหล่ของฉันก็ถูกมือใหญ่อันอบอุ่นจับไว้

มีคนมาดึงฉันจากด้านหลัง ทำให้ฉันล้มเข้าไปในอ้อมกอดที่คุ้นเคย มีกลิ่นหอมของไม้สนซีดาร์

“อยู่ให้ห่างจากเธอซะ!” เสียงของกู้จือโม่เต็มไปด้วยความเย็นชา

ฉันเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว เห็นริมฝีปากบางของเขาที่เม้มเข้าหากัน และความหงุดหงิดแสดงออกผ่านทางดวงตาและคิ้วของเขา

ฉันไม่รู้ว่าเขาหงุดหงิดอะไร

แต่การที่เขาโอบกอดฉันไว้แนบชิดแบบนี้ ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

“ปล่อยฉันนะ” ฉันดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของเขา ถอยหลังไปสองก้าวเพื่อรักษาระยะห่างระหว่างเรา

ดูเหมือนกู้จือโม่จะไม่คิดว่าฉันจะถอยหลัง เขาจ้องมองฉันสองสามวินาที กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เฉินเยวี่ยก็เดินเข้ามาดึงแขนเขาไว้ “อาโม่ ทำไมนายซื้อน้ำนานจัง”

หลังจากพูดจบ เฉินเยวี่ยก็ทำเหมือนเพิ่งเห็นฉัน “อ้าว ซิงลั่ว เธอก็อยู่นี่ด้วยเหรอ?”

ฉันมองเธอแล้วตอบ “อืม”

“เธอแอบตามอาโม่มาเหรอ?” เฉินเยวี่ยมองไปมาระหว่างฉันกับกู้จือโม่ แล้วเอื้อมมือไปดึงแขนกู้จือโม่ พูดด้วยเสียงสดใสและน่ารัก “อาโม่ ดึกแล้ว อย่าไปถือสาเรื่องที่ซิงลั่วตามนายมาเลย เธอเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียวมันจะอันตรายนะ”

คำพูดของเฉินเยวี่ยดูเสแสร้ง ฉันกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วลั่วอี้ฝานก็ทำหน้าเย็นชาพูดขึ้นว่า “คุณหนู คุณรู้ไหมว่าการใส่ร้ายคนอื่นต้องรับผิดชอบทางกฎหมายนะ?”

ปกติแล้ว ลั่วอี้ฝานดูเป็นคนอ่อนโยนและมีน้ำใจ แต่จริง ๆ แล้วเขาเย็นชาและไร้หัวใจ เมื่อเขาถอดหน้ากากที่แสร้งแกล้งทำเป็นคนดีออกไปแล้ว เขากลับดูน่ากลัวและโหดเหี้ยม

เหมือนเสือชีตาห์ในทุ่งหญ้า ที่เมื่อครู่นี้ยังนอนอาบแดดอย่างเกียจคร้าน แต่พริบตาเดียวก็อ้าปากงับคอเหยื่อได้แล้ว

เฉินเยวี่ยตกใจกลัว จึงซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของกู้จือโม่ พร้อมกับพูดทั้งน้ำตาว่า “อาโม่ ฉันไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร”

กู้จือโม่ไม่ได้ผลักเฉินเยวี่ยออก แต่กลับโอบกอดเธอไว้ ซึ่งแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขากำลังปกป้องเธอ

เขามองมาที่ฉัน ดวงตาของเขาเย็นชากว่าเมื่อครู่นี้เสียอีก “ขอโทษ”

แม้จะเห็นความลำเอียงของกู้จือโม่มาหลายครั้งแล้ว แต่เมื่อเห็นอีกครั้ง ก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี

เขารู้อยู่เต็มอกว่าที่ฉันมาที่นี่เพราะงานเลี้ยงในคืนนี้

เขารู้ทุกอย่าง แต่ก็ยังปล่อยให้เฉินเยวี่ยพูดจาเหลวไหลไปเรื่อย

ฉันไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องกับการทะเลาะวิวาทที่ไร้เหตุผลนี้ และไม่อยากตกเป็นเหยื่อของการต่อสู้ของพวกเขา แต่บางครั้งฉันก็ไม่มีทางเลือก

“ทำไมต้องขอโทษ หรือใครควรจะขอโทษใครกัน?”

ฉันมองกู้จือโม่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่หลบสายตา จ้องมองเขาอย่างท้าทาย

สีหน้าของกู้จือโม่เคร่งขรึม บรรยากาศโดยรอบราวกับหยุดนิ่งในชั่วพริบตา

ฉันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินจากไป

คนที่ลำเอียง ยังไงก็จะลำเอียงตลอดไป

ฉันเพิ่งเดินมาถึงริมถนน ข้อมือก็ถูกกู้จือโม่คว้าเอาไว้

กู้จือโม่มองมาที่ฉัน น้ำเสียงเย็นชา “เฉียวซิงลั่ว ฉันอนุญาตให้เธอไปแล้วหรือไง?”

ฉันถูกเขาทำให้โกรธจนหัวเราะออกมา “ทำไมต้องรอให้นายอนุญาตด้วย? กู้จือโม่ นายคิดว่านายเป็นใคร?”

‘กู้จือโม่ ฉันจะไม่เชื่อฟังคำพูดของนายอีกต่อไปแล้ว และไม่คิดที่จะเชื่อฟังอีกต่อไปแล้วด้วย’