ตอนที่ 6
บทที่ 6
November 4, 2026
ทำไมนอกจากกู้จือโม่แล้ว ยังมีปู่ของกู้จือโม่ กู้เซิ่งเหยียน ผู้ก่อตั้งบริษัทตระกูลกู้ที่เกษียณไปแล้วด้วย?
งานเลี้ยงวันนี้ตระกูลเฉียวเป็นเจ้าภาพ แต่ตระกูลเฉียวตกต่ำถึงเพียงนี้แล้ว แขกที่มาร่วมงานก็เป็นเพียงตระกูลร่ำรวยแต่เปลือก ทำไมวันนี้ถึงเชิญประมุขตระกูลกู้ที่เพียงกระทืบเท้าก็ทำให้อวิ๋นเฉิงสั่นสะเทือนได้?
ฉันขมวดคิ้วอยู่กับที่ มองพวกเขา สองปู่หลานตระกูลกู้ คนหนึ่งมองฉันด้วยแววตาเย็นชาและรังเกียจ อีกคนมีความยิ่งใหญ่ปนกับการดูถูก เป็นท่าทางที่ฉันคุ้นเคยที่สุดในอดีต
เฉียวเจี้ยนกั๋วเรียกฉันสองครั้งติด แต่ฉันยังคงไม่ตอบสนอง
เฉียวเจี้ยนกั๋วหน้าดำถมึงทึง หลี่เหม่ยอิงที่อยู่ข้าง ๆ เขารีบเดินมาดึงแขนฉันไปทันที
ในชีวิตครั้งก่อน ฉันได้พบกับกู้เซิ่งเหยียนเพียงสามครั้ง และทุกครั้งที่พบกัน ก็เริ่มต้นด้วยการที่เขาสร้างความลำบากให้ฉัน และจบลงด้วยการดูถูกเหยียดหยามฉัน
เฉินเยวี่ยเป็นหลานสาวของเพื่อนร่วมรบของกู้เซิ่งเหยียน เพื่อนเก่าทั้งสองได้หมั้นหมายหลาน ๆ ของพวกเขาตั้งแต่ยังเด็ก แต่น่าเสียดายที่ฉันเข้ามาขัดขวาง ทำให้เฉินเยวี่ยต้องไปอยู่ไกลถึงต่างประเทศ ดังนั้นกู้เซิ่งเหยียนจึงเกลียดฉันมาก
แม้ว่าหลังจากที่เขาเป็นอัมพาตเนื่องจากโรคหลอดเลือดสมอง ฉันดูแลเขาอย่างใกล้ชิด ทำทุกอย่างให้เขาด้วยตัวเอง รวมถึงเรื่องขับถ่าย ฉันก็ไม่ได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างจากเขาเลยแม้แต่น้อย
ในชาตินี้ ฉันไม่ต้องการกู้จือโม่อีกแล้ว และจะไม่ประจบประแจงใครในตระกูลกู้ด้วย
“ประธานกู้ครับ นี่คือลูกสาวของผม ซิงลั่ว” เฉียวเจี้ยนกั๋วแสดงความประจบประแจงต่อตระกูลกู้ “วันที่สิบห้าเดือนที่แล้ว ซิงลั่วขึ้นรถของคุณชายกู้ เธอไม่ได้กลับมาบ้านทั้งคืน วันรุ่งขึ้นเธอกลับมาในสภาพที่ยังสวมเสื้อผ้าของคุณชายกู้ด้วย”
หลังจากเฉียวเจี้ยนกั๋วพูดจบ ฉันเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ
เฉียวเจี้ยนกั๋วหมายความว่ายังไง?
เขากำลังบอกกู้เซิ่งเหยียนว่าฉันกับกู้จือโม่ค้างคืนข้างนอกด้วยกันงั้นเหรอ?
ไร้สาระ! ไร้สาระสิ้นดี!
ฉันคิดว่าเขาแค่อยากใช้ความสัมพันธ์ที่ฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับกู้จือโม่เพื่อประจบสอพลอตระกูลกู้ ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะใส่ร้ายฉันเพื่อชื่อเสียงและความมั่งคั่งแบบนี้!
พ่อคนไหนเขาทำแบบนี้กัน?
ความโกรธและผิดหวังในใจทำให้ดวงตาของฉันร้อนผ่าว เมื่อเผลอสบตากับกู้จือโม่ สายตาเย้ยหยันของเขาเหมือนฝ่ามือร้อน ๆ ตบเข้าที่หน้าฉัน
ราวกับจะพูดว่า “เฉียวซิงลั่ว เธอนี่มันไร้ยางอายจริง ๆ”
ใช่แล้ว! จุดประสงค์ของเฉียวเจี้ยนกั๋วชัดเจนแจ่มแจ้ง ฉันก็รู้สึกว่ามันช่างไร้ยางอายเกินไปจริง ๆ!
ฉันพยายามข่มอารมณ์ทั้งหมดไว้ พยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ แต่กู้เซิ่งเหยียนก็พูดขึ้นก่อน
เขาหันไปมองกู้จือโม่แล้วถามว่า “อาโม่ พ่อของเพื่อนแกพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ?”
กู้จือโม่มองมาที่ฉัน น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “คุณปู่ ไม่ว่าผมจะพูดอะไร พ่อของเพื่อนนักเรียนเฉียวคงไม่เชื่อหรอก ให้เพื่อนนักเรียนเฉียวพูดเองดีกว่าไหมครับ?”
แม้จะได้เกิดใหม่ ความรักที่มีมาตลอดสิบปีในอดีตยังคงฝังลึกอยู่ในกระดูก
ฉันสามารถใช้เหตุผลเพื่อให้ตัวเองอยู่ห่างจากกู้จือโม่ ไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป แต่ก็ยังคงถูกคำพูดดูถูกของเขาทำร้าย
“ซิงลั่ว เธอพูดสิ!”
ความเงียบของฉันทำให้เฉียวเจี้ยนกั๋วร้อนใจ เขายกมือขึ้นกดไหล่ฉัน ใบหน้าของเขายิ้ม แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยการข่มขู่ “ลูกไม่ได้ชอบคุณชายกู้หรอกเหรอ? ประธานกู้ก็อยู่ที่นี่ ตราบใดที่ลูกพูดออกมา พวกเราในฐานะผู้ปกครองก็จะเห็นด้วยให้ลูกทั้งสองอยู่ด้วยกัน”
ฉันหัวเราะ เย้ยหยันให้กับความโง่เขลาของเฉียวเจี้ยนกั๋ว
เขาคิดจริง ๆ หรือว่าตระกูลกู้แห่งเมืองเป่ยเฉิงเป็นหมูในอวย จะกุเรื่องอะไรขึ้นมาเพราะหวังจะเป็นทองแผ่นเดียวกับตระกูลกู้ก็ได้?
หลายปีมานี้ ไม่รู้ว่ามีกี่ตระกูลที่อยากจะเกาะตระกูลกู้ ทั้งเปิดเผยและปิดบัง ทั้ทั้งเรื่องที่คนอื่นรู้และไม่รู้ แต่ก็ไม่สำเร็จ แล้วตอนนี้จะมาถึงตาตระกูลเฉียวที่กำลังจะล่มสลายได้ยังไง?
ฉันสะบัดมือของเฉียวเจี้ยนกั๋วออก ถอยหลังไปสองก้าว หันไปมองกู้เซิ่งเหยียนและกู้จือโม่ แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “วันที่สิบห้าเดือนที่แล้วฝนตกหนัก คุณชายกู้เห็นว่าหนูไม่มีรถมารับ ก็เลยหวังดีอาสาไปส่งหนูที่บ้านเพื่อนค่ะ”