บทที่ 5

มีคนอดทนไม่ไหวแล้วพูดขึ้นมาว่า “กู้จือโม่ เฉียวซิงลั่วทำเกินไปแล้วนะ ชอบรังแกเฉินเยวี่ยตลอดเลย!”

ดวงตาของเฉินเยวี่ยแดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำเสียงทั้งเศร้าและอดทน “จือโม่ ฉันไม่เป็นไรหรอก แค่ซิงลั่วอาจจะเข้าใจอะไรผิดไป”

สายตาเย็นชาของกู้จือโม่มองมาที่ฉัน แฝงไปด้วยความเย็นยะเยือก

บรรยากาศตึงเครียด

ฉันมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือจิกแน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

อะไรกัน เขาจะเข้าข้างเฉินเยวี่ยเหรอ?

สายตาของกู้จือโม่จ้องไปที่บอร์ดจัดอันดับ มองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมามองฉัน คิ้วขมวดเข้าหากัน “สอบวิชาภาษาจีนได้คะแนนแค่นี้เองเหรอ?”

สีหน้าของเขาจริงจัง น้ำเสียงไม่พอใจ ฟังดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยฉัน

นี่เขากำลังระบายอารมณ์แทนเฉินเยวี่ยหรือไง?

ฉันรู้สึกไม่พอใจ กำลังจะโต้ตอบกลับด้วยความเย็นชา

แต่ในวินาทีต่อมา กู้จือโม่ก็ผ่อนคลายสีหน้าลงและพูดเบา ๆ ว่า “โดยรวมแล้วสอบได้ดีนะ ตั้งใจต่อไปล่ะ”

“?”

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดถึงสภาพอากาศวันนี้

แต่ฉันกลับงุนงง มองเขาเหมือนเห็นผี

กู้จือโม่... บ้าไปแล้วเหรอ?

เมื่อเห็นฉันมองเขาด้วยสายตาเลื่อนลอย เสียงของชายหนุ่มก็เย็นชาขึ้นราวกับกำลังสั่งสอน “โง่ไปแล้วหรือไง? เขียนเรียงความเยอะ ๆ หน่อย อย่าไปสนใจเรื่องไร้สาระ”

เขาพูดจบก็เดินจากไปโดยไม่สนใจปฏิกิริยาของคนอื่น ๆ เลย

“...”

เมื่อมองแผ่นหลังของเขา ทุกคนมีสีหน้าที่แปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก

เขากำลังด่าเฉียวซิงลั่วอยู่ใช่ไหม?

ใช่...ไหมนะ?

ในใจฉันยิ่งตกใจ แต่เมื่อเห็นเฉินเยวี่ย อารมณ์ก็ดีขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

ตอนนี้เธอยังเด็ก อยากจะรักษาความอ่อนโยน แต่สีหน้าบนใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวเล็กน้อย รอยยิ้มแทบจะปริออกแล้ว

ฉันแค่นเสียงหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา แล้วดึงเฉิงเฉิงออกไป

เมื่อกลับมาที่ห้องเรียน ที่นั่งของกู้จือโม่ว่างเปล่า

ฉันเปิดหนังสือรวมข้อสอบบนโต๊ะอย่างไม่ตั้งใจ พลิกไปสองสามหน้า ทันใดนั้นก็รู้สึกคุ้นตา

นี่ไม่ใช่เล่มที่ครูประจำชั้นของชาติที่แล้วให้ฉันเหรอ?

ตอนนั้นฉันยังคิดอยู่เลยว่า ข้อสอบในนั้นเหมือนกับว่าถูกจัดทำขึ้นมาเพื่อโจมตีจุดอ่อนของฉันโดยเฉพาะ

มันมาอยู่ในกระเป๋าที่กู้จือโม่ให้ฉันได้ยังไง?

“ซิงลั่ว กู้จือโม่เพิ่งชมเธอใช่ไหม?” เฉิงเฉิงเข้ามาใกล้ขัดความคิดของฉัน พร้อมกับความตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

“...”

เจี่ยงหมิงอันที่อยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ “วันนี้กู้จือโม่ต้องไปต่างประเทศเพื่อแข่งขัน เวลานี้เขาน่าจะอยู่ระหว่างทางไปสนามบินแล้ว เขามาโรงเรียนได้ยังไง?”

“แวะมาดูผลสอบงั้นเหรอ?”

“ที่หนึ่งอยู่ทางใต้ อีกที่หนึ่งอยู่ทางเหนือ จะมาแวะผ่านทางไหนล่ะ?” เจี่ยงหมิงอันดันแว่นตา “อีกอย่างเขาก็ไม่ได้สอบ จะมาดูผลสอบทำไมกัน?”

ฉันมองดูชุดข้อสอบตรงหน้า รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ในใจ รู้สึกคิดไม่ตก

ในชีวิตที่แล้ว ทุกครั้งที่ฉันมีความก้าวหน้าแม้เพียงเล็กน้อย ฉันก็อยากจะอวดมันต่อหน้ากู้จือโม่เป็นคนแรก แต่เขาไม่เคยให้สีหน้าที่ดีกับฉันเลย เปิดปากทีไรก็มีแต่ตำหนิฉัน

แต่เมื่อครู่นี้ เขามาปรากฏตัวที่หน้าบอร์ดจัดอันดับ แล้วยังบอกว่าฉันสอบได้ไม่เลวอีก?

ในความเงียบนั้น เฉินเยวี่ยและเพื่อน ๆ ก็เข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงร้องด้วยความประหลาดใจ “เยวี่ยเยวี่ย กู้จือโม่มาโรงเรียนเพื่อดูผลสอบของเธอโดยเฉพาะ ช่างใส่ใจเธอจริง ๆ!”

อารมณ์ของเฉินเยวี่ยกลับมาเป็นปกติแล้ว เธอพูดเสียงหวานและเขินอาย “ฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะมาเหมือนกัน”

“...”

ไขคดีได้แล้ว

อยากจะตีตัวเองที่คิดฟุ้งซ่านเมื่อครู่นี้จริง ๆ

“เรียน เรียน!”

ฉันสงบสติอารมณ์ลงและตั้งใจทำโจทย์ต่อไป