บทที่ 4

ชายหนุ่มพิงกำแพงดูโทรศัพท์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาที่ปกติเย็นชาตอนนี้หรี่ลงเล็กน้อย เผยให้เห็นขนตายาวงอน ดูเย็นชาแต่มีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก หล่อสุด ๆ ไปเลย

ความรักที่เก็บมานานกว่าสิบปี ไม่ใช่ว่าจะตัดใจได้ง่าย ๆ ตอนนี้หัวใจของฉันเหมือนถูกสะกด ให้เต้นแรงยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก

เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง กู้จือโม่จึงเงยหน้าขึ้นมามอง

วินาทีที่สบตากับฉัน มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะอารมณ์ดี

ถึงจะไม่ได้ตามจีบแล้ว แต่ก็ไม่ถึงกับต้องตัดขาดกันไปเลย

ฉันทักทายอย่างประหม่า “บังเอิญจัง นายก็มาเข้าห้องน้ำเหมือนกันเหรอ?”

“...”

พอพูดออกไป ฉันก็เกลียดความโง่ของตัวเอง

แต่โชคดีที่กู้จือโม่ไม่ใส่ใจ เขาแค่ลุกขึ้นแล้วกวักนิ้วเรียกฉัน “มานี่”

“?”

ฉันลองถาม “เพื่อนนักเรียนกู้ มีอะไรรึเปล่า?”

กู้จือโม่มองฉันด้วยสายตาเย็นชา สีหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

เขาพูดซ้ำ “มานี่!”

“...”

ฉันเดินไปอย่างไม่เต็มใจสองสามก้าว ยังคงรักษาระยะห่างไว้เพื่อความปลอดภัย

สีหน้าของกู้จือโม่ดูไม่พอใจมากขึ้นไปอีก เขาขมวดคิ้วมองฉันเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลืนมันกลับลงไป

สักครู่หนึ่ง เขาขมวดคิ้วพร้อมกับโยนกระเป๋าในมือมาให้ฉัน

ฉันตั้งตัวไม่ทัน เกือบจะทำหลุดมือไปแล้ว

หนักจัง!

“นี่อะไรเหรอ?”

กู้จือโม่ไม่ตอบ แต่กลับโน้มตัวเข้ามาใกล้

ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มโน้มเข้ามา พร้อมกับกลิ่นหอมของต้นไม้ที่คุ้นเคย ฉันหายใจไม่ออก สมองว่างเปล่า

“เฉียวซิงลั่ว เธอต้องตั้งใจเรียนให้เต็มที่นะ” กู้จือโม่พูดเสียงเบาข้างหูฉัน เหมือนเป็นคำพูดที่กัดฟันพูดออกมา

“...”

ฉันรู้สึกสับสนงุนงง แต่เขาก็เดินจากไปไกลแล้ว

พอกลับมาที่ห้อง เฉิงเฉิงก็เข้ามาถามว่า “นี่อะไรน่ะ? ใครให้ของขวัญวันเกิดเธอเหรอ?”

ฉันไม่รู้จะพูดอย่างไร

เฉิงเฉิงเปิดดูแล้วก็หัวเราะเสียงดัง “ว้าว ใครมันช่างสร้างสรรค์ส่งหนังสือเรียนเต็มกระเป๋ามาให้เธอเนี่ย? คนนี้คงอยากให้เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งมากแน่ ๆ!”

ฉันหัวเราะแห้ง ๆ

ถึงแม้จะย้อนเวลากลับมาเจ็ดปี ฉันก็ยังเดาใจกู้จือโม่ไม่ออก แต่เขาก็แน่ใจว่าเขาคงไม่อยากให้ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งไปตอแยเขาหรอก

ช่วงสุดสัปดาห์สองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เพื่อเป็นการกระตุ้นนักเรียน โรงเรียนมัธยมปลายจะประกาศผลสอบจำลองห้าสิบอันดับแรกของระดับชั้นไว้ที่บอร์ดประกาศก่อนใคร

ก่อนเริ่มเรียนวันจันทร์ มีนักเรียนกลุ่มหนึ่งมุงดูที่บอร์ดประกาศ เฉิงเฉิงก็ลากฉันไปดูด้วย

“เฉียวซิงลั่ว เธอมาทำอะไรที่นี่? นี่มันที่สำหรับห้าสิบอันดับแรกของชั้นปี ไม่ใช่ห้าร้อยคนแรกนะ”

โลกใบนี้แคบจริงๆจริง ๆ ฉันบังเอิญมาเจอเฉินเยวี่ยกับเพื่อนของเธออีกแล้ว

ฉันกลอกตา ขี้เกียจจะสนใจพวกเธอ

ผู้หญิงอีกคนพูดอย่างสะใจ “นี่ ฉันได้ยินมาว่าเธอขอร้องให้กู้จือโม่ไปงานวันเกิดเธอ แต่น่าเสียดายที่กู้จือโม่ไม่สนใจเธอเลย พูดไม่กี่คำก็จากไปแล้ว”

ฉันยิ้มเยาะ “ดูเธอจะอิจฉาจังเลยนะ หรือว่าเธอก็ชอบกู้จือโม่ด้วย?”

ผู้หญิงคนนั้นมีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว มองไปทางเฉินเยวี่ยด้วยความกังวล “เธอพูดอะไรไร้สาระ! ฉันแค่ไม่พอใจแทนเฉินเยวี่ยต่างหาก!”

ฉันตอบรับ “เจ้านายยังไม่พูดอะไรเลย บ่าวกลับออกหน้าแทนเสียแล้ว”

“เธอ!” ผู้หญิงคนนั้นหน้าแดงก่ำอย่างรวดเร็ว

ในที่สุดเฉินเยวี่ยก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า “ซิงลั่ว พวกเราทุกคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน เธอไม่ควรพูดจาไม่ดีแบบนี้เลย”