บทที่ 4

มุมมองของซิดนีย์

ทันทีที่ฉันกลับมายังสนามบิน ฉันก็เห็นเกรซโบกมือให้อย่างกระตือรือร้นจากอีกฝั่งหนึ่ง รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนริมฝีปากเมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น ทริปแสนสั้นของฉันได้สิ้นสุดลงแล้ว และอาจพูดได้เลยว่าสามเดือนที่ผ่านมานั้น เป็นสามเดือนที่มีความสุขมากที่สุดในชีวิตในรอบหลายปี

ฉันลากกระเป๋าตามหลังให้เร็วขึ้นแล้วรีบวิ่งไป พร้อมทั้งโบกมือกลับไปให้เกรซและรีบวิ่งไปหาตรงที่เธอยืนอยู่ ตอนแรกฉันก็ไม่ได้สังเกตเห็นหรอกนะ แต่มีคนคุ้นเคยเดินผ่านฉันไปอย่างรวดเร็ว ฉันอดที่หันไปมองไม่ได้ ฉันสาบานได้เลยว่าฉันรู้จักแผ่นหลังนั้น ไม่มีใครจะบอกเป็นอย่างอื่นได้ ต้องเป็นมาร์คไม่ผิดแน่ เป็นเขาแน่ ๆ

ฉันดูไม่ผิด ฉันยืนยันกับตนเองตอนที่หยุดหันไปมองคนคนนั้น เขาคือมาร์ค ฉันไม่มีทางพลาดได้หรอก เขาเดินแบบก้าวเท้าเร็ว ๆ เหมือนเคย เขามองไม่เห็นฉัน? หรือว่าเขาอาจจำฉันไม่ได้อีกแล้วมั้ง? ฉันหายไปแค่สามเดือนเอง แต่ถ้านั่นเป็นเวลาที่เพียงพอจะทำให้เขาไม่รู้ว่าฉันเป็นใครอีกครั้งจากแค่มองเพียงแวบเดียว ก็นับว่าประสบความสำเร็จที่สามารถลบผู้หญิงที่เขาเคยรู้จักออกไปจากชีวิตได้ แน่นอนว่าด้วยรูปลักษณ์ของฉันตอนนี้ ฉันคงดูไม่เหมือนอดีตภรรยาของเขาแล้ว

เสื้อผ้าแตกต่างจากที่เคยใส่ (ซึ่งเป็นสไตล์ที่เขาคุ้นเคย) ทรงผมที่เปลี่ยนไป ไม่ได้เกล้าเป็นมวยน่าเกลียด ๆ และรวบผมขึ้นไปอีกต่อไป

ฉันปล่อยผมสยายลงมาเป็นลอนสวย ใบหน้าดูกระจ่างใสงดงามทั้งด้วยการดูแลผิวที่ดี และแต่งหน้ามาด้วยนิดหน่อย ชุดรัดรูปสีแดงที่โค้งเข้ารูปในบริเวณที่เหมาะสม โดยรวมแล้ว ฉันดูดีและสวยกว่า "คุณนายตระกูลตอร์เรส" คนเดิมที่ฉันโยนทิ้งไปแล้ว ฉันหัวเราะคิกคักแล้วเลื่อนแว่นกันแดดลงผ่านเส้นผม ผ่านใบหน้าอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะสะบัดหน้ากลับไปในทิศทางที่ฉันกำลังมุ่งหน้าไป แล้วลากกระเป๋าเดินทางตามไปอีกครั้งหนึ่ง ตอนนี้เกรซได้เดินเข้ามาหาฉันแล้ว ฉันจึงต้องปล่อยมือจากกระเป๋าเดินทาง แล้วโอบกอดเธออย่างมีความสุข

"ตายแล้วเพื่อนสาว คิดถึงจะบ้า!" เธอส่งเสียแหลมในขณะที่กอดรัดฉัน

"เหมือนกัน!" ฉันส่งเสียงครางพร้อมกับถอนหายใจ เราผละตัวออกจากกัน แล้วฉันก็ปัดเส้นผมบางส่วนออกจากใบหน้า "ฉันเกือบจะไม่อยากกลับมาที่นี่แล้ว" ฉันพูดต่อ

"ตลกและ" เกรซขมวดคิ้วแบบติดตลก "หมายถึงจะไม่กลับมาวันนี้เหรอ?"

"ก็ทำนองนั้นแหละ" ฉันยักไหล่แล้วหัวเราะคิกคัก

"ถ้าอย่างนั้น ฉันคงต้องไปลากเธอกลับมาที่นี่ด้วยตัวเองแล้วล่ะ" เกรซบอกพร้อมกับยิ้ม เธอก้มลงดึงกระเป๋าเดินทางให้ฉัน "เอ้า ไปกันเถอะ"

เราเดินไปรถของเกรซที่จอดอยู่ ซึ่งเป็นคนละคันกับที่เคยขับมาส่งฉันในครั้งก่อน ครั้งนี้เป็นรถจี๊ปสีดำ

"เธอมีรถอีกคันเหรอ?" ฉันถามขึ้นในขณะเดินไปที่รถ

"ใช่แล้วค่ะ" เธอตอบแบบดีอกดีใจราวกับกำลังรอให้ฉันถามคำถามนี้ "สวยเปล่า?" เธอพูดต่อ

"สวยอย่าบอกใครเลย" ฉันแสดงความคิดเห็น "ฉันจะมีปัญญาซื้อรถใหม่บ้างไหมนะ" ฉันพูดต่อ

"บ้าสิ มีปัญญา? เธอน่ะมีปัญญาซื้อใหม่ได้ค่ะ"

ฉันเหลือบมองเธอแล้วหัวเราะอย่างไม่เชื่อ "เล่นใหญ่อะไรก่อน"

"เราไปกันพรุ่งนี้เลยนะ เพราะยังไง ๆ ก็ใกล้จะถึงช่วงสุดสัปดาห์แล้ว"

ฉันแค่พยักหน้ารับคำเธอ แล้วรอให้เธอกดรีโมตรถก่อนจะเข้าไปนั่งในรถ จากนั้นเธอก็เข้ามาหลังจากเอากระเป๋าเดินทางไปเก็บทางด้านหลัง

เราขับรถมาไกลพอสมควรจากทางเข้าสนามบิน ตอนที่ฉันบอกเรื่องที่เจอเมื่อครู่กับเกรซในที่สุด ถึงแม้จะเป็นการบอกกล่าวแบบราบเรียบที่สุดแล้วก็ตาม "ฉันเห็นคนคนนั้นมาที่นี่ด้วยล่ะ"

เธอชายตามองฉันจากที่นั่งหลังพวงมาลัย "ฮะ? ใครเหรอ?"

"มาร์ค"

"จริงดิ ตอนไหน?" เสียงพูดของเธอฟังดูไม่ประหลาดในนัก อาจเป็นเพราะเธอกำลังพยายามจะเลี้ยวเข้าไปในทางหลวงก็ได้

"เราเดินผ่านกันตอนที่ฉันมัวแต่โบกมือให้เธออยู่น่ะ"

ในที่สุดล้อ รถก็แล่นเข้าไปถนนนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ตอนนี้เคลื่อนตัวไปด้านหน้า ฉันมองเห็นแววความตลกขบขันออกมาจากใบหน้าเพื่อนสาว

"งั้นเขาก็คงจำเธอไม่ได้ล่ะสิ?" เธอหัวเราะคิกคัก "โอ๊ย ทำไมฉันถึงดีใจจังที่ได้ยินอะไรแบบนั้น?" เธอพูดเสียงดังขึ้นมาอีกครั้งจนกระทั่งเริ่มหัวเราะอย่างสุดเสียง ทำให้ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหัวเราะตาม

"เธอต้องดูด้วยว่าฉันบวมแค่ไหนตอนที่สังเกตเห็นน่ะ ฉันคงดูดีเกินจริงไปมากเลย"

หลังจากพูดคุยอย่างออกรสในขณะขับรถมาอย่างเนิ่นนาน ในที่สุด เราก็ขับรถไปบนถนนคดเคี้ยวที่ทอดขึ้นไปยังวิลล่าที่เราอยู่ร่วมด้วยกัน เกรซจอดรถตรงทางเข้าแล้วหันมามองฉัน

"ฉันแค่มาส่งเธอนะ ที่รัก" เธอพูด

"ไปที่อื่นต่อเหรอ?" ฉันถามเธอแล้วเธอก็พยักหน้า

"จ้ะ จำได้ไหมว่าฉันได้รับเชิญให้ไปงานปาร์ตี้นี้ ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรนักหรอก แต่อย่างน้อยฉันก็ควรไปร่วมงานนี้สักสองสามนาทีนะ"

"อ้อ" ฉันพยักหน้าพร้อมกับปลดเข็มขัดนิรภัย