บทที่ 5

มุมมองของซิดนีย์

"ผมโยนไอ้กระดาษบ้าบอพวกนั้นเข้าไปในเครื่องทำลายเอกสารแล้ว" เขาขึ้นเสียง "ผมได้ยกเลิกการประชุมสำคัญไปเพราะคุณเลย จะให้เสียเวลามากกว่านี้ไม่ได้แล้ว"

เขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย เขายังเป็นผู้ชายขี้โมโหและใจร้อนซึ่งฉันไม่ได้ใส่ใจอีกแล้ว เขาคิดว่าโลกหมุนอยู่รอบตัวเขามากกว่าจะเป็น "โลกของฉัน" ถ้าเขาไม่อยากให้เวลาสูญเปล่าล่ะก็ มาตามฉันกลับไปมาทำไมกันเล่า?

ไม่ว่าเขาจะโยนเอกสารพวกนั้นเข้าไปในเครื่องทำลายเอกสาร หรือเผาให้เป็นเถ้าถ่านด้วยไฟแช็กจากห้องทำงานของเขา หรือเก็บเอาไว้ที่ไหนสักแห่ง นั่นก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน

ฉันก้าวถอยห่างออกจากประตู แล้วจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างโกรธเกรี้ยว

“ฉันตั้งใจจะหย่ากับคุณอย่างเป็นจริงเป็นจังนะ ถ้าคุณไม่ยอมรับการหย่านี้ล่ะก็ ฉันก็จะต้องยื่นฟ้องหย่าคุณแล้วล่ะ แน่นอน มันจะยิ่งทำให้คุณเสียเวลา "อันมีค่า" เข้าไปกันใหญ่นะ คุณผู้ชาย!” ฉันประกาศออกไปอย่างชัดเจน

ณ ตอนนี้ จิตใจของฉันก็หวนนึกไปถึงผู้ชายที่อาจยังซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งในบ้าน ฉันยังอยู่หน้าประตูเพื่อคอยบังไม่ให้มาร์คแอบมองเข้ามาเห็นอะไรที่ไม่ควรจะเห็นข้างใน เรื่องนี้อาจจะยิ่งลุกลามบานปลายจากการทะเลาะกันเรื่องเอกสารการหย่าของอดีตคู่รัก ไปเป็นเรื่องที่อันตรายมากกว่าเดิมก็เป็นได้

มาร์คก้าวขึ้นมาอีกขั้น เข้ามาใกล้ประตูมากขึ้น แต่ฉันไม่สามารถขยับถอยหลังได้แม้แต่นิดเดียวในตอนนั้น เนื่องจากนั่นคือระยะที่ไกลที่สุดที่ฉันจะสามารถปกป้องทางเข้าเอาไว้ได้

แต่ฉันก็รู้สึกโล่งใจอยู่เงียบ ๆ เนื่องจากการที่ฉันไม่ขยับหนีไปเสียก่อนมันส่งผลต่อตัวเขาอยู่

มาร์คกัดฟันกรอดแล้วพูดว่า "ผมจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะ ไม่ว่าเราจะหย่ากันหรือไม่ก็ตามก็ไม่ใช่คุณที่จะเป็นคนตัดสินใจ!”

เขาถึงกับกล้าที่จะบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์พูดในเรื่องนี้ ฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะยุติสัมพันธ์นี้อย่างนั้นเหรอ? ขอบคุณนะมาร์ค ความรู้สึกกลัวในตอนแรกอันเนื่องมาจากผู้ชายคนนั้นก่อนหน้านี้ ได้แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกรำคาญใจไปแล้วในตอนนี้

เขากล้าดียังไงที่จะมาบงการให้ฉันเลือกสิ่งใด มาปฏิเสธไม่ให้ฉันมีอำนาจในการตัดสินใจในชีวิตของตัวเองอย่างนั้นเหรอ? ฉันต้องอดทนอดกลั้นกับทัศนคติที่ชอบกดขี่ของเขามานานเกินไปแล้ว แต่ตอนนี้ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

แต่ฉันล่วงรู้ได้เร็วขึ้นว่าฉันไม่สามารถพูดคุยกับเขาด้วยเหตุผลได้ จริง ๆ แล้ว ฉันไม่ได้มีเวลามากมายขนาดที่จะโต้เถียงกับเขาด้วย มาร์คมักจะทำตัวดื้อรั้นแบบนั้นเสมอ

ฉันกลืนน้ำลายลงคอได้อย่างยากเย็น แล้วกัดฟันพูดประโยคต่อไปที่ตั้งใจจะพูดตอกหน้าเขา

แต่กลับกลายเป็นว่าฉันได้แต่ถอนหายใจแล้วถามว่า "คุณอยากคุยเรื่องนี้จริง ๆ เหรอ?”

“ใช่ คุณมากับผมเดี๋ยวนี้!” เขาออกคำสั่ง น้ำเสียงของเขาบ่งบอกว่าไม่ยอมรับการโต้แย้งใด ๆ ทั้งนั้น

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง มีความรู้สึกอ่อนล้าและเอามือถูกขมับอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ "ก็ได้ ถ้าคุณยอมที่จะเสียเวลาในการพูดคุยขนาดนั้น ฉันยอมไปก็ได้"

หลังจากมองกลับเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว และไม่เห็นชายคนนั้นอยู่ตรงไหนเลย ฉันก็คิดกับตัวเองว่าการก้าวเท้าออกไปในเวลานั้นน่าจะเป็นประโยชน์กับเรา เขาก็น่าจะต้องออกไปด้วย

ฉันเดินออกจากประตูหน้า แล้วปิดประตูตามหลัง

“เดินนำไปก่อนเลยค่ะ" ฉันบอกกับมาร์ค

เขาหันหลังให้ฉันพร้อมกับทำสีหน้าบูดบึ้งแล้วก้าวออกจากนอกตัวบ้านไป ฉันเองก็เดินตามหลังเขาไป

ฉันเดินตามหลังมาร์คไปช้า ๆ เขารีบเร่งไปข้างหน้าอย่างโกรธเกรี้ยว และขณะก้าวเท้าไปข้างหน้านั้น ฉันก็เหลือบไปเห็นเหล็กท่อนหนึ่งวางอยู่ในสวนใกล้ ๆ มันเป็นท่อนเหล็กธรรมดา ๆ แต่ในเวลานั้นมันคือเครื่องมืออันสมบูรณ์แบบอย่างที่ฉันต้องการ

ฉันหันไปดูมาร์คซึ่งยังคงเดินนำหน้าฉันไปสองสามก้าว ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวออกจากทางเดิน เพื่อไปหยิบเหล็กท่อนนั้นขึ้นมาจากพื้น

เมื่อมีสิ่งนี้อยู่ในมือก็รู้สึกหนักกว่าที่คิดไว้มาก แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้น ปัญหาอยู่ตรงหน้าฉันต่างหาก

ฉันกลับมาเดินตามหลังมาร์คอีกครั้งพร้อมกำท่อนเหล็กไว้อย่างแน่น ฉันเดินอยู่ข้างหลังเขาและรอเวลาที่ดีในการลงมือครั้งนี้ เมื่อเขาหยุดดูบางอย่างในโทรศัพท์ โอกาสของฉันนั้นมาถึงแล้ว ฉันฟาดท่อนเหล็กออกไปอย่างสุดกำลัง

ฉันตีท้ายทอยเขาอย่างแรง

ฉันไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะหมดสติไปได้เร็วขนาดนั้น ถึงแม้เขาจะเป็นคนอวดดีขนาดไหนแต่เขาก็ล้มลงกับพื้น เขาหมดสติไปหลังจากถูกตีที่หัวไปเพียงครั้งเดียว ดูความก้าวร้าวทั้งหมดนั้นที่นอนเหยียดยาวอยู่บนพื้นกับเขาสิ

หลังจากโยนท่อนเหล็กทิ้งไป ฉันก็เดินไปหาผู้ช่วยของเขาที่กำลังรออยู่หน้าประตูรั้ว

“พาเจ้านายของคุณออกไปจากบ้านฉันซะ" ฉันพูด